บทที่ 1969 เกรงใจเยี่ยงนี้

ตราบใดที่เจ้าของร้านยังอยู่ในศาลาคุนหวู่ เขาจะคอยกังวลเรื่องนี้ เรื่องนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาจะไม่สามารถผ่อนคลายได้

ไล่เขากลับไป มันเป็นความทุ่มเททั้งใจของอี้กุย

ตอนที่เจ้าของร้านกลับไป อี้กุยก็คืนเงินจำนวนมหาศาลให้เขา

เจ้านายอย่างอี้กุยเป็นคนมีมโนธรรมมาก ในยุคปัจจุบัน หาคนเช่นนี้จากไหนไม่ได้อีกแล้ว

หลังจากส่งเจ้าของร้านออกไปแล้ว อี้กุยก็ส่งคนคนไม่ได้ใช้งานไปด้วย

พูดง่ายๆ ศาลาคุนหวู่เริ่มเรียบง่ายขึ้น

เมื่อเซียวเฉวียนมาถึงศาลาคุนหวู่ อี้กุยเพิ่งทานอาหารเย็นเสร็จ กำลังเดินเล่นอยู่ในสนามหญ้า

มืดนานแล้ว บัดนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว

อย่างไรก็ตามอี้กุยมีเงิน แสงไฟภายในและภายนอกศาลาคุนหวู่สว่างไสวเหมือนในเวลากลางวัน

เมื่อเห็นการมาถึงอย่างกะทันหันของเซียวเฉวียน อี้กุยก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และอดไม่ได้ที่จะขยี้ตา คิดว่าเขากำลังเห็นภาพหลอนเป็นเซียวเฉวียน

เมื่อไม่กี่วันมานี้ อี้กุยครุ่นคิดอย่างหนัก ทำไมเซียวเฉวียนถึงยังไม่กลับมาเมืองหลวง?

หอปี๋เซิ่งและบ่อนพนันได้รับการสร้างขึ้นใหม่เมื่อนานมาแล้ว และพวกเขากำลังรอให้เซียวเฉวียนกลับมาเลือกวันเปิดกิจการ

เพื่อไม่ให้พลาดข่าวการกลับมาของเซียวเฉวียนที่เมืองหลวง อี้กุยจึงไปที่จวนเซียวทุกๆ สองวัน

เขาเคยคิดที่จะขอให้ใครสักคนจากจวนเซียวส่งข้อความถึงเซียวเฉวียนในนามของเขา โดยขอให้เซียวเฉวียนกลับมาโดยเร็วที่สุดเพื่อเป็นประธานในพิธีเปิด

แต่เขากลัวที่จะรบกวนเซียวเฉวียน ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถระงับความคิดนี้ และรออย่างอดทนเพื่อให้เซียวเฉวียนกลับมา

หลังจากมองใกล้ๆ มากขึ้นอี้กุยรู้สึกประหลาดใจและมีความสุขที่พบว่าเป็นเซียวเฉวียนจริงๆ "ท่านปู่น้อย?"

เป็นเรื่องยากมากที่เซียวเฉวียนจะมาที่ศาลาคุนหวู่ในตอนดึกเยี่ยงนี้

ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือเซียวเฉวียนมาโดยขี่กิเลนแทนที่จะมาคนเดียว ในอดีต เซียวเฉวียนจะบินเหินไปทุกที่ที่เขาไปและออกไปตามที่เขาต้องการ

ตอนนี้เขาใช้พาหนะ มันหายากพอๆ กับพระอาทิตย์ขึ้นจากทิศตะวันตก

ทำเอาอี้กุยพูดไม่ออก

ขณะที่เซียวเฉวียนลงจากหลังกิเลน เขาพูดว่า "เสี่ยวอี้ อย่าได้เอะอะ"

จากนั้นเซียวเฉวียนก็ตรงไปที่ประเด็นแล้วพูดว่า "ปู่น้อยมาหาเจ้าคือตั้งใจที่จะมาอยู่สักพัก สะดวกหรือไม่?”

อันที่จริง เซียวเฉวียนรู้ว่าคำถามนี้มันไม่มีประโยชน์ที่จะถาม ในศาลาคุนหวู่ขนาดใหญ่ มีเซียวเฉวียนเพิ่มมาหนึ่งคน ไม่มีอะไรเลยจริงๆ จะพูดได้อย่างไรว่าไม่สะดวก?

ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเฉวียนเต็มใจที่จะมาอยู่ที่นี่ อี้กุยเต็มใจที่สุด

อี้กุยกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "สะดวก สะดวกมาก"

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนมาที่ศาลาคุนหวู่อย่างกะทันหัน และวางแผนที่จะอยู่ที่นี่ ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น หลังจากที่เขามีความสุข เขาก็พูดด้วยสีหน้าสับสน "ท่านปู่น้อย เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ?”

ไม่พูดถึงเรื่องอื่น อี้กุยยิ่งคิดว่าเซียวเฉวียนขี่กิเลนมา เขาถามอีกครั้งว่า "ท่านปู่น้อยไม่สบายหรือ?"

ในใจของอี้กุย เซียวเฉวียนนั้นมีพลังมาก มีพลังมากจนไม่มีใครทำร้ายเขาได้ ดังนั้นเขาจึงไม่คิดถึงเซียวเฉวียนที่ได้รับบาดเจ็บเลย เขาแค่คิดว่าเซียวเฉวียนไม่สบาย

และเขามาอาศัยอยู่ในศาลาคุนหวู่ คือเพื่อหลบซ่อนใครบางคน หรือมีเหตุผลอื่น

เมื่อเห็นท่าทางประหม่าของอี้กุย เซียวเฉวียนก็ยิ้มเบาๆ แล้วพูดว่า "ไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องกังวล แต่นอกจากเจ้า ห้ามให้ใครรู้ว่าปู่น้อยอยู่ที่นี่"

"ปู่น้อยมาที่นี่ ก็เพียงเพื่อหลบหาความสงบ"

"ไม่ขอปิดบัง ปู่น้อยพบกับคู่ต่อสู้ที่ยากรับมือ ต้องหาสถานที่ที่สงบเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเอง"

ไม่อยากให้เจ้าหมอนี่เป็นห่วงกังวลเรื่องของเขาจริงๆ ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงต้องโกหกเล็กๆ น้อยๆ

เมื่อได้ยินสิ่งที่เซียวเฉวียนพูด อี้กุยก็พูดด้วยความกึ่งเชื่อและสงสัย "จริงนะ? ปู่น้อยไม่ได้โกหกอี้กุย?"

เออ