บทที่ 1895 เจอกันอีกแล้ว

ระเบิดพวกเขาให้กระจายออกไป！

ทำให้เสวียนอวี๋เข้าไปได้ ถ้าย่าเหยียนอยู่ข้างใน เสวียนอวี๋ก็จะมีอันตราย

เซียวเฉวียนไม่ยอมให้คนที่มีความสามารถอย่างเสวียนอวี๋ต้องไปเสี่ยงอันตรายแน่นอน

ได้ยินว่าเซียวเฉวียนคิดอยากจะใช้แผนการนี้ เสวียนอวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า “ทำอย่างนี้และ”

ก่อนหน้านี้เสวียนอวี๋ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน ตอนนี้มาคิดดูแล้วเขารู้สึกว่าน่าสนุกอย่างมาก

พูดจบ เขาก็รีบลงมือไปเก็บรวบรวมใบไม้กิ่งไม้แห้ง

เซียวเฉวียนก็เข้าไปช่วยด้วย

เมื่อได้ยินภายนอกไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ในใจของย่าเหยียนก็รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ย่าเหยียนพยายามฟังดูว่า เซียวเฉวียนและเสวียนอวี๋ไปแล้วจริงหรือไม่

ไม่ได้ยินเสียงพูดคุยกันแล้ว แต่ว่าข้างนอกก็ยังมีเสียงกรอบแกรบ ย่าเหยียนยังไม่กล้าออกไป

และเมื่อมองจากในถ้ำออกไปภายนอกแล้ว เพราะพื้นที่ที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ ไม่ได้อยู่ตรงกับทางเข้าปากถ้ำ จึงทำให้มองเห็นสถานการณ์ภายนอกถ้ำได้ไม่ชัดเจน

เสียงนี้ดึงขึ้นต่อเนื่องอยู่ระยะหนึ่ง ในที่สุดก็หยุดลงแล้ว

ที่จริงแล้วไม่ได้หยุด เป็นเพราะเซียวเฉวียนและเสวียนอวี๋ใช้ใบไม้กิ่งไม้แห้งปิดปากถ้ำไว้แล้ว เสียงไม่สามารถดังเข้าไปถึงข้างในได้

เมื่อไม่ได้ยินเสียงอะไรแล้ว ย่าเหยียนพูดว่า “ข้าจะออกไปดูสถานการณ์ว่าเป็นอย่างไรบ้าง”

นางมีความรวดเร็วว่องไวมาก เรื่องนี้ให้นางทำจะเหมาะสมมากที่สุด

คาดไม่ถึงว่า นางเพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้กลิ่นควันพุ่งเข้ามาในจมูก ไม่เพียงแต่ทำให้สำลัก และยังบดบังสายตาด้วย

ในที่สุดย่าเหยียนก็เข้าใจแล้วว่าเสียงข้างนอกคืออะไร

เซียวเฉวียนเตรียมที่จะใช้ควันไฟบีบทำให้พวกออกมาจากถ้ำ！

บ้าชะมัด！

เซียวเฉวียนร้ายกาจจริงๆ！

เพียงชั่วพริบตาเดียว ควันก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ย่าเหยียนเห็นว่าท่าทางไม่ดีแล้ว นางรีบเดินกลับไป รีบพูดสั่งว่า “รีบทำให้ถ้ำมีทางระบายออกเร็วเข้า”

ตอนนี้มีควันมากมายพุ่งเข้ามา คิดว่าตอนนี้ทางเข้าถ้ำน่าจะมีเชื้อเพลิงที่ทำให้เกิดควันอยู่กองเต็มไปหมด ถ้าเป็นแบบนี้ ถ้าแสงลอดผ่านเข้ามาในถ้ำแล้ว ด้านนอกไม่สามารถเห็นแสงได้ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ถ้าไม่เปิดให้แสงเข้ามาในถ้ำ ไม่ให้อากาศที่ดีและลมเข้ามา พวกเขาจะต้องถูกรัมควันจนตาย

เมื่อเห็นย่าเหยียนออกไปและกลับมาอีกครั้ง จิตใจของทั้งสี่คนที่เหลือก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก ยังไม่ทันได้ถามย่าเหยียนว่าเกิดอะไรขึ้น ควันก็ได้ลอยเข้ามาในจมูกของพวกเขาแล้ว

เห็นอย่างนั้นจึงไม่ต้องถามแล้ว พวกเขาก็เข้าใจย่าเหยียนแล้ว

เซียวเฉวียนเจ้าคนที่น่ารำคาญ ดีที่เขาเป็นเกิดในตระกูลนักวิชาการจอหงวน และยังเป็นถึงราชครูของประเทศที่ยิ่งใหญ่ กล้าใช้วิธีแย่ๆอย่างนี้มาตอบโต้พวกเขา！

ขี้ขลาดไม่กล้าต่อสู้！

“แค่กแค่ก！”

ควันมาโดยไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้พวกเขาทนไม่ไหวสำลักไอออกมา

ย่าเหยียนใช้มือปิดปากและจมูกไว้ พูดว่า “อย่าไอ ระวังคนข้างนอกจะได้ยิน”

คนข้างนอกที่พูดถึงก็คือเซียวเฉวียนกับเสวียนอวี๋

เมื่อย่าเหยียนเตือนอย่างนั้น ทุกคนก็ใช้มือปิดปากและจมูก พยายามไม่ให้สำลักควันอีก

แต่การสำลักใช่ว่าจะสามารถยับยั้งก็จะสามารถยับยั้งไว้ได้ ถึงแม้ว่าทุกคนจะใช้มือปิดปาปิดจมูกไว้ และพยายามอย่างเต็มที่แล้วที่จะไม่ไอออกมา แต่ไม่เพียงแต่ไม่มีประโยชน์ แต่ยิ่งยับยั้งไว้ก็ยิ่งไอหนักมากขึ้น

“แค่กแค่ก！”

เสียงไอดังไปทั่ว ยิ่งดังขึ้นดังขึ้น ทำให้ย่าเหยียนไม่รู้จะทำอย่างไรเหลือบตามองไม่พอใจอยู่หลายครั้ง

เนื่องจากทุกคนใช้มือปิดปากปิดจมูก ดังนั้นก็ใช้มือได้เพียงข้างเดียวในการขุดถ้ำให้มีแสงผ่านเข้ามาได้

แน่นอนว่าระดับความเร็วจึงช้าลง

แสงยังไม่ทันจะส่องลงมาได้ ควันก็เริ่มมากขึ้นทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนกับหายใจไม่ออก

เพื่อเป็นการช่วยตัวเอง ย่าเหยียนจึงตัดสินใจพุ่งออกไป นางใช้กำลังภายใน ใช้มือขุดให้แสงส่องทะลุผ่านเข้ามาได้แล้ว

และทำให้แสงส่องเข้ามาในถ้ำได้เป็นบริเวณกว้างขึ้น