บทที่ 1909 ความผิดของเซี่ยวเฟิง

เดิมทีลอยอยู่ในอากาศ เท้าของเซียวเฉวียนไม่มีจุดรองรับ ทำให้เขาใช้กำลังได้ยาก

ดังนั้น เซียวเฉวียนก็ไม่เปลืองแรง ใช้จังหวะขาขึ้น ลงไปตามความแข็งแกร่งของย่าเหยียน

จนกระทั่งเท้าของเซียวเฉวียนถึงพื้น เซียวเฉวียนใช้พลังของดาบจิงหุนเพื่อดันขึ้น ย่าเหยียนตีลังกาบินขึ้น และร่อนลง

เธอรู้ว่า เป็นเรื่องยากที่จะรับมือเซียวเฉวียน ดังนั้นเธอจึงวางแผนที่จะจับตัวเสวียนจิ้งแล้วจากไป

แล้วเซียวเฉวียนเป็นคนแบบไหนกันละ?

ย่าเหยียนพัวพันกับเขาที่นี่มาตั้งเสียนาน ไม่ใช่เพราะเสวียนจิ้งหรือ?

เซียวเฉวียนจะปล่อยให้เธอประสบความสำเร็จได้อย่างไร!

เสวียนจิ้งอยู่ด้านหลังเซียวเฉวียน เมื่อเห็นย่าเหยียนเข้าใกล้มาทางข้างหลังเขา เซียวเฉวียนก็ตะโกนว่า "นักปราชญ์ เจ้ายังไม่จากไปเหรอ?"

คำพูดนี้ เป็นเรื่องจริง

ย่าเหยียนขอให้นักปราชญ์ไปช่วยอาเล่อและคนอื่นๆ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าย่าเหยียนตั้งใจจะส่งเขาออกไป

ดังนั้นนักปราชญ์จึงไม่รีบร้อน แต่ซ่อนตัวอยู่ในระยะไกล เฝ้าดูทุกสิ่งที่นี่อย่างเงียบๆ

ดังนั้น เขาจึงเห็นฉากของย่าเหยียนที่ทำลายม่านกำบังของเซียวเฉวียนอย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อเห็นด้วยตาของเขาเองว่าย่าเหยียนจงใจหลอกลวงเขาด้วยวิธีนี้ นักปราชญ์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธ

แต่ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา ไม่อนุญาตให้เขาตั้งคำถามกับย่าเหยียน ไม่ต้องพูดถึงการหักหน้ากับเธอเลย

ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่อดทน จากนั้นจึงหันหลังกลับไปอย่างเงียบๆ และไปช่วยพวกอาเล่อ

เขาต่อสู้กับนักปราชญ์มาเป็นเวลานาน และได้เรียนรู้เกี่ยวกับพฤติกรรมของนักปราชญ์จากเสวียนอวี่ ดังนั้นแม้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่เห็นนักปราชญ์ด้วยตาของเขาเอง เขาก็ซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ และสังเกตทุกอย่าง

แต่เซียวเฉวียนก็รู้ด้วยว่านักปราชญ์จะแอบสังเกตและจะไม่ไปไหนไกล

แม้ว่าความแข็งแกร่งของนักปราชญ์จะลดลงอย่างมากในตอนนี้ แต่หากเขาต้องการซ่อนตัวแอบเฝ้ามอง ก็ยังมีวิธีอยู่

ท้ายที่สุดแล้ว สถานการณ์ปัจจุบันของย่าเหยียนสามารถอธิบายได้ว่า มีภัยที่หน้าและหลัง ดังนั้นสมาธิของเธอจะลดลงอย่างแน่นอน

นักปราชญ์ต้องการซ่อนตัวจากย่าเหยียน และกล่าวได้ว่าเวลา สถานที่ และผู้คนที่ "เหมาะสม"

เซียวเฉวียนจงใจพูดสิ่งนี้ ในด้านหนึ่ง เขาต้องการหันเหความสนใจของย่าเหยียน ในทางกลับกัน เขาต้องการที่จะกระตุ้นความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองต่อไป

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ย่าเหยียนก็เงยหน้าขึ้นมองขึ้นมาจริงๆ เมื่อใช้โอกาสนี้ เซียวเฉวียนคว้าเสวียนจิ้งด้วยความรวดเร็วและเคลื่อนย้ายออกไปจากหุบเขา

แต่ทันทีที่เซียวเฉวียนถึงพื้น ย่าเหยียนก็ได้สติคืนมา ไล่ตามเขาไปแล้ว

ย่าเหยียนพร้อมที่จะไป กำลังจะต่อสู้กับเซียวเฉวียน เธอเห็นไฟขนาดใหญ่ในท้องฟ้าอันห่างไกลจากมุมตาของเธอ ลุกขึ้นทีละลูก

คราวนี้ในที่สุดเธอก็ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้!

เธอจ้องมองที่เซียวเฉวียนด้วยความโกรธ เด็กคนนี้เรียกกิเลนจริงๆ หรือ!

เธอรู้ดีที่สุดถึงระดับของคนที่ฝึกฝนโดยย่าเหยียน

กิเลนสามารถต่อสู้กับพวกเขาได้จนถึงตอนนี้ แต่ก็เป็นไปได้ว่าความแข็งแกร่งของพวกเขาจะไม่ดีเท่ากิเลน

และเซี่ยวเฟิงก็รักการสู้รบมากกว่ากิเลนด้วยซ้ำ

กิเลนอยู่ที่นี่แล้ว ดังนั้นเซี่ยวเฟิงจะไม่สามารถอยู่เฉยๆ ได้อย่างแน่นอน

มันจบลงแล้ว ตอนนี้ปรมาจารย์ที่เธอฝึกฝนอย่างหนัก จะถูกทำลายด้วยน้ำมือของสัตว์สงครามทั้งสองตัวนี้

มันจะเป็นการโกหกที่จะบอกว่ามันไม่น่าเสียดาย

ดังนั้นย่าเหยียนจึงต้องช่วยพวกอาเล่อในขณะที่ยังมีความหวัง

ดังนั้นการต่อสู้ของเธอกับเซียวเฉวียนจึงต้องตัดสินผลโดยเร็ว

เมื่อจำเป็น เธอก็เต็มใจที่จะสละเสวียนจิ้งเพื่อช่วยอาเล่อและคนอื่นๆ

ช่วงเวลาที่จำเป็นในความคิดของเธอคือ ถ้าเธอไม่สามารถช่วยเสวียนจิ้งจากเซียวเฉวียนได้ ถ้าเธอต่อสู้กับเซียวเฉวียนอีกครั้ง เธอก็ไม่สนใจว่าเสวียนจิ้งจะอยู่หรือตายอีกแล้ว

หากเขาทรยศต่อสำนัก กล้าบอกที่อยู่ของชาวยุทธแท้ ย่าเหยียนจะทำให้เขาตายอย่างสาหัสอย่างแน่นอนในอนาคต