บทที่ 1973 ปริมาณความอยากอาหารที่น่าทึ่ง

หลังจากได้ยินเช่นนี้ อี้กุยก็มีความสุขมากจนเกือบลืมนามสกุลของเขา

อาหารที่หอปี๋เซิ่งเป็นหนึ่งในอาหารที่รสเลิศที่สุดในเมืองหลวง และเมนูหมูตุ๋นน้ำแดงที่ผู้คนต่างกล่าวชมไม่หยุดปาก มอบความประทับใจให้กับผู้คนอย่างสุดซึ้ง

หมูตุ๋นน้ำแดงที่ทำโดยอี้กุยมาถึงจุดที่สามารถเปรียบเทียบกับพ่อครัวของหอปี๋เซิ่งได้ การประเมินของเซียวเฉวียนนั้นสูงมาก!

อี้กุยมีความสุขมากจนคืนนี้เขานอนไม่หลับ

ดีจริง!

ทักษะการทำอาหารของเขาดีเยี่ยงนี้เชียว!

ตอนที่เขาลองชิมอาหารเอง เขารู้สึกว่าเขาทำอาหารเก่งมาก อย่างไรก็ตาม เขากลัวว่าเขามั่นใจเกินไป จึงสงสัยในตัวเองอยู่เสมอ

ตอนนี้ ด้วยการยืนยันของเซียวเฉวียน ทำให้อี้กุยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมั่นใจ

เมื่อเห็นเซียวเฉวียนกินหมูตุ๋นน้ำแดงชิ้นแล้วชิ้นเล่า และชามบะหมี่เนื้อเกือบจะถึงก้นชาม อี้กุยก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหมือนเป็นคนโง่ที่มีความสุข มุมปากของเขายกขึ้นเรื่อยๆ และไม่เคยลดลงเลย

เขาถามว่า "ท่านปู่น้อยอยากได้เพิ่มอีกหรือไม่?"

อันที่จริงชามบะหมี่เนื้ออยู่ในชามขนาดใหญ่พิเศษ ตามความอยากของคนปกติ ก็คงกินไม่หมด นอกจากนี้ยังมีหมูตุ๋นน้ำแดง กินหมดสามารถทำให้อิ่มมากจนต้องจับผนังเดินได้

แต่เมื่อเห็นว่าเซียวเฉวียนกำลังรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย และไม่มีความตั้งใจที่จะหยุด อี้กุยก็กลัวว่าเซียวเฉวียนจะไม่พอกิน

พูดตามตรง ความอยากอาหารของเซียวเฉวียนนั้นมากไปหน่อย แต่อี้กุยรู้สึกว่ามันไม่มีอะไรเลย การกินได้ถือเป็นวาสนา ไม่ต้องพูดถึงว่าคนที่กินได้คือท่านปู่น้อยของเขาเอง

เซียวเฉวียนกลืนเนื้อในปาก ยกเปลือกตาขึ้นและเหลือบมองอี้กุยแล้วพูดว่า "ยังมีอีกไหม?"

นี่เป็นการยืนยันทักษะการทำอาหารของอี้กุยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจริงๆ

ในขณะที่อี้กุยกำลังพูด ชามบะหมี่เนื้อก็มาถึงก้นชาม หมูตุ๋นน้ำแดงก็เหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง เซียวเฉวียนทานมาครึ่งหนึ่งเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เขาควรถามอี้กุยว่า อยากจะกินด้วยกันไหม

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอาหารที่เลิศรส เซียวเฉวียนก็ประมาทจนลืมถามอี้กุย

อี้กุยถามว่าเขานั้นแค่เป็นพิธี เขาไม่คิดว่าเซียวเฉวียนต้องการอีกชามจริงๆ เขาพูดอย่างอ่อนแรงว่า "ไม่อีกแล้ว ข้าจะไปปรุงทันที ท่านปู่น้อยโปรดรอสักประเดี๋ยว"

หลังจากพูดอย่างนั้น อี้กุยหันหลังกลับและเตรียมที่จะเข้าไปในครัว

เซียวเฉวียนรีบหยุดเขาไว้ “เสี่ยวอี้ เจ้ารอประเดี๋ยว“

อี้กุยหยุด หันกลับมาและมองเซียวเฉวียนด้วยดวงตาเป็นประกาย “ท่านปู่น้อย มีอะไรหรือ?”

เป็นเวลาดึกแล้ว เขาจะต้องรีบปรุงบะหมี่เนื้อ มิเช่นนั้นจะกระทบกับเวลาพักผ่อนของเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนวางตะเกียบลงแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า "ปู่น้อยอิ่มแล้ว ข้าแค่อยากจะถามเจ้าว่า เจ้าอยากกินหรือไม่ เมื่อครู่นี้ข้าลืมมันไป"

ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง

มันทำให้อี้กุยหวนคิดว่าความอยากอาหารของเซียวเฉวียนนั้นมากจริงๆ การทานบะหมี่เนื้อชามใหญ่ และเพิ่มหมูตุ๋นน้ำแดงลงไปครึ่งจานนั้นไม่เพียงพอ

ปรากฎว่าเซียวเฉวียนห่วงอี้กุยหรอกเหรอ

อี้กุยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างอธิบายไม่ถูก: "ท่านปู่น้อย ข้าไม่หิวและข้าไม่มีนิสัยชอบกินของว่างยามดึก"

กินมากไป อี้กุยจะไม่นอนไม่ได้

เซียวเฉวียนเคยได้ยินเรื่องคนที่หิวเกินกว่าจะนอนได้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเรื่องคนที่อิ่มเกินกว่าจะนอนได้

ในเมื่ออี้กุยไม่อยากทาน เช่นนั้นก็ช่างเถอะ

อย่างไรก็ตาม ผนึกจูเสินพูดด้วยเสียงที่มีเพียงเซียวเฉวียนเท่านั้นที่ได้ยิน "เซียวเฉวียน กินสิ กินหมูตุ๋นน้ำแดงที่เหลือทั้งหมดเลย"

ผนึกจูเสินชอบกิน

เซียวเฉวียนพูดด้วยเสียงในใจว่า "บรรพชน เราใจเย็นๆ หน่อยได้หรือไม่?"

หลังจากกินบะหมี่เนื้อและหมูตุ๋นน้ำแดงครึ่งจานในสายตาของคนทั่วไป ความอยากอาหารของเซียวเฉวียนก็สั่นคลอนไปแล้ว ยังกินมากจนอี้กุยรู้สึกหวาดกลัว

แม้ว่าอี้กุยจะไม่พูดอะไร แต่เขาคงพึมพำอยู่ในใจว่าเซียวเฉวียนกินเข้าไปเยอะมาก

ในความเป็นจริง เซียวเฉวียนคงไม่สามารถกินได้มากขนาดนี้ หากไม่ได้รับคำขออันแรงกล้าจากผนึกจูเสิน