บทที่ 1910 น่าเวทนาเกินกว่าที่จะทนดูได้

เหตุการณ์ในขณะนั้น ทำให้มนุษย์ทั่วไป อกสั่นขวัญแขวน

แม้ว่าสุดท้ายจะไม่มีใครเสียชีวิต แต่มีผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก

โดยธรรมชาติแล้วเรื่องนี้ไม่สามารถปกปิดได้ ในท้ายที่สุด เจ้านายของเซี่ยวเฟิงก็สูญเสียเงินทองและเสียหน้า ดังนั้น เรื่องนี้จึงสามารถสะสางได้

เรื่องจบลงแล้ว แต่ "ภัยพิบัติ" ของเซี่ยวเฟิงเริ่มต้นจากช่วงเวลานั้น

เนื่องจากเหตุการณ์นี้ เซี่ยวเฟิงจึงทำให้เจ้านายของเขาโกรธอย่างสิ้นเชิง เขาตะโกนว่า "สัตว์เหลือขอ!"

จากนั้นจึงเริ่มลงโทษเซี่ยวเฟิงอย่างเคร่งครัด

ว่ากันว่ามีสิ่งหนึ่งที่ทำให้อีกสิ่งหนึ่งแย่ลง แม้ว่าเซี่ยวเฟิงมักจะประพฤติตัวผิดปกติด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาก็กลัวเจ้านายของเขาเล็กน้อยจากก้นบึ้งของหัวใจ

โดยปกติแล้วเมื่อมันกระทำอะไรผิดเล็กน้อย เจ้าของก็จะทำเป็นปล่อยผ่าน ไม่เคยตำหนิมันเลย เมื่อเวลาผ่านไป มันก็ค่อนข้างจะทำตัวอิสระ

ทันใดนั้นเจ้านายก็โกรธ และเซี่ยวเฟิงก็ไม่กล้าทำอะไรผิดอีกเลย

ดังนั้น เมื่อย่าเหยียนเรียกมันว่า "สัตว์เหลือขอ" ที่หายไปนานซึ่งอาจทำให้วิญญาณของมันสั่นไหว เซี่ยวเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเจ้าของคนแรก

หลังจากเห็นได้อย่างชัดเจนว่าคนที่มานั้นเป็นรุ่นหลังผมขาว ความโกรธก็กลับมาสู่ดวงตาของเซี่ยวเฟิง

เนื่องจากคำว่า "สัตว์เหลือขอ" มาจากย่าเหยียน เธอไม่ใช่เจ้านายของเซี่ยวเฟิง ถึงกับเรียกเซี่ยวเฟิงอย่างนั้น เซี่ยวเฟิงโกรธมากจนลมหายใจที่เขาหายใจออกจากรูจมูกนั้นร้อนระอุ

มันอ้าปากและคำรามอีกครั้งไปทางที่ย่าเหยียน ทำให้เธอกลัวถอยหลังไปสองเมตร

ย่าเหยียนไม่เคยต่อสู้กับเซี่ยวเฟิง ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่ามันแข็งแกร่งแค่ไหน

เธอรู้แค่ว่าเซี่ยวเฟิงกล้าหาญมาก

ดังนั้นย่าเหยียนจึงยังไม่กล้าที่จะพูดเบาๆ ต่อหน้าเซี่ยวเฟิง

เซี่ยวเฟิงใช้ประโยชน์จากชัยชนะเพื่อไล่ตาม พ่นลมหายใจใส่ย่าเหยียนอีกครั้ง

หลังจากพ่นลมจนย่าเหยียนไปไกลพอสมควร มันก็กระโดดกลับไปหาเซียวเฉวียน จากนั้นคว้าคอเสื้อของเซียวเฉวียนและช่วยเซียวเฉวียนจากไป

ในเวลานี้ เซียวเฉวียนแทบจะยืนไม่ไหว และใบหน้าของเขาดูแย่มาก

เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

ดังนั้นเซี่ยวเฟิงจึงต้องช่วยเหลือเซียวเฉวียนอย่างโดยเร็ว เพื่อช่วยรักษา

ย่าเหยียนที่เกือบจะฆ่าเซียวเฉวียนได้ รู้สึกว่าโอกาสเช่นนี้มีครั้งเดียวในชีวิต

เพราะเธอรู้ดีว่าถ้าคนอย่างเซียวเฉวียนได้รับอนุญาตให้อยู่รอดได้ในครั้งนี้ มันจะเหมือนกับการปล่อยเสือกลับขึ้นไปบนภูเขาพร้อมกับปัญหาไม่รู้จบ!

ย่าเหยียนจึงรีบไล่ตามเขาไป ขัดขวางเส้นทางของเซี่ยวเฟิง

เมื่อเซี่ยวเฟิงถูกหยุด มันก็อดไม่ได้ที่จะโกรธมากขึ้นไปอีก มันถอยกลับไปสองเมตร จากนั้นโยนเซียวเฉวียนขึ้นไปอย่างปราดเปรียว จากนั้นจับเซียวเฉวียนนั่งบนหลังของมัน

มันคำรามด้วยเสียงต่ำราวกับจะพูดว่า "นายท่าน นั่งให้ดีๆ"

เซียวเฉวียนเอนกายลงบนหลังของมันแล้วกระซิบ "หยุดการต่อสู้ หาทางหลบหนี"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซี่ยวเฟิงก็พยักหน้ารับรู้

เนื่องจากนายท่านได้ออกคำสั่งดังกล่าวเซี่ยวเฟิงซึ่งเดิมวางแผนที่จะช่วยเซียวเฉวียนแก้แค้น จึงหันหลังกลับและวิ่งหนีไปโดยมีเซียวเฉวียนอยู่บนหลังของเขา ในขณะที่วิ่ง เขาก็หยิบเสวียนจิ้งไว้ในปากของเขาด้วย

แน่นอนว่าสิ่งนี้ได้รับคำสั่งจากเซียวเฉวียน ดังนั้นเมื่อเซี่ยวเฟิงก้มหัวลงและพุ่งตัว เซียวเฉวียนจึงได้ขจัดม่านกำบังออกไปล่วงหน้า

เมื่อมีคนหนึ่งอยู่ในปากและอีกคนหนึ่งอยู่บนหลังของเขา เซี่ยวเฟิงยังคงแข็งแกร่งและแข็งแกร่งมาก ซึ่งสามารถอธิบายได้ว่าเร็วราวกับสายฟ้า

ด้วยภาระอันหนักหน่วงเช่นนี้ ระยะทางสั้นๆ ก็ดี แต่หากย่าเหยียนไล่ตามไปไกลขนาดนี้ เซี่ยวเฟิงก็จะหนีไม่พ้นอย่างแน่นอน

ดังนั้น มันจึงอ้อมไป อ้มไปถึงทางกิเลน แล้วโยนเสวียนจิ้งไปที่กิเลน

เซียวเฉวียนทนความเจ็บปวดบนร่างกายของเขาและสั่ง "เสวียนอวี่ แยกย้ายกันหลบหนีจากที่นี่เถอะ!"