บทที่ 1894 ซ่อนตัวในถ้ำ

ทั้งสองรออีกประมาณครึ่งชั่วยาม เสวียนอวี๋เห็นชายสองคนเดินออกมา แยกกันไปคนละทาง

เสวียนอวี๋ตามชายคนหนึ่งไป ขวางทางเขาและยิ้มอย่างอ่อนหวานว่า “ขอโทษ พวกท่านจะกลับบ้านกันหรือ?”

ชายคนนี้คือคนที่ เสวียนอวี๋พบตอนแรก เมื่อเห็น เสวียนอวี๋ปรากฏตัวอีกครั้ง สีหน้าตกตะลึงของเขาปรากฏขึ้นโดยไม่ตั้งใจ “คุณชาย ยังอยู่ที่นี่อีกหรือ?”

ตอนนี้ชายคนนี้ไม่มีสีหน้าไม่ดีต่อหน้าเสวียนอวี๋เลย

เขาพูดว่า “เช้านี้ ข้าจำเป็นต้องทำแบบนั้นกับท่าน ข้าขออภัยคุณชายด้วย”

ตอนนี้ ย่าเหยียนและคนอื่นๆ จากไปแล้ว ชายคนนั้นไม่กลัวที่จะพูดความจริง

อย่างไรก็ตาม หลังจากเหตุการณ์นี้ พวกเขาจะไม่กลับมาอยู่ที่นี่อีกต่อไป พวกเขากลัวว่าย่าเหยียน และคนอื่นๆ จะกลับมา

พวกเขาได้ยินบทสนทนาบางส่วนในบ้าน

พวกเขาเลือกที่จะจากไปโดยไม่ได้เอาชีวิตชายคนนั้นและครอบครัวของเขา เพียงเพราะกลัวว่าจะทำให้เซียวเฉวียน โกรธและหากปัญหาใหญ่ให้กับตัวเอง

จากบทสนทนาของพวกเขา ชายคนนั้นรู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นคนของ เซียวเฉวียน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เซียวเฉวียนและเด็กหนุ่มคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพวกเขา

เสวียนอวี๋พูดว่า “ท่านพี่พูดเกินไปแล้ว”

เมื่อทราบว่าย่าเหยียน และคนอื่นๆ ออกจากที่นี่จริงๆเสวียนอวี๋ พูดว่า “หลังจากเกิดเรื่องแบบนี้ พวกท่านควรรีบออกจากที่นี่ ไปอยู่ที่อื่น”

ชายคนนั้นพูดว่า “อืม ขอบคุณสำหรับคำเตือนของคุณชาย”

หลังจากพูดจบ ทั้งสองก็แยกทางกัน

เสวียนจิ้งกลับมาที่ เซียวเฉวียนและพูดว่า “ลุงเซียว ข้าสืบมาแล้ว ย่าเหยียนและพวกเขาจากไปจริงๆ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวเฉวียนตะโกนอย่างเด็ดขาดว่า “เซียวเฉวียน!”

พู่กันเฉียนคุนปรากฏตัวขึ้นอย่างสง่างาม สองด้ามลอยอยู่กลางอากาศ รอฟังคำสั่งของ เซียวเฉวียน

“ไปติดตามย่าเหยียนและพวกเขา” เซียวเฉวียนพูดเสียงเรียบ “ระวังอย่าให้พวกเขาเห็น”

พู่กันเฉียนคุนได้ยินคำสั่ง ปลายพู่กันขยับสองครั้ง รับคำสั่งแล้วบินออกไป

เซียวเฉวียนตั้งใจปล่อยพวกเขาไป แต่เมื่อพบพวกเขาแล้ว เขาจะไม่ปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ

เขาให้พู่กันเฉียนคุนติดตามพวกเขา เซียวเฉวียนต้องการหาที่ที่ไม่มีใครอยู่เพื่อต่อสู้กับพวกเขา

ดังนั้น เซียวเฉวียนและเสวียนจิ้งจึงไล่ตามไปในทิศทางที่พู่กันเฉียนคุนไป

หลังจาก ย่าเหยียนและพวกเขาห้าคนออกจากที่นี่ พวกเขามุ่งหน้าไปยังภูเขาและป่ารกทึบ

ระหว่างทาง ใจของ ย่าเหยียนรู้สึกไม่สงบ เธอรู้สึกตลอดเวลาว่าการจากไปครั้งนี้ราบรื่นเกินไป

จากความคิดของเธอ เซียวเฉวียนน่าจะแบ่งกำลังออกเป็นสองทาง ดักรอในเส้นทางที่ ย่าเหยียนและคนอื่นๆ มีแนวโน้มที่จะหนี

หรือ เซียวเฉวียนอาจจะให้พู่กันเฉียนคุน ติดตามพวกเขา

เอาเป็นว่าเธอรู้สึกว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำ

ในไม่ช้า ย่าเหยียนก็ไม่คิดแบบนั้นอีกต่อไป เพราะเธอเงยหน้ามองท้องฟ้าโดยไม่ได้ตั้งใจ และเห็นพู่กันสองด้ามบินมาอย่างรวดเร็วจากระยะไกล

แม้ว่าพู่กันสองด้ามนั้นจะพยายามซ่อนตัว บินขึ้นลง แต่ย่าเหยียนก็สังเกตเห็น

ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าแผนของ เซียวเฉวียนอยู่ที่นี่ รอให้พวกเขาออกจากที่นั่น มั่นใจว่าชาวบ้านในพื้นที่ปลอดภัยแล้ว จึงเริ่มจัดการกับย่าเหยียนและพวกเขา

ย่าเหยียนพูดว่า “ไม่ทันแล้ว เราต้องรีบหาที่ซ่อน”

เมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้นนักปราชญ์รู้สึกสับสน “ท่านเจ้าสำนัก เกิดอะไรขึ้นหรือไม่?”

ย่าเหยียนพูดว่า “เป็นพู่กันเฉียนคุนของเธอ”

หมายความว่า ถ้าพวกเขาถูกพู่กันเฉียนคุนค้นพบเซียวเฉวียนก็น่าจะตามมาทันภายในเวลาไม่นาน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของนักปราชญ์ก็หม่นหมองลง คิดในใจว่า “ไอ้หนุ่มเซียวเฉวียน นี่ช่างน่ารำคาญเสียจริง”