บทที่ 1926 แจ้งข่าว

เนื้อหาบนจดหมายมีเพียงไม่กี่บรรทัด เขียนไว้ว่า

ต้องการทราบที่อยู่ของกองทัพ ให้ตามนกพิราบมา

แต่เนื้อหาของข้อมูลกลับทำให้ย่าเหยียนตกใจ เห็นได้ชัดว่ามีคนพบกองทัพแล้ว หรือไม่ก็มีหนอนบ่อนไส้ในกองทัพ

พอดีกับที่ย่าเหยียนต้องการรู้ที่อยู่ของกองทัพเช่นกัน

ดังนั้นเธอจึงปล่อยนกพิราบออกไป และให้อาเล่อตามนกพิราบไป ส่วนตัวเธอเองก็มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงต่อไป

ด้วยความเร็วของอาเล่อ เขาสามารถไล่ตามนกพิราบได้

แต่เพื่อไม่รบกวนนกพิราบ อาเล่อจึงไม่กล้าไล่ตามใกล้เกินไป

หลังจากย่าเหยียนแอบเข้าไปในเมืองหลวงแล้ว เธอก็ไม่รีรอ รีบตรงไปที่จวนเซียว

จวนเซียวมีกำแพงปกป้องอยู่ ย่าเหยียนรู้ว่าแค่เธอแตะบาเรียนี้ ผู้สร้างบาเรียจะรู้สึกถึงมันทันที

ในโลกนี้ มีเพียงย่าเหยียนคนเดียวที่มองบาเรียนี้เหมือนไม่มีอะไร

ดังนั้น แม้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่ได้เห็นเธอแอบเข้าไปในจวนด้วยตาตัวเอง แต่แค่เธอแตะบาเรียนี้ เซียวเฉวียนก็จะรู้

ตอนนี้ ย่าเหยียนยังไม่แน่ใจว่าเซียวเฉวียนกลับมาเมืองหลวงแล้วหรือไม่ และอยู่ที่จวนหรือไม่

ดังนั้นเธอจึงไม่อยากสร้างความตื่นตระหนก

แม้ว่าเธอจะมั่นใจว่าด้วยความสามารถของเธอ เธอสามารถหลบหนีได้อย่างง่ายดาย แต่เธอก็ไม่อยากก่อเรื่องวุ่นวายให้ตัวเอง

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะมีความสามารถด้อยกว่าเธอ แต่เซียวเฉวียนเป็นคนฉลาดเสมอ อาจจะใช้สมองพลิกสถานการณ์ เปลี่ยนจากฝ่ายรับเป็นฝ่ายรุกก็ได้

สรุปก็คือ ความสำเร็จต่างๆ ของเซียวเฉวียนแสดงให้เห็นว่าเซียวเฉวียนไม่ใช่คนง่ายๆ ไม่ควรมองข้าม

ถ้าประมาท มีโอกาสพาตัวเองไปสู่จุดจบที่ไม่สามารถแก้ไขได้

เรื่องที่ผ่านมาไม่ต้องพูดถึง เอาเรื่องปัจจุบันมาพูดดีกว่า นักปราชญ์ก็เป็นตัวอย่างที่ดี

ย่าเหยียนไม่อยากเดินตามรอยนักปราชญ์!

หลังจากคิดคำนวณแล้ว ย่าเหยียนตัดสินใจหาที่พักก่อน จากนั้นหาโอกาสสืบหาข่าว

แต่ทันใดนั้นย่าเหยียนก็เห็นเฉวียนซานออกมาจากจวนเซียว

นี่เป็นโอกาสดี

ย่าเหยียนรีบไอออกมาหนึ่งครั้ง จากนั้นใช้ไม้เท้าค้ำยัน ก้มหน้าก้มตา ค่อมตัว เดินไปหาเฉวียนซาน เสียงแหบพร่าถามว่า “เด็กหนุ่ม ข้าอยากถามว่าท่านใต้เท้าเซียวอยู่ที่จวนหรือไม่?”

เนื่องจากย่าเหยียนก้มตัว หน้าของเธอจึงหันลง ในขณะที่เธอพูด เธอก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้น แต่แกล้งทำเป็นไอเป็นระยะ

แม้แต่เสียงพูดก็ยังขาดๆ หายๆ

เฉวียนซานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเธอ จึงพูดอย่างสุภาพว่า “ไม่ทราบว่าคุณย่ามาหาท่าใต้เท้านเซียวเพื่อธุระอะไร?”

เซียวเฉวียนเคยสั่งคนในจวนไว้ว่า ถ้ามีคนมาถามหาเขาโดยเฉพาะ ห้ามพูดความจริงโดยตรง วิธีที่ดีที่สุดคือพูดเลี่ยงๆ ไป

นายท่านมีคำสั่งไว้แบบนี้ กฎก็ต้องปฏิบัติตาม ถึงแม้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นชายผมขาว แต่เฉวียนซานก็ยังไม่ประมาท ตอบคำถามอย่างตรงไปตรงมา

“ท่านต้องการพบนายท่าน ต้องการทราบว่าท่านอยู่ที่นี่หรือไม่ กรุณาบอกข้าว่าท่านต้องการพบนายท่านเพื่อเรื่องอะไร”

“อืม!”

ย่าเหยียนไออีกครั้งแล้วพูดว่า “เคยได้ยินมาว่าท่านใต้เท้าเซียวเป็นคนที่มีความสามารถและใจดีมาก”

“หลานชายที่ไม่เอาไหนของข้าติดการพนันจนเป็นปัญหาใหญ่ ข้าคิดจะขอความช่วยเหลือจากท่านใต้เท้าเซียวเพื่อช่วยชีวิตเขา”

พลางพูดพลางยกมือขึ้น ย่าเหยียนใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง

แล้วพูดด้วย “เสียงสะอื้น” ว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็นผู้ชายคนเดียวในบ้าน ข้าคงไม่อยากสนใจชีวิตของเขา!”

หลังจากพูดจบ ย่าเหยียนก็ร้องไห้ ฮือๆๆ ร้องไห้อย่างน่าสงสาร ทำให้เฉวียนซาน ชายร่างใหญ่ใจหยาบ รู้สึกสงสารขึ้นมา