บทที่ 2027 ให้ยาถอนพิษกับข้า

ดังนั้น การต่อสู้ครั้งนี้จะต้องสู้ให้จบโดยเร็ว ไม่เช่นนั้นย่าเหยียนจะต้องหาโอกาสหนีไป

แต่ถ้าเธอหนีไปในครั้งนี้ มันก็เหมือนกับปล่อยเซียวเฉวียนเสือตัวนี้กลับป่า

เซียวเฉวียนจะแข็งแกร่งขึ้นในอนาคต

ย่าเหยียนกลัวว่าเธอจะต้องลงเอยเหมือนหมิงเจ๋อและนักปราชญ์

ดังนั้น ไม่ว่ายังไงก็ตาม เธอก็ไม่สามารถปล่อยให้เซียวเฉวียนหนีไปง่ายๆ ในครั้งนี้ได้

ดังนั้น ถ้าใช้แผนดีไม่ได้ก็ต้องใช้แผนชั่ว

ทักษะทางการแพทย์ของสำนักหมิงเซียนล้วนมาจากการสืบทอดของนาง

แต่ถึงแม้จะสืบทอดถึงเจ้าสำนักอย่างรุ่นนักปราชญ์ ก็ไม่มีใครมีทักษะทางการแพทย์เก่งกว่าเธอได้

แน่นอนว่า ด้านการปรุงยา ก็ไม่มีใครสามารถเอาชนะเธอได้

กล่าวอีกนัยหนึ่ง พฤติกรรมของนักปราชญ์ในการแอบปล่อยเข็มพิษนั้นด้อยกว่าย่าเหยียน

เป็นเวลาหลายพันปีที่ย่าเหยียนดูแคลนที่จะใช้วิธีที่น่ารังเกียจเช่นนี้เพื่อจัดการกับผู้คน

เหตุผลหลักคือ ไม่มีใครคู่ควรกับการใช้วิธีดังกล่าวของเธอ แค่คนธรรมดาทั่วไป เธอสามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย

จนกระทั่งเธอได้พบกับเซียวเฉวียน ย่าเหยียนจึงตระหนักว่ามันไม่ง่ายเลย

เซียวเฉวียนรับมือได้ยากจริงๆ!

หากต้องการจัดการกับคนพิเศษ เจ้าต้องใช้วิธีการที่ไม่ธรรมดา

ดวงตาของย่าเหยียนเปลี่ยนเป็นเย็นชา และด้วยมืออีกข้างของเธอเธอก็หยิบเข็มพิษที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของเธอออกมาโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ จากนั้นในขณะที่พ่อและลูกสาวไม่ได้ตั้งตัว เธอก็ปล่อยไปทางเซียวเฉวียนถึงเซียวหมิงชิวอย่างรวดเร็ว

ความเงียบของการกระทำของเธอ ทำให้เซียวเฉวียนไม่ทันรู้ตัว จนกระทั่งเข็มพิษบินมาถึงตรงหน้าของเซียวเฉวียน จนเซียวเฉวียนจึงตอบสนอง เขารีบประสานจิตใจของเขาและใช้พลังจิตเพื่อบังคับเข็มพิษให้หยุดไว้ตรงหน้าของเขา

เซียวเฉวียนทำสิ่งนี้ด้วยปฏิกิริยาสัญชาตญาณ เขาไม่คิดว่าย่าเหยียนต้องการจะฆ่าเขาและลูกสาวของเขาในเวลาเดียวกัน จากนั้นเขาก็ตระหนักและตะโกนว่า "หมิงชิว ระวังตัวด้วย!"

ในขณะที่เซียวเฉวียนตะโกน เซียวหมิงชิวได้โต้ตอบและปิดกั้นเข็มพิษทั้งหมดด้วยดาบจินหุน

หลังจากล้มเหลวครั้งหนึ่ง ย่าเหยียนใช้ประโยชน์จากเสียงตะโกนของเซียวเฉวียนเพื่อยิงเข็มพิษรอบที่สอง

คราวนี้เซียวเฉวียนกังวลมากเกินไปเกี่ยวกับความปลอดภัยของเซียวหมิงชิว ดังนั้นย่าเหยียนจึงใช้ประโยชน์จากมัน เมื่อเขาตอบสนอง เข็มพิษเข็มหนึ่งได้ปักเข้ากับแขนของเขา

แม่งเอ้ย!

นี่มันพิษวิเศษชนิดใดกัน ออกฤทธิ์เร็วเยี่ยงนี้?

จู่ๆ เซียวเฉวียนก็รู้สึกเวียนหัว มือไร้เรี่ยวแรง ดังนั้นเขาจึงต้องปล่อยไม้เท้าออก

คนทั้งคนล้มลง

เมื่อเห็นเช่นนี้ เซียวหมิงชิวก็รีบบินไปจับเซียวเฉวียน

ด้วยการประคองของเซียวหมิงชิว เซียวเฉวียนจึงล้มลงพื้นอย่างปลอดภัย

ช่วยเซียวเฉวียนนั่งลง เซียวหมิงชิวถามอย่างกังวลว่า "ท่านพ่อ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?"

เมื่อเห็นว่าเซียวเฉวียนได้รับเข็มพิษ เซียวหมิงชิวก็วิตกกังวลมากจนแทบจะร้องไห้ และโทษตัวเองที่ปกป้องเซียวเฉวียนไม่ดีนัก

เซียวเฉวียนพูดอย่างแผ่วเบาว่า "ระวังตัวด้วย"

ในเวลานี้ การมองเห็นของเซียวเฉวียนเริ่มเบลอ แต่เขายังคงเห็นร่างหนึ่งโจมตีเซียวหมิงชิวจากทางด้านหลัง

เขาเตือนว่า "ระวังจากด้านหลัง"

ทำร้ายเซียวเฉวียนจนได้รับบาดเจ็บ ย่าเหยียนก็ยังกล้าที่สู้ต่อไป เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังหาที่ตาย!

เซียวหมิงชิวไม่หันกลับด่วยซ้ำ เธอแทงย่าเหยียนด้วยดาบจินหุนในมือด้วยหลังมือ เดิมย่าเหยียนที่คิดว่าเธอจะทำสำเร็จ ได้ตอบสนองทันเวลา ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องล่าถอย

ด้วยความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเซียวเฉวียนทำให้เซียวหมิงชิวไม่มีความตั้งใจที่จะต่อสู้กับย่าเหยียน แต่การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ได้จบลงเพียงเพราะเธอไม่อยากสู้ พอคิดได้ ก็โบกมือและเตรียมสร้างม่านกำบังเพื่อดักจับย่าเหยียน

ด้วยวิธีนี้ ย่าเหยียนไม่สามารถสร้างปัญหาต่อไปได้อีกต่อไป

แต่หลังจากที่ย่าเหยียนรู้ว่ามีม่านกำบังในโลกที่เธอไม่สามารถทำลายได้ และเดาว่าเซียวหมิงชิวอาจวางม่านกำบังเหล่านั้นได้ เธอก็เริ่มระวังเซียวหมิงชิวมากขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้เธอใช้กลอุบายนี้