บทที่ 1974 ความโกรธของเจ้าสำนัก

แต่อี้กุยเป็นคนละเอียดอ่อน เพื่อเห็นแก่อาการบาดเจ็บของเซียวเฉวียน อี้กุยไม่ยอมปล่อยและพูดว่า "ท่านปู่น้อย เชิญนั่งเถอะ ข้าจะยกมันเข้าไปเอง"

ขึ้นชื่อว่าดูแลผู้อื่น ก็ต้องดูแลให้เต็มที่

เป็นเรื่องยากที่จะให้ชายหนุ่มผู้ร่ำรวยคนนี้มาดูแล เนื่องจากเขาเต็มใจเซียวเฉวียนจึงจะเพลิดเพลินไปกับการดูแลสุดพิเศษนี้

เมื่อมองดูอาหารเช้าที่อุดมสมบูรณ์และหลากหลายนี้ เซียวเฉวียนก็มีปัญหาในการเลือกทาน เขายิ้มเบาๆ และพูดว่า "เสี่ยวอี้ ต่อไปเจ้าไม่จำเป็นต้องทำอาหารเช้ามากมาย แค่มีโจ๊กเปล่าทานคู่กับอะไรก็ได้“

เป็นเรื่องน่าไม่ดีหาฟุ่มเฟือยอาหาร

ไม่ต้องพูดถึงมากเกินไปจนกินไม่หมดแล้วทิ้ง และเซียวเฉวียนก็มีปัญหาในการเลือกเช่นกัน

เหตุผลที่อี้กุยทำอาหารมากเพราะว่าเซียวเฉวียนกินของว่างตอนดึกมากเกินในเมื่อคืนนี้ ดังนั้นเขาจึงคิดว่า เซียวเฉวียนจะกินอาหารเช้ามากด้วยเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงปรุงมากขึ้น เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เซียวเฉวียนไม่อิ่ม จนอึดอัดที่จะขอเพิ่ม

แต่เซียวเฉวียนพูดแบบนี้ และอี้กุยรู้ว่าจะต้องทำอะไรตั้งแต่พรุ่งนี้ เขาพูดว่า "ขอรับท่านปู่น้อย"

เซียวเฉวียนรู้ดีอยู่แล้วว่าอี้กุยกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ผนึกจูเสินกลับจู้จี้จุกจิกกับอาหารของเขามาก อาหารทั่วไปจึงไม่กระตุ้นความอยากอาหารของเขา ดังนั้นการรับประทานอาหารของเซียวเฉวียนจึงกลับสู่ระดับปกติ

เซียวเฉวียนพูดว่า "เจ้ก็นั่งลงมากินด้วยกัน"

ขณะนั้นเป็นเวลาเช้าตรู่ อี้กุยก็ยุ่งมาก เขาคงยังไม่ได้กินข้าวเช้า ส่วนอาหารที่นี่ก็เพียงพอสำหรับสองคน

แต่อี้กุยกลัวว่าเซียวเฉวียนจะไม่อิ่ม เขาจึงพูดว่า "ท่านปู่น้อยทานก่อนเลยขอรับ ข้ายังไม่หิว"

หลังจากพูดเช่นนี้ ท้องของอี้กุยก็ส่งเสียง "จ๊อก" อย่างไม่เหมาะสม และเขาก็ อดไม่ได้ที่จะมองเซียวเฉวียนอย่างเชื่องช้า จากนั้นเขาก็นั่งลงและรับประทานอาหารเช้ากับเซียวเฉวียนตามคำชวนของเซียวเฉวียน

แม้ว่าอี้กุยจะไม่ได้ทำอาหารเช้านี้ด้วยตัวเอง แต่เขาเฝ้าดูคนรับใช้ของเขาปรุงด้วยตาของเขาเอง และเขาก็เลือกส่วนผสมด้วยตัวเองด้วย

ดีที่ปกติอี้กุยไม่ได้เป็นคนทานได้มากแต่ก็ให้คนรับใช้ของเขาเตรียมอาหารมากมายเช่นนี้ แต่วันนี้มันมีความหลากหลายมากขึ้นเล็กน้อย จึงไม่ทำให้คนรับใช้ของเขาคิดมาก

อย่างไรก็ตาม อี้กุยยกอาหารเช้าออกจากครัวแล้วเดินไปที่ห้องด้านข้าง ซึ่งถือว่าผิดปกติมาก

อย่างไรก็ตาม คนรับใช้ของศาลาคุนหวู่ ล้วนแต่เป็นคนซื่อสัตย์และไม่ชอบนินทา พวกเขาไม่เคยใส่ใจกับสิ่งที่เจ้านายทำมากเกินไปนัก

เป็นเพราะเหตุนี้เองที่อี้กุยเก็บพวกมันไว้

อี้กุยกล่าวว่า "ท่านปู่น้อยโปรดวางใจ คนของศาลาคุนหวู่จะไม่มาสอดแนม"

ในดินแดนของอี้กุย เซียวเฉวียนก็โล่งใจตามธรรมชาติ ตราบใดที่ไม่มีใครเห็นเขา และตราบใดที่อี้กุยไม่บอกพวกเขา เซียวเฉวียนจะอยู่ที่ศาลาคุนหวู่ เบาะแสของเซียวเฉวียนจะไม่ถูกเปิดเผย

เซียวเฉวียนพูดว่า "อืม งานที่เจ้าเป็นคนทำ ปู่น้อยวางใจ"

ทางนี้ เซียวเฉวียนใช้ชีวิตอย่างเหนือชั้นในศาลาคุนหวู่แล้ว แต่ที่รัฐมู่อวิ๋น ย่าเหยียนและคนของเธอยังคงดิ้นรนเพื่อค้นหาที่อยู่ของเซียวเฉวียน

ทั้งๆ ที่ย่าเหยียนเคยไปที่รัฐมู่อวิ๋นเมื่อนานมาแล้ว ทั้งๆ ที่ตราบใดที่เธอและคนของเธอยังคงค้นหาในรัฐมู่อวิ๋นและขยายขอบเขตการค้นหา พวกเขาจะสามารถพบสถานที่นี้ เซียวเฉวียนก็คงหนีไม่พ้น

แต่พวกเขากลับถูกหลอกด้วยกลอุบายของเซียวเฉวียน และปล่อยให้เซียวเฉวียนหนีไป!

และอาจั้นและอาเผิงยังค้นหาใกล้กับถนนชางเฉิงเป็นเวลานาน แต่ก็ยังไม่พบสิ่งใดเลย เซียวเฉวียนหลบหนีจากพวกเขาภายใต้จมูกของพวกเขา!

ย่าเหยียนโกรธมาก!