บทที่ 1924 พูดไม่เข้าใจ

เรื่องนี้ตั้งแต่แรกเริ่ม เซียวเฉวียนกับองค์หญิงก็ไม่คิดจะบอกใคร แต่พวกเขาก็รู้ว่าเซียวหมิงชิวต้องติดต่อผู้คน ย่อมมีคนสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ

และบนเส้นทางการเติบโตของเซียวหมิงชิว คงไม่ราบรื่นไปเสียทั้งหมด ย่อมมีอุปสรรคเล็กบ้างใหญ่บ้าง

เมื่อเธอเจอปัญหา ความสามารถของเธอก็จะปิดบังไม่ได้ ย่อมมีคนรู้สักวัน

ดังนั้น การจะปิดบังเรื่องนี้ไปตลอดนั้นเป็นไปไม่ได้ ทำได้แค่ไหนก็แค่นั้น

องค์หญิงพูดแบบนี้ เม่ยซีก็เข้าใจ

ความรักของแม่ที่มีต่อลูก เม่ยซีเข้าใจ

ใจฮ่องเต้ยากแท้หยั่งถึง

ปัจจุบันฮ่องเต้ไว้ใจเซียวเฉวียน แต่ไม่แน่ใจว่าอนาคตจะยังไว้ใจเช่นเดิมหรือไม่

ดังนั้น เรื่องของเซียวหมิงชิว แม้ว่าฮ่องเต้จะรู้ในที่สุด แต่ก็ควรจะผัดวันประกันพรุ่งไปก่อน

ตอนนั้นองค์หญิงก็มีความกังวล คิดว่าควรบอกฮ่องเต้เรื่องนี้ตรงๆ ดีกว่า แบบนี้ดีกว่าฮ่องเต้รู้ทีหลัง แน่นอนว่าฮ่องเต้จะรู้สึกสบายใจกว่า และจะไม่คิดมากว่าเซียวเฉวียนจงใจปิดบัง ไม่ไว้ใจเขา

เซียวเฉวียนพูดตอนนั้นว่าไม่จำเป็นต้องบอกฮ่องเต้เรื่องนี้ รอให้เขาค้นพบเอง

เมื่อฮ่องเต้ค้นพบ เซียวเฉวียนก็มีวิธีแก้ตัวต่อหน้าฮ่องเต้

องค์หญิงเป็นคนแบบสามีเป็นใหญ่ ย่อมทำตามความต้องการของเซียวเฉวียน

เมื่อได้ยินดังนั้น เม่ยซีก็เข้าใจ “โปรดอย่ากังวลไปเลย เพคะ เม่ยซีก็จะไม่บอกเรื่องนี้กับฝ่าบาทสักคำ”

ตราบใดที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับเซียวเฉวียนและจวนเซียว ตราบใดที่เซียวเฉวียนกับพวกเขาไม่ต้องการให้ใครรู้ แม้ว่าเม่ยซีจะรู้ เธอก็จะทำเหมือนไม่รู้

องค์หญิงพูดอย่างอ่อนโยน “เช่นนั้น ขอบคุณท่านชายาแล้ว”

ทั้งสองคุยกันสักพัก เม่ยซีก็รู้สึกเสียดายที่ต้องลาจากไป

ไม่เพียงที่ไม่รู้ เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงเที่ยง เป็นเวลาทานอาหารกลางวันอีกครั้ง

เซียวเฉวียนสั่งให้เซียวเฟิงและกิเลนเตรียมอาหารกลางวันให้เขา จากนั้นนั่งลงตรงข้ามกับเสวียนจิ้ง กินอย่างเอร็ดอร่อย

อาหารกลางวันของเซียวเฉวียนมีมันเทศปิ้งและเนื้อย่าง ง่ายๆ แค่นี้

พูดถึงเซียวเฟิง เขาก็มีความสามารถ ออกไปล่าสัตว์ด้วยตัวเอง จากนั้นทำตามคำแนะนำของเซียวเฉวียน ปิ้งมันเทศและเนื้อจนสุก และยังปิ้งจนหอมกรุ่น

เมื่อได้กลิ่นหอมของอาหารเหล่านี้ เสวียนจิ้งที่หิวจนหน้าซีดก็อดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้น มองดูเซียวเฉวียนกินทีละคำ แต่เขาทำได้แค่กลืนน้ำลาย มองเซียวเฉวียนกินอย่างตาละห้อย

และเซียวเฉวียนเห็นชัดเจนว่าเสวียนจิ้งมีสีหน้าอยากกิน แต่เขาทำเป็นไม่สนใจ กินอาหารของเขาต่อไป

เสวียนจิ้งมองเซียวเฉวียนหยิบมันเทศปิ้งชิ้นสุดท้าย อ้าปาก กำลังจะพูดขอเซียวเฉวียนไว้บ้าง เขาหิวจนทนไม่ไหว รู้สึกเหมือนยมทูตกำลังเรียกเขา

หลังจากเหตุการณ์นี้ เสวียนจิ้งก็เข้าใจความจริงข้อหนึ่ง นั่นคือ เมื่อเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย ศักดิ์ศรีอะไรก็ไม่สำคัญ

คนเราต้องมีชีวิตอยู่ ถึงจะมีความหวัง

แต่เขาก็เป็นนักปราชญ์ เป็นคนที่หยิ่งยโสเข้ากระดูกดำ การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นนี้ค่อนข้างยากสำหรับเขา

แม้ว่าเสวียนจิ้งจะตัดสินใจขออาหารจากเซียวเฉวียนแล้ว แต่เมื่อถึงเวลาพูดจริงๆ เขาก็ยังอึกอัก

ในขณะที่เขาลังเลอยู่ เซียวเฉวียนก็ปอกเปลือกมันฝรั่งชิ้นสุดท้ายเสร็จแล้ว และกำลังจะส่งเข้าปาก

เสวียนจิ้งมองดูมันฝรั่งอย่างใจจดใจจ่อ กลั้นใจพูดว่า “เซียวเฉวียน ท่านช่วยแบ่งให้ข้ากินหน่อยเถอะ”

ถ้าอยากกินก็ไม่ยาก

แค่เสวียนจิ้งทำเป็น เซียวเฉวียนก็ทำเป็น

การต่อรองระหว่างเซียวเฉวียนและเสวียนจิ้ง

เซียวเฉวียนหยุดการเคลื่อนไหวของเขา มองเสวียนจิ้งด้วยสายตาเฉยเมย เสวียนจิ้งจ้องเซียวเฉวียนอย่างสิ้นหวัง รอคอยอาหารจากเซียวเฉวียนเพื่อประทังชีวิต

ทั้งคู่จ้องตากัน บรรยากาศเงียบงันอยู่หลายวินาที เสวียนจิ้งไม่พูดอะไรต่อ เซียวเฉวียนจึงไม่สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเขา กินมันเทศย่างชิ้นสุดท้าย