บทที่ 1967 กล้าที่จะถาม

เมื่อเฉวียนอีและเสวียนอวี่กลับมาที่ห้องโถง ผู้คนทั้งหมดในจวนก็มารวมตัวกันแล้ว และเซียวเฉวียนก็นั่งอยู่บนที่นั่งหลักในห้องโถงแล้ว

เมื่อเห็นทุกคนมาครบ เซียวเฉวียนก็ไอแห้งๆ และพูดอย่างจริงจังว่า "ข้าขอให้ทุกคนมาที่นี่ เพราะข้าอยากจะแจ้งบางอย่างกับทุกคน"

บอกอะไรเรางั้นหรือ?

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองหน้ากัน เสวียนอวี่และเฉวียนอีไม่ได้พูดอย่างนั้น พวกเขาบอกว่าเซียวเฉวียนมีเรื่องจะหารือกับพวกเขาไม่ใช่เพื่อแจ้งให้ทราบ

เฉวียนอีและเสวียนอวี่พูดไม่ชัดเจน ถึงกับทำหน้าที่เป็นผู้ส่งสารอย่างไร้ยางอาย?

ทุกคนมองดูชายทั้งสองด้วยความดูถูก

เสวียนอวี่ไม่หรี่ตา ทำท่ามองไม่เห็นมัน ด้วยสีหน้าท่าทางที่ว่า ‘ดูถูกเหยียดหยามก็ดูถูกเหยียดหยามสิ เนื้อหนังของข้าไม่ได้ลดลงเพราะความรังเกียจของเจ้า'

อย่างไรก็ตามเฉวียนอีไม่ใช่คนหน้าด้าน เขายิ้มแห้งๆ และแสดงท่าทางขอโทษเพื่อนร่วมงานของเขา และกระซิบกับคนข้างๆ เขาว่า “ข้าขอโทษ ครั้งนี้ข้าประมาท ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีก ต่อไปจะไม่ทำอีก”

หลังจากพูดอย่างนั้น เฉวียนอีก็มองหน้าเขาอย่างจริงจัง เมื่อมองไปที่เซียวเฉวียนอย่างจริงจัง เขาทำท่าทางให้ทุกคนเงียบและฟังประกาศของเซียวเฉวียน

เมื่อเห็นความเคลื่อนไหวของทุกคน เซียวเฉวียนก็อดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะในใจ หลังจากฟังเสียงของพวกเขาแล้ว เซียวเฉวียนก็รู้เรื่องราวทั้งหมด

ครั้งนี้มันเป็นความผิดของเฉวียนอีและเสวียนอวี่จริงๆ ที่ไม่ถ่ายทอดคำพูดของพวกเขาอย่างชัดเจน

เซียวเฉวียนกล่าวต่อว่า "จากนี้ไป ทั้งจวนเซียว ยกเว้นเสวียนอวี่ ห้ามใครก้าวออกจากจวนเซียวได้"

การแจ้งให้ทราบอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ทุกคน รวมทั้งเสวียนอวี่ สับสนกับคำว่า "ทำไม?" มองไปที่เซียวเฉวียน รอคำอธิบายของเซียวเฉวียน

เป็นเรื่องปกติที่จะออกจากจวนไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ให้พวกเขารู้ว่าเพราะเหตุใด

เซียวเฉวียนกล่าวว่า "ข้าได้ยั่วยุคนที่น่าทึ่งคนหนึ่ง คนๆ นี้ไล่ล่าข้าทุกที่ และคนๆ นี้ยังรู้วิธีอ่านใจพวกเจ้าด้วย"

ผู้คนมักบอกว่ากาเข้าฝูงกา หงส์เข้าฝูงหงส์

ทุกคนไม่ใช่คนโง่เลย นอกจากนี้ พวกเขายังอยู่ในจวนเซียวมาระยะหนึ่งแล้ว ได้รับอิทธิพลจากเซียวเฉวียน ดังนั้น หัวสมองของพวกเขาก็กระจ่างชัด

เซียวเฉวียนไม่จำเป็นต้องอธิบายส่วนที่เหลือ ทุกคนสามารถเข้าใจได้

กล่าวอีกนัยหนึ่งเซียวเฉวียนไม่ยอมให้พวกเขาออกจากจวน เพื่อป้องกันไม่ให้ที่อยู่ของเซียวเฉวียนถูกเปิดเผย

พวกเขากินของเซียวเฉวียน ใช้ของเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนเป็นผู้ปกครองทุกด้านของพวกเขา

ตราบใดที่มีบางอย่างเกี่ยวข้องกับเซียวเฉวียน พวกเขาก็จริงจังและระมัดระวัง

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตและความตายของเซียวเฉวียน พวกเขาไม่สามารถประมาทได้ ทุกคนตอบพร้อมๆ กัน "ขอรับ นายท่าน!"

หลังจากเข้ามาในจวนเซียวเป็นเวลานาน นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวเฉวียนจริงจังมากเพราะศัตรู แต่อย่างที่เจ้าคงจินตนาการได้ ศัตรูคนนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กจริงๆ

ทันใดนั้นทุกคนก็รู้สึกราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม ก่อนที่ศัตรูจะมาถึงประตู พวกเขาเริ่มระมัดระวังและมีแนวโน้มที่จะต่อสู้เมื่อใดก็ได้

เมื่อเห็นเช่นนี้ เซียวเฉวียนก็อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างใจเย็นว่า "ทุกคนก็ไม่จำต้องกังวลมากไป ตราบใดที่ฟังการเตรียมการของข้าและอยู่ในจวนเซียว จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

"พวกเจ้าก็แค่ทำในสิ่งที่พวกเจ้าควรทำต่อไป และใช้ชีวิตตามปกติ”

ฟังเซียวเฉวียนพูดแบบนี้แล้ว ทุกคนก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่คิด

กล่าวโดยสรุป ตราบใดที่ไม่มีการเปิดเผยที่อยู่ของเซียวเฉวียน ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มันค่อนข้างง่าย พวกเขาแค่ไม่ออกจากบ้าน

แต่ก็มีคำถามที่ว่า "นายท่าน ถ้าเราไม่ออกจากจวนแล้วใครจะซื้ออาหารล่ะ?"

เหนือสิ่งอื่นใด บางคนต้องออกไปซื้อวัตถุดิบสำหรับอาหารสามมื้อต่อวัน

ในวันปกติ เรื่องการจัดซื้อจัดจ้างจะได้รับการจัดการโดยเฉวียนอีถึงเฉวียนซาน นี่คือสิ่งที่ทุกคนในจวนเซียวรู้ นี่จู่ๆ ไม่มีใครเข้าหรือออก หลังจากผ่านไปนาน มันก็จะนำไปสู่การคาดเดาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

อืม นี่เป็นคำถามที่ดี เซียวเฉวียนพูดอย่างใจเย็น "ข้ามีแผนจะจัดการกับเรื่องนี้"

ย่าเหยียนและคนของเธอจะไม่มาที่เมืองหลวงในช่วงเวลาสั้นๆ เฉวียนอีใช้ประโยชน์จากระหว่างนี้ สามารถใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ ทำการเปลี่ยนแปลงได้