บทที่ 1971 เป็นเกียรติอย่างยิ่ง

เด็ก "โง่" คนนี้ เรื่องที่เซียวเฉวียนสามารถใช้เขาได้ ย่อมเป็นเรื่องที่จำเป็นต้องใช้เงิน

เซียวเฉวียนยิ้มและพูดว่า "แน่นอน"

เรื่องไหนที่ต้องใช้เงิน เซียวเฉวียนจะหาอี้กุยอย่างแน่นอน การไม่ปล่อยให้เขาควักเงิน จะทำให้เขารู้สึกไม่มีความสุขที่เซียวเฉวียนเห็นเขาเป็นคนอื่น

กลับมาที่หัวข้อนี้ เซียวเฉวียนกล่าวว่า "ดังนั้น การเปิดหอปี๋เซิ่งและบ่อนพนันต้องให้เจ้ารับผิดชอบแล้ว"

หากการเปิดล่าช้าออกไปอีกหนึ่งวัน เซียวเฉวียนจะทำเงินน้อยลงในหนึ่งวัน

สถานศึกษาชิงหยวน และสถานที่อื่นๆ ในการสร้างสถานศึกษา ยังมีสถานที่อีกหลายแห่งที่ต้องใช้เงิน ดังนั้นการหาเงินอย่างรวดเร็วจึงเป็นหนทาง

หลังจากได้ยินสิ่งนี้อี้กุยก็พูดว่า "อย่ากังวลเลยท่านปู่น้อย อี้กุยจะจัดการเรื่องนี้อย่างเหมาะสมแน่นอน"

เซียวเฉวียนกล่าวว่า เขาต้องการหาเงิน ดังนั้นอี้กุยจึงเลือกวันอันเป็นมงคลอย่างโดยเร็วเพื่อเปิดหอปี๋เซิ่งและบ่อนพนัน แล้วก็ทำเงินได้

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เซียวเฉวียนก็พูดเบาๆ ว่า "ดี"

เมื่อคำว่าต้องรบกวนมาถึงริมฝีปากของเขา แต่ดีที่เซียวเฉวียนตอบสนองทันเวลา และกลืนมันกลับมา

หลังจากพูดคุยกันเป็นเวลานาน ในที่สุดอี้กุยก็นึกขึ้นได้และถามเซียวเฉวียนว่า "ท่านปู่น้อย ท่านทานข้าวเย็นหรือยัง?"

เซียวเฉวียนไม่รู้วึควรจะตอบคำถามนี้อย่างไรครู่หนึ่ง

หากบอกว่าทานข้าวแล้ว เขาแค่กินโจ๊กหมูไปหนึ่งชาม และยังไม่ใช่เวลาอาหาร ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าจะนับเป็นมื้อเย็นหรือไม่

เขาบอกว่าเขายังไม่ได้กินข้าว ชามโจ๊กที่เขากินนั้นเลยเวลาไปสักพักแล้ว ตอนเย็นแล้ว จึงแทบจะไม่ถือว่าเป็นอาหารเย็นเลย

การรับประทานอาหารในเวลาที่ไม่เช้าหรือสาย และไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นมื้อเที่ยงหรือมื้อเย็นนั้นค่อนข้างน่าอึดอัด

เมื่อเห็นว่าเซียวเฉวียนไม่ตอบ อี้กุยจึงคิดว่าเซียวเฉวียนไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขาจึงพูดซ้ำว่า "ท่านปู่น้อย ท่านคือมาหลังอาหารเย็นหรือไม่?"

เซียวเฉวียนมองอี้กุยด้วยสายตาแผ่วเบาแล้วพูดว่า “ก่อนที่จะมาในครึ่งชั่วยาม ข้ากินโจ๊กหมูมาชามหนึ่ง”

จะนับเป็นมื้อเย็นหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า

เมื่อพูดถึงความหิว เซียวเฉวียนก็ไม่หิวเลย

เมื่อเขาได้ยินว่าสิ่งที่เขากินคือโจ๊ก อี้กุยก็อดไม่ได้ที่จะตบหน้าผากของเขาแล้วดุตัวเองว่า "ดูความประมาทของข้าสิ ข้าจะไปเตรียมอาหารให้ท่านปู่น้อยนะขอรับ"

อี้กุยควรจะถามเซียวเฉวียนตั้งแต่แรก

หลังจากนั้น เขาก็พร้อมที่จะออกจากลานบ้าน

เขาได้ทานข้าวเย็นแล้ว เพื่อปกปิดที่อยู่ของเซียวเฉวียน อี้กุยไม่สามารถขอให้คนรับใช้ของเขาเตรียมมันได้

ดังนั้นอี้กุยจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเตรียมให้เซียวเฉวียนด้วยตัวเอง

เซียวเฉวียนรีบหยุดเขาไว้ “เสี่ยวอี้ อย่าเพิ่งรีบ“

อี้กุยทานอาหารเย็นเสร็จไม่นาน เขาก็ไปทำอาหารอีกครั้ง พฤติกรรมนี้ผิดปกติขนาดไหน?

ยิ่งไปกว่านั้น อี้กุยที่เกิดมาพร้อมกับช้อนเงินช้อนทอง เขาใช้ชีวิตทั้งชีวิตที่สะดวกสบาย เขาเป็นชายหนุ่มชนชั้นสูงที่จะมาเป็นพ่อครัวได้อย่างไร

เซียวเฉวียนยังกังวลว่าอี้กุยจะเผาครัว

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เซียวเฉวียนกังวลมากที่สุด เพราะอี้กุยมีเงิน ถ้าเขาเผามันแล้วสร้างใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

สิ่งที่เซียวเฉวียนกังวลมากที่สุดคือ ถ้าอี้กุยทำอาหารที่ไม่ได้เรื่องมา เซียวเฉวียนจะกินมันหรือไม่?

ถ้ากิน จะกลืนลงได้ยาก และจะรู้สึกทรมานตัวเอง มีแนวโน้มว่าจะรู้สึกรังเกียจเมื่อเห็นมัน ไม่อยากขยับด้วยซ้ำ

ถ้าไม่กิน มันจะไม่เพียงแต่ทำร้ายความเชื่อมั่นตนเองของอี้กุยเท่านั้น แต่ยังทำให้ความพยายามของอี้กุยสูญเปล่าอีกด้วย

ดังนั้น เซียวเฉวียนจึงใช้กลยุทธ์ที่เฉียบแหลม "เสี่ยวอี้ เวลานี้ปู่น้อยยังไม่หิว แค่ขอให้ใครสักคนออกไปเตรียมของว่างยามดึกนำกลับมาทีหลังก็เพียงพอ

ด้วยวิธีนี้ ปัญหาทั้งหมดจะได้รับการแก้ไข

และอี้กุยเป็นคนระดับไหน

เขาเป็นชายหนุ่มที่สามารถจัดการการค้าของตระกูลขนาดใหญ่ของตระกูลอี้ได้ ความฉลาดทางสติปัญญาและความฉลาดทางอารมณ์ของเขานั้นมีอยู่ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเซียวเฉวียนกำลังสงสัยในทักษะการทำอาหารของเขา