บทที่ 1968 ไปศาลาคุนหลุน

ต้องบอกว่าเมื่อทุกคนได้ยินว่าเซียวเฉวียนถูกหญิงชราทำร้าย ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกวิตกกังวล

คำถามคือจะป้องกันไม่ให้ย่าเหยียนมาที่เมืองหลวงอีกครั้งได้อย่างไร

สำหรับคนมีความสามารถเช่นนี้ ถ้าเขาต้องการมาเมืองหลวงหรือเข้ามาในจวนเซียว มันเป็นเจตจำนงเสรีของเขาเองไม่ใช่หรือ?

ใครสามารถหยุดเขาได้?

กลัดกลุ้ม กลุ้มใจยิ่งนัก

เป็นความผิดของพวกเขา ที่พวกเขาไม่เห็นว่าเซียวเฉวียนได้รับบาดเจ็บ

เซียวเฉวียนพูดอย่างใจเย็น "อาการบาดเจ็บของข้าไม่ร้ายแรงอะไรแล้ว เพียงแค่พักผ่อนอีกสองสามวันก็จะหายดี พวกเจ้าไม่ต้องกังวล"

ตามระดับการฟื้นตัวของเซียวเฉวียน จะใช้เวลาประมาณครึ่งเดือนเท่านั้น เพื่อให้บาดแผลหายสนิท

เมื่อได้ยินสิ่งที่เซียวเฉวียนพูด ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่เฉวียนซานที่เคยเห็นย่าเหยียนยังคงมีสีหน้าเป็นกังวล ท้ายที่สุดย่าเหยียนก็หายตัวไปในพริบตา

เธอเป็นเทพมังกรที่เห็นหัวมิเห็นหาง หากเธอมาที่เมืองหลวงอีกครั้งด้วยความตั้งใจ มาหาถึงจวนเซียว เบาะแสของเซียวเฉวียนก็จะยังคงถูกเปิดเผยอยู่ดี

ครึ่งเดือนไม่ใช่เวลาที่นาน ไม่ใช่เวลาที่สั้น แต่ย่าเหยียนเป็นคนประเภทที่จะมาทุกเมื่อที่ต้องการ ไม่แม้แต่จะทักทายก่อนมา จะป้องกันอย่างไร?

พูดตรงๆ ก่อนที่เธอจะเข้ามาจวนเซียว ผู้คนในจวนเซียวก็รู้ความเคลื่อนไหวของเธอ และบอกเธอว่าเซียวเฉวียนไม่ได้อยู่ในจวนเซียว แต่เธอก็ยังสามารถอ่านเสียงหัวใจได้ ดังนั้นยากที่จะป้องกันได้จริงๆ!

มันยากจริงๆ!

ตามที่เฉวียนซานกล่าว เซียวเฉวียนกลับจวนเซียวอย่างลับๆ เป็นการดีกว่าที่จะไม่แจ้งให้ใครในจวนรู้

เมื่อได้ยินสิ่งที่เฉวียนซานพูด เซียวเฉวียนก็คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และตระหนักว่าสิ่งที่เซียวซานพูดก็เป็นปัญหาเช่นกัน ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงพูดว่า "เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้ข้าจะออกจากจวนเซียว"

ส่วนที่เซียวเฉวียนกำลังจะไปนั้น เขาจะไม่แจ้งกับทุกคน ทุกคนรู้ว่าพวกเขาไม่สามารถเก็บความลับได้ จึงไม่ถามเซียวเฉวียน

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เฉวียนซานก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดว่า "นายท่านต้องการอะไรหรือไม่ ข้านิ้ยจะเตรียมให้ท่าน"

เฉวียนซานคิดว่าเซียวเฉวียนตั้งใจจะเข้าป่า เตรียมอาหารแห้งให้เขาบ้างดีไหม?

โดยไม่คาดคิดเซียวเฉวียนพูดอย่างสงบ "ไม่จำเป็น ข้าจะหาทางเอง"

ในเมืองหลวงเซียวเฉวียนรู้จักผู้คนมากมาย การหาที่ซ่อนไม่ใช่เรื่องง่ายเหรอ?

กลับถึงเมืองหลวงทำไมจำเป็นต้องไปซ่อนตัวอยู่ในภูเขาป่าทึบหรือ?

ไปซ่อนตัวในศาลาคุนหวู่ อี้กุยที่มีบ้านที่ใหญ่โตการค้าที่ยิ่งใหญ่ ไม่มีตามที่เซียวเฉวียนต้องการที่ไหนกัน?

เซียวเฉวียนยินดีไปอาศัยอยู่ในบ้านของอี้กุย อี้กุยจะมีความสุขมากกว่าคนสมัยใหม่ที่ถูกรางวัลลอตเตอรีห้าล้าน

เมื่อได้ยินเช่นนี้เฉวียนซานก็อดไม่ได้ที่จะมองสับสนอีกครั้ง "นายท่าน ท่านไม่จำเป็นต้องเตรียมอะไรจริงๆ หรือ?"

เซียวเฉวียนกล่าวอย่างหนักแน่นว่า "ไม่จำเป็น"

เนื่องจากเซียวเฉวียนยืนกรานว่าไม่มีความจำเป็น เช่นนั้นก็ไม่จำเป็น

และเซียวเฉวียนกำลังจะออกจากจวนเซียวในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นเรื่องของการขอให้เจ้าของแผงขายอาหารและเนื้อสัตว์มาส่งจวนเซียวจึงถูกยกเลิก และเฉวียนอีไม่จำเป็นต้องจัดการกับเรื่องนี้

เรื่องเสร็จสิ้น ถึงเวลาที่เซียวเฉวียนจะต้องฝึกฝนพลังแห่งจิตใจของเขา เขาพูดเบาๆ “ทุกคนลงไปก่อนเถอะ”

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็พูดพร้อมกันว่า “ขอรับ!”

หลังจากนั้น ทุกคนก็จากไปทีละคน

เสวียนอวี่เดินเป็นคนสุดท้าย แต่ถูกเซียวเฉวียนหยุดไว้ เขาคิดว่าเซียวเฉวียนกำลังจะพาเขาออกไปจากจวนเซียว ดังนั้นเขาจึงมองไปยังเซียวเฉวียนด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

เมื่อเห็นเช่นนี้ เซียวเฉวียนคงนึกถึงสิ่งที่เสวียนอวี่กำลังคิด เขายิ้มจางๆ แล้วพูดว่า "เข้ามาใกล้ๆ สิ"

เขามีความลับที่จะบอกเสวียนอวี่

เสวียนอวี่เชื่อฟังและก้าวไปข้างหน้า มองไปยังเซียวเฉวียนด้วยดวงตาสีดำสดใสของเขา "ท่านอาเฉวียน ท่านวางแผนที่จะให้เสวียนอวี่ติดตามท่านงั้นหรือ?"

นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด

เซียวเฉวียนพูดเบาๆ "เจ้าอยู่ในจวนเซียวและช่วยดูแลหน่อย อาเซียวจะออกไปทันที ไปที่ศาลาคุนหวู่"

ศาลาคุนหวู่?