บทที่ 2,048 ฮ่องเต้ทรงรำลึกอดีต

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อป้องกัน แต่นางก็ยังสามารถหลบหนีไปได้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่เล็กน้อย

ครั้งนี้นางหลบหนีออกไปได้ การตามหานางย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย

เช่นเดียวกับความคิดของย่าเหยียน เซียวเฉวียนไม่ต้องการให้เวลาย่าเหยียนในการพัฒนาความแข็งแกร่ง เขาหวังอย่างยิ่งที่จะฆ่านางในการต่อสู้ครั้งนี้

ผลลัพธ์กลับตรงกันข้าม

อย่างไรก็ตาม ย่าเหยียนเพิ่งหลบหนีไปไม่นานมานี้ ดังนั้นนางคงหนีไปไม่ไกลมากนัก อาจยังมีโอกาสตามนางทัน

เขาตะโกนอย่างเย็นชา “พู่กันเฉียนคุน ไล่ตามไป!”

พู่กันเฉียนคุนได้ยินเสียงจึงไล่ไปในทิศทางที่พวกเขาเห็นย่าเหยียนวิ่งเพื่อเอาชีวิตรอด

ในเวลานี้ เซียวหมิงชิวรักษาอาการบาดเจ็บของกิเลนแล้ว และรีบมาพร้อมกับกิเลนเพื่อช่วยเหลือเซียวเฉวียน

ในยามนี้ เซียวเฉวียนเพียงแค่ใช้กระแสจิตเพื่อหยุดพายุหิมะที่รุนแรง

ท้องฟ้าก็สงบลงทันที

หิมะกำลังละลาย อุณหภูมิต่ำ มันหนาวมากจนเซียวหมิงชิวอดไม่ได้ที่จะจามออกมา

หลังจากได้ยินเช่นนี้ เซียวเฉวียนก็รีบเรียกหานาง อุ้มนางเพื่อให้ความอบอุ่นด้วยความสงสัย

เขากังวลว่านางจะเป็นหวัด จึงจับมือนางแล้วถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ทำเช่นนี้ยังหนาวอยู่ไหม?”

เซียวหมิงชิวกะพริบตาแล้วพูดว่า “ท่านพ่อ หมิงชิวไม่หนาวแล้ว”

เซียวเฉวียนอบอุ่นจริงๆ ทันทีที่อยู่ใกล้เขา เซียวหมิงชิวก็รู้สึกอบอุ่น

ดีแล้ว

เซียวเฉวียนกอดเซียวหมิงชิว แล้วพากันออกจากสถานที่อันหนาวเย็นแห่งนี้

ตราบใดที่ออกจากที่นี่ ทุกอย่างก็จะบรรเทาลง

เซียวหมิงชิวหันกลับมาพร้อมมองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย “ท่านพ่อ ย่าเหยียนอยู่ที่ใด?”

ตั้งแต่มาจนถึงบัดนี้ ยังไม่เห็นแม้แต่เงาร่างนางเลย

นางถูกเซียวเฉวียนสังหารจนหมดสิ้น หรือหลบหนีไปแล้ว?

ด้วยความสามารถของเซียวเฉวียนในการทำลายม่านพลังของ เซียวหมิงชิว ย่าเหยียนจึงไม่มีโอกาสหลบหนี

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เซียวหมิงชิวเต็มใจที่จะเชื่อว่าย่าเหยียนถูกเซียวเฉวียนสังหาร

เมื่อเซียวหมิงชิวมองเซียวเฉวียนด้วยดวงตาเป็นประกาย และต้องการแสดงความชื่นชมต่อเขา เซียวเฉวียนพูดเบา ๆ ว่า “นางหนีไปแล้ว”

สามคำนี้เป็นเรื่องยากสำหรับเซียวหมิงชิวที่จะเชื่อ นางมองเซียวเฉวียนอยู่นาน และเห็นว่าไม่มีท่าทีล้อเล่นบนใบหน้าของเขา นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อและปลอบโยนเซียวเฉวียน “ไม่เป็นไร เราจะพบนางแน่ ตามหานางแล้วฆ่านางซะ”

เซียวเฉวียนพูดว่า “อืม” เบาๆ จากนั้นเซียวหมิงชิวจึงถามอย่างสงสัยว่า “ท่านพ่อ ตอนนี้เราจะไปไหนกัน?”

ใช่แล้ว ย่าเหยียนหนีไปแล้ว เซียวเฉวียนควรคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป

ย่าเหยียนมีพู่กันเฉียนคุนที่ตามไล่ล่านาง ดังนั้นจะเป็นการสิ้นเปลืองกำลังคนและเวลาสำหรับเซียวเฉวียนที่จะตามนางไป

ดังนั้นเรื่องการไล่ล่าย่าเหยียนจึงตกเป็นของพู่กันเฉียนคุน

ตอนนี้เขาควรกลับเมืองหลวงหรือไปทะเลทรายดี?

เมืองหลวง

หอปี๋เซิ่งและบ่อนพนันเปิดใหม่ได้สำเร็จแล้ว

การเปิดร้านทำให้เมืองหลวงมีชีวิตชีวามากขึ้น

ตั้งแต่เปิดตัวจนถึงปัจจุบัน หอปี๋เซิ่งและบ่อนพนันมีผู้คนหนาแน่น ยามนี้มีผู้คนเข้าแถวยาวเพื่อรอกินอาหารอร่อยของหอปี๋เซิ่ง

หอปี๋เซิ่งปิดมานาน และผู้มารับประทานอาหารก็โหยหามานานแล้ว

ในที่สุดก็เปิดอีกครั้งหลังตั้งตารอมานาน ทุกคนจึงแห่กันไป

ถึงหอปี๋เซิ่งจะใหญ่มาก ทว่ายังมีจำนวนโต๊ะจำกัด จึงไม่สามารถรองรับคนจำนวนมากได้

เพื่อความเป็นธรรม เจี้ยนจงจึงไม่มีทางเลือกนอกจากสั่งให้พนักงานจัดโต๊ะสำหรับแขกตามลำดับก่อนหลัง

หลังจากจัดลำดับเสร็จแล้ว อยากรอก็รอ ถ้าไม่อยากรอก็มาใหม่วันอื่น