บทที่ 2,049 ฮ่องเต้ทรงปราศรัยตรวจสอบ

เจ้าของหอปี๋เซิ่งและบ่อนพนันคือเซียวเฉวียน หากไม่ได้รับอนุญาตจากเซียวเฉวียน อี้กุยย่อมไม่สามารถตัดสินใจเปิดธุรกิจได้

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เซียวเฉวียนและอี้กุยมีความเชื่อมโยงกัน และอี้กุยอาจรู้ว่าตอนนี้เซียวเฉวียนอยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไรอยู่

ฮ่องเต้เพียงต้องให้อี้กุยเข้าวัง แต่ฮ่องเต้ก็เข้าใจนิสัยของอี้กุย เขาไม่เคยพูดมาก และไม่กล่าวถึงเรื่องของเซียวเฉวียน

พูดง่ายๆ ก็คือการรับข้อมูลเกี่ยวกับเซียวเฉวียนจากเขาเป็นเรื่องยากไปสักหน่อย

เขาไม่รู้อะไรเลย ฮ่องเต้ก็ทำอะไรเขาไม่ได้ และไม่สามารถใช้อำนาจของฮ่องเต้เพื่อข่มอี้กุยได้ด้วยเหตุผลนี้

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว องค์ฮ่องเต้จึงตัดสินใจเรียกสวีซูผิงเข้าวังด้วย

เนื่องจากสวีซูผิงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับอี้กุยและเซียวเฉวียน นอกจากนี้เขายังไปหอปี๋เซิ่งเมื่อร้านเปิดอีกด้วย และเขายังชอบซุบซิบนินทา บางทีเขาอาจจะรู้ข้อมูลภายในบางอย่าง

สวีซูผิงไม่ทำให้ฮ่องเต้ผิดหวัง ทันทีที่เขาเปิดปากเขาก็พูดถึงการเปิดหอปี๋เซิ่งและบ่อนพนัน ซึ่งนำหัวข้อนี้ไปสู่เรื่องนี้โดยตรง

หากยังคงพูดคุยกันในหัวข้อนี้ต่อไป เจตนาของฮ่องเต้จะไม่โจ่งแจ้งจนเกินไป นอกจากนี้ยังสามารถดึงคำพูดจากอี้กุยและสวีซูผิงได้อีกด้วย

องค์ฮ่องเต้เลิกคิ้วแล้วอุทานว่า “โอ้” อย่างมีความหมาย แล้วตรัสเบาๆ ว่า “ข้าได้ยินมานิดหน่อยเกี่ยวกับการเปิดหอปี๋เซิ่งและบ่อนการพนันอีกครั้ง แต่ราชครูกลับมาที่เมืองหลวงแล้วหรือ?”

เมื่อพูดถึงราชครู ฮ่องเต้อาจจะไม่พบเขามานานแล้ว ถ้าเขากลับมาที่เมืองหลวง ฮ่องเต้ก็วางแผนที่จะไปสนทนากับเขาเสียหน่อย

หลังจากพูดอย่างนั้น ดวงตาของฮ่องเต้ก็จ้องมองไปที่อี้กุยและสวีซูผิง โดยให้ความสนใจกับการเปลี่ยนแปลงในการแสดงออกของพวกเขา

เมื่อพูดถึงเซียวเฉวียน อี้กุยก็เริ่มระมัดระวัง

หากเซียวเฉวียนต้องการให้ฮ่องเต้รู้ เขาจะแจ้งให้ฮ่องเต้ทราบ และฮ่องเต้ก็สามารถทราบได้เช่นกัน

แต่ถ้าฮ่องเต้ต้องการค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเซียวเฉวียนจากอี้กุย หากไม่มีคำสั่งของเซียวเฉวียน อี้กุยจะไม่พูดอะไร

ไม่ว่าจะสำคัญหรือไม่ อี้กุยก็จะไม่พูด

แต่ฮ่องเต้ถามคำถามนี้ และอี้กุยไม่ตอบ อย่างไรฮ่องเต้ก็เป็นถึงเจ้าแห่งแคว้น อี้กุยย่อมแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินไม่ได้

ไม่ต้องพูดถึงการหลอกลวงพระองค์เลย

อี้กุยเหลือบมองฮ่องเต้เบาๆ แล้วพูดว่า “ทูลฝ่าบาท ท่านปู่น้อยไม่เคยกลับมาที่เมืองหลวงเลยพ่ะย่ะค่ะ”

องค์ฮ่องเต้ไม่ตอบ และมองอี้กุยด้วยความสับสน ราวกับท่านไม่เชื่อ

ผู้ริเริ่มหัวข้อนี้อย่างสวีซูผิงเริ่มรู้สึกเสียใจ เขากลอกตาและพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายว่า “ฝ่าบาทมีเรื่องใดที่ต้องการเรียกหาใต้เท้าเซียวหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ดียิ่ง เขาประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนทิศทาง

องค์ฮ่องเต้พูดเบาๆ “มันไม่สำคัญขนาดนั้น ข้าเพียงได้ยินมาว่าใต้เท้าเซียวอยู่ห่างจากเมืองหลวงมานานแล้ว ถ้าเขากลับมา ข้าอยากจะฟังเรื่องราวที่น่าสนใจของเขาก็เท่านั้น”

ความรองคือข้าอยากรู้ว่าเซียวเฉวียนทำอะไรเมื่อเขาออกไปข้างนอกเป็นเวลานาน

นอกจากนี้ องค์ฮ่องเต้ยังกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเซียวเฉวียนอีกด้วย

ก่อนเปิดหอปี๋เซิ่งมีคนสร้างปัญหาที่หน้าประตูหอปี๋เซิ่ง และยังทะเลาะกับเจี้ยนจง เรื่องนี้ใหญ่มากและมีพยานมากมาย มันไม่ใช่เรื่องลับ เรื่องนี้ย่อมถึงหูฮ่องเต้โดยธรรมชาติ

มีคนในโลกนี้ที่สามารถหลบหนีจากเงื้อมมือของเจี้ยนจงได้ ฮ่องเต้จึงอดไม่ได้ที่จะสงสัยย่าเหยียน

ย่าเหยียนมาที่เมืองหลวงและก่อปัญหาที่หน้าหอปี๋เซิ่ง ทุกคนในเมืองหลวงรู้ว่าหอปี๋เซิ่งเป็นของเซียวเฉวียน การทำเช่นนี้ทำให้นางขัดแย้งกับเซียวเฉวียนอย่างชัดเจน

เซียวเฉวียนต้องรับบทที่ทรงพลังเช่นนี้ องค์ฮ่องเต้จึงเป็นกังวล

ท้ายที่สุดแล้ว ในสายตาของฮ่องเต้ ความแข็งแกร่งของเซียวเฉวียนนั้นด้อยกว่าเจี้ยนจง ย่าเหยียนที่สามารถหนีจากเจี้ยนจงได้ แสดงให้เห็นว่าแม้ว่าความแข็งแกร่งของนางจะไม่เหนือเจี้ยนจง นางก็จะไม่เลวร้ายไปกว่าเจี้ยนจงมากนัก

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในสายตาของฮ่องเต้ เซียวเฉวียนไม่อาจเทียบย่าเหยียนได้

ในขณะที่เขากังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเซียวเฉวียน เขาก็อยากรู้มากว่าทำไมเซียวเฉวียนถึงยั่วยุย่าเหยียน

ฮ่องเต้รู้เกี่ยวกับการทำลายล้างสำนักหมิงเซียนของเซียวเฉวียน

ย่าเหยียนเป็นหัวหน้าพรรคของสำนักหมิงเซียน ฮ่องเต้ก็ทรงทราบเรื่องนี้ด้วย

แต่ท่านไม่รู้ เนื่องจากย่าเหยียนมีพลังมาก เหตุใดจึงยังถูกควบคุมโดยราชวงศ์ซินเจียงตั้งแต่แรก?