บทที่ 1925 สกัดกั้นนกพิราบ

เสวียนจิ้งไม่ยอมพูด?

ช่างมันเถอะ ปล่อยให้มันอดตายไปซะ!

เซียวเฉวียนไม่อยากพูดอะไรมากกับมัน พูดไปก็เสียน้ำลายเปล่า

เซียวเฉวียนอิ่มแล้ว ตบมือเตรียมตัวกลับไปพักฟื้น

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเซียวเฉวียนคือการพักฟื้น

ส่วนเรื่องตำแหน่งของกองทัพ เสวียนจิ้งอยากพูดก็พูด ไม่พูดก็ช่างมัน เซียวเฉวียนมีวิธีหาเอง

แค่ช้าหรือเร็วเท่านั้น

จากประสบการณ์ของเซียวเฉวียน ตอนนี้ทั้งนักปราชญ์และเสวียนจิ้งต่างก็ออกจากฐานที่มั่นของกองทัพแล้ว และออกมานานพอสมควรแล้ว ฉินเฟิงก็น่าจะหาโอกาสติดต่อกับโลกภายนอกได้แล้ว?

แค่รอให้ฉินเฟิงส่งข่าวออกมา เซียวเฉวียนก็รู้ตำแหน่งของกองทัพได้

รอมาตั้งนานแล้ว เซียวเฉวียนไม่รีบร้อนแค่นี้หรอก

เห็นเซียวเฉวียนหันหลัง เสวียนจิ้งก็หมดหนทางจริงๆ เขาแค่กัดฟันพูดว่า “กองทัพอยู่ทางใต้สุดของทะเลทราย ติดกับรัฐเยว่ซื่อ”

พูดว่าติด แต่จริงๆ แล้ว จากฐานที่มั่นของกองทัพ ไปยังรัฐเยว่ซื่อ ยังมีระยะทางอีกไกล ใช้เวลาไม่ต่ำกว่าวันหนึ่งถึงจะถึงอาณาจักรเยว่ซื่อ

แน่นอนว่าทิศทางนี้ผิด แม้ว่าเสวียนจิ้งจะยังไม่ได้กิน แต่ถ้ากินแล้ว เขาก็ไม่สามารถบอกตำแหน่งที่แท้จริงให้เซียวเฉวียนได้

เอาเป็นว่า ตอนนี้เซียวเฉวียนได้รับบาดเจ็บสาหัส คงไม่หายดีในระยะสั้น คงออกจากที่นี่ ไปสำรวจความจริงในทะเลทรายไม่ได้

แค่หลอกลวงให้ได้กินวันต่อวัน มีความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

เก็บขวดไว้ก่อน เผื่อมีน้ำมัน

เมื่อได้ยินว่าเสวียนจิ้งยอมบอกตำแหน่งแล้ว เซียวเฉวียนก็โยนมันเทศดิบให้เสวียนจิ้ง พูดอย่างเย็นชาว่า “กินซะ”

ในที่สุดก็มีของกินแล้ว!เสวียนจิ้งอดตื่นเต้นไม่ได้ เขารับมันเทศมาด้วยมือสั่นเทา มองดูแล้วมันดิบ กินได้เหรอ?

เซียวเฉวียนเห็นความสงสัยในสายตาของเขา พูดอย่างเย็นชาว่า “ปอกเปลือกก็กินได้”

ส่วนจะปอกเปลือกอย่างไร ก็ต้องให้เสวียนจิ้งหาวิธีเอาเอง

เสวียนจิ้งหันไปมองรอบๆ มองหาสิ่งที่ใช้ปอกเปลือก มองไปรอบๆ เจอกิ่งไม้เพียงอันเดียว

เขาหยิบกิ่งไม้นั้นขึ้นมา แล้วขูดมันเทศ พยายามใช้กิ่งไม้ปอกเปลือก

แม้ว่ากิ่งไม้จะไม่สามารถปอกเปลือกได้เกลี้ยง แต่ก็สามารถขูดเอาโคลนและเปลือกชั้นนอกของมันเทศออกได้

อย่างไรก็ตาม เสวียนจิ้งยังไม่ทันปอกมันเทศให้เสร็จ เขาก็ได้ยินเซียวเฉวียนพูดอย่างเย็นชาว่า “กิเลน มุ่งหน้าไปยังรัฐเยว่ซื่อ”

กองทัพไม่ได้อยู่ทางนั้นเหรอ?

แค่ไปรัฐเยว่ซื่อ กิเลนก็ต้องเจออะไรสักอย่างบนทางแน่นอน

ความเร็วของกิเลนก็ไม่ธรรมดา ให้มันไปยืนยันว่าคำพูดของเสวียนจิ้งจริงหรือไม่ คงรู้ผลเร็วๆ นี้

ส่วนเซียวเฟิงต้องอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องเซียวเฉวียน

เผื่อมีเหตุการณ์ฉุกเฉิน เซียวเฟิงก็สามารถช่วยเซียวเฉวียนจากอันตรายได้ทัน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสวียนจิ้งก็ตกตะลึง หัวใจที่เพิ่งดีใจจากการได้กินอาหาร ก็เหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็น รู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที

แบบนี้ เซียวเฉวียนไม่รู้เร็วเหรอว่าเสวียนจิ้งโกหก?

แต่ไม่ว่าอย่างไร เสวียนจิ้งก็ต้องไม่ตื่นตระหนก เขาปรับอารมณ์ให้เร็วที่สุด แกล้งทำเป็นเฉยๆ ปอกมันเทศต่อไป

บางทีกิเลนอาจจะยังไม่กลับมา ย่าเหยียนอาจจะมาที่นี่ก่อน ชีวิตของเสวียนจิ้งอาจจะรอด

ท้ายที่สุดแล้ว เสวียนจิ้ง กำลังรอให้ยายแซ่ยานมาช่วยชีวิตเขา

หลังจากจัดการกับเปลือกมันเทศแล้ว เขาก็เหลือบมองมันเทศอีกครั้ง ก่อนจะกัดมันลงไปอย่างงุนงง

กรอบ!