บทที่ 1972 อี้กุยเข้าครัว

ในสายตาของคนบนโลก ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ทานอาหารที่อี้กุยปรุง

ในสายตาของอี้กุย เป็นเกียรติของเขาที่เซียวเฉวียนเต็มใจที่จะทานอาหารที่เขาปรุง

ถ้าเซียวเฉวียนบอกว่ามันอร่อย นั่นหมายความว่ามันอร่อยจริงๆ และทักษะการทำอาหารของเขาก็ผ่านแล้ว

ถ้าเซียวเฉวียนบอกว่ามันไม่อร่อย ต้องปรับปรุงทักษะการทำอาหาร เขาจะต้องพยายามอย่างหนัก

ดีกว่าการคิดพิเคราะห์โดยไม่รู้ระดับของตนในตอนนี้

ขณะที่ทั้งสองคุยกัน พระจันทร์ก็ขึ้นแล้ว

คืนนี้แสงจันทร์ช่างงาม เซียวเฉวียนกล่าวว่า "เจ้าอยากรู้หรือไม่ว่าคุณหนูใหญ่ของตระกูลฉินกำลังทำอะไรในเวลานี้"

การออกเดทภายใต้แสงจันทร์ที่สดใสเป็นสิ่งที่สวยงามอย่างยิ่ง

หากอี้กุยมีเจตนาเช่นนี้ เซียวเฉวียนอาจให้เขายืมกิเลน และส่งเขาไปที่สถานศึกษาชิงหยวน

เป็นเรื่องปกติที่อี้กุยจะคิดถึง นับตั้งแต่ฉินซูโหรวไปที่สถานศึกษาชิงหยวนจำนวนครั้งที่เขาเห็นเธอนั้นช่างน่าเวทนา

ไม่ต้องพูดถึงความคืบหน้าระหว่างทั้งสองจะช้า อี้กุยยังไม่ทราบว่าฉินซูโหรวมีความรักต่ออี้กุยหรือไม่

อาจกล่าวได้ว่า อี้กุยผู้มีอำนาจในด้านการค้า แต่เป็นคนงี่เง่าบนถนนแห่งความรัก

ต้องบอกว่าเซียวเฉวียนถือได้ว่าเป็นอุปสรรคครึ่งหนึ่งของเส้นทางความรักของอี้กุย

ถ้าเซียวเฉวียนไม่ได้ขอให้ฉินซูโหรวไปที่สถานศึกษาชิงหยวนเป็นอาจารย์ ฉินซูโหรวก็คงไม่ยุ่งเยี่ยงนั้น เธอจะอยู่ในจวนฉินเท่านั้น ไม่ใช่สถานศึกษาชิงหยวนตลอดทั้งวัน

มันทำให้สถานศึกษาชิงหยวนรู้สึกเหมือนเป็นบ้านของเธอ

ในอดีตอี้กุยสามารถหาข้ออ้างที่จะไปที่สถานศึกษาชิงหยวนเพื่อพบกับฉินซูโหรว แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง สถานศึกษาชิงหยวนก็ถูกบรรพชนใช้ม่านกำบังปิดไว้อย่างกะทันหัน ป้องกันไม่ให้คนข้างในออกมา และไม่ให้ผู้คนจากภายนอกเข้าไป

แน่นอนว่าอี้กุยรู้ดีว่า ถ้าเขาไปหาบรรพชน เขาจะยอมให้เขาเข้าไป แต่เขาก็กลัวว่าการเข้าและออกของเขาจะสร้างปัญหาให้กับการศึกษาของชิงหยวน ดังนั้นหลังจากคิดถึงเรื่องนี้แล้ว เขาก็ยอมแพ้และอดทนกับความคิดถึงที่มีให้ฉินซูโหรวอันขมขื่น

ถ้าฉินซูโหรวไม่ได้ไปเรียนที่สถานศึกษาชิงหยวน แต่อยู่ในจวนฉิน มันจะง่ายกว่ามากสำหรับอี้กุยที่จะเห็นฉินซูโหรวมากกว่าถ้าเธออยู่ในสถานศึกษาชิงหยวน

เดิมอี้กุยไม่ได้หมายถึงสิ่งอื่นใด เขาแค่รายงานเรื่องนี้เรื่องเดียว แต่เมื่อเซียวเฉวียนได้ยิน เขาก็คิดถึงเรื่องนี้ทันที

เรื่องนี้เป็นความไม่สะดวกของเซียวเฉวียนต่ออี้กุยจริงๆ แต่สถานศึกษาชิงหยวนไม่สามารถอยู่ได้โดยปราศจากฉินซูโหรวในขณะนี้

คุณหนูจากตระกูลขุนนางอื่นๆ ไม่เต็มใจที่จะไปสอนที่ชิงหยวน คุณหนูส่วนใหญ่จากครอบครัวธรรมดาๆ ไม่มีการศึกษา แม้ว่าพวกนางจะรู้หนังสือ แต่ความรู้ของพวกนางก็มี

จำกัด

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เซียวเฉวียนไม่สามารถหาใครก็ตามที่สามารถแทนที่ฉินซูโหรวได้ และเขาไม่มีทางเลือกอื่น

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงต้องเสียสละความสุขของอี้กุยชั่วคราว คำนึงถึงสถานการณ์โดยรวมเป็นหลัก

หากคนสองคนถูกกำหนดให้อยู่ด้วยกันในที่สุดพวกเขาก็จะได้มารวมตัวกัน

เช่นเดียวกับเซียวเฉวียนและองค์หญิงต้าถง นี่คือโชคชะตา

เมื่อได้ยินเซียวเฉวียนพูดถึงฉินซูโหรวอย่างกะทันหัน ใบหน้าของอี้กุยก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

ไม่มีอะไรจริงๆ ที่จะซ่อนตัวจากเซียวเฉวียนได้ เขาเพียงแค่ถามเซียวเฉวียนว่าจะตามจีบหญิงสาวอย่างไร และตอนนี้เขาขอให้ช่วยชิมรสอาหาร เขาก็สามารถเดาทุกอย่างได้

อี้กุยกล่าวว่า "ไม่จำเป็น"

ในเมืองหลวงมีคนดีคนเลวปะปนกัน หากมีใครค้นพบร่องรอยของกิเลน คงจะทำให้ผู้คนคิดว่าเซียวเฉวียนอยู่ในเมืองหลวงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หากพวกย่าเหยียนถูกดึงดูด เซียวเฉวียนอาจไม่สามารถอยู่ในศาลาคุนหวู่ได้อีกต่อไป

ท้ายที่สุดแล้ว ทุกคนในเมืองก็รู้ว่าอี้กุยเป็นแฟนตัวยงของเซียวเฉวียน

หากพวกของย่าเหยียนไม่พบเซียวเฉวียนในจวนฉิน และสถานศึกษาชิงหยวน พวกเขาจะค้นหาบ้านของทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเซียวเฉวียนสิ่งนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้

ใครก็ตามที่สามารถทำร้ายเซียวเฉวียนได้นั้นไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

ดังนั้น เพื่อความปลอดภัยของเซียวเฉวียน อี้กุยจึงไม่สามารถปล่อยให้กิเลนปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนได้

ยิ่งไปกว่านั้น มันกะทันหันมากที่ไปหาฉินซูโหรวตอนดึกนี้

สิ่งนี้ไม่เหมาะสม