บทที่ 2026 ขัดแข้งขัดขาตนเอง

ต้องบอกว่าความสามารถในการรักษาตนเองของเซียวหมิงชิวก็น่าทึ่งเช่นกัน

แต่ก่อนที่นางจะตัดสินใจได้ เซียวหมิงชิวได้ไล่ตามมาถึง และใช้ฝ่ามือตีใส่แผ่นหลังของย่าเหยียนแล้ว

ด้วยสถานการณ์ที่เร่งด่วนนี้ ย่าเหยียนทำได้เพียงหลีกเลี่ยงมันเท่านั้น

เซียวเฉวียนที่ยังคงหนีไปข้างหน้าหยุดอยู่ในขณะนี้ เขามองที่เซียวหมิงชิวด้วยสายตาที่เป็นกังวลแล้วพูดว่า "หมิงชิว อาการบาดเจ็บของเจ้าหายดีแล้วหรือ?"

หากยังไม่หายดี อย่าได้ฝืนตัวเอง

ในขณะที่ยังคงโจมตีย่าเหยียนต่อไป เซียวหมิงชิวก็พูดว่า "ท่านมิต้องห่วง หมิงชิวไม่เป็นไร"

ขณะหลบเลี่ยง ย่าเหยียนก็พูดอย่างเย็นชา "เจ้าชื่อเซียวหมิงชิวเหรอ?"

เซียวหมิงชิวพูด “ใช่แล้วไง ไม่ใช่แล้วไง?”

ข้าเป็นใคร มันสำคัญขนาดนั้นเลยรึ?

ตอนนี้ สิ่งที่เจ้าควรกังวล ควรเป็นชีวิตของเจ้าเองไหม?

เซียวหมิงชิวหัวเราะเยาะ "เจ้าควรดูแลตัวเองดีกว่า!"

เมื่อถูกเซียวหมิงชิวเยาะเย้ยหลายครั้ง ความอดทนของย่าเหยียนก็ขยายไปถึงขีดจำกัดจริงๆ ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชาและก็พูดว่า "ช่างเป็นไว้หน้าแล้วไม่รับจริงๆ!"

ข้าแค่ชื่นชมเจ้า เสียงดายผู้มีพรสวรรค์เช่นเจ้าเท่านั้น จึงอยากรู้จักเจ้าให้มากขึ้น ฉะนั้นอย่าได้ไม่เห็นค่าผู้อื่นเช่นนี้

เซียวหมิงชิวไม่ได้ยินความหมายจากคำพูดของเธอ แต่เซียวเฉวียนเข้าใจ เซียวเฉวียนหัวเราะเยาะ “ขอบใจเจ้าที่ยังเห็นค่า เรายังต้องซาบซึ้งในพระคุณของเจ้าหรือไม่ล่ะ?”

ใครทำให้เกียรติอันใหญ่โตกับเจ้ากัน?

เจ้าคิดว่าเพราะเจ้าเป็นเจ้าสำนักของสำนักหมิงเซียน เห็นว่าตนเองมีความสามารถหน่อย ก็คิดว่าทุกคนในโลกนี้จะต้องเห็นค่าต่อความโปรดปรานของเจ้างั้นหรือไง?

ขออภัย เซียวหมิงชิวไม่สนใจ!

ทันทีเซียวเฉวียนส่งดาบจินหุนให้เซียวหมิงชิวแล้วพูดว่า "หมิงชิว รับไว้!"

ในเมื่อย่าเหยียนต้องการทราบชื่อของเซียวหมิงชิวมาก เซียวเฉวียนจึงคิดว่าเป็นการดีที่จะบอกเธอ มันเป็นเพียงแค่ชื่อ มิได้มีข้อเสียอะไรกับเซียวหมิงชิว

เซียวเฉวียนพูดว่า "นางชื่อเซียวหมิงชิว แต่ถ้าเจ้าอยากให้นางติดตามเจ้า เช่นนั้นก็ยอมแพ้ความคิดนั้นเสีย!"

บุตรสาวของข้าเซียวเฉวียน จะเข้าร่วมค่ายของศัตรูได้อย่างไร!

เซียวหมิงชิวรับดาบจินหุนมาอย่างสวยงาม แต่ดาบจินหุนเป็นอาวุธของเซียวเฉวียนไม่ใช่หรือ ถ้าเขามอบมันให้กับเธอ เขาจะใช้อะไรในการต่อสู้?

เมื่อเห็นความสับสนบนใบหน้าของเซียวหมิงชิว เซียวเฉวียนคิดว่าเซียวหมิงชิวไม่ชอบดาบจินหุน

ลองคิดดูสิ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ถืออาวุธหนักอย่างดาบจินหุนไว้ในมือ ไม่ว่าจะหนักหรือไม่ก็ตาม เหตุผลหลักคือ มันไม่ให้ความรู้สึกสวยงามเลย

พูดง่ายๆ ก็คือมันไม่สอดคล้องกับอารมณ์ของเซียวหมิงชิวอย่างมาก

ดังนั้น เซียวเฉวียนจึงพูดว่า "แค่จัดการมันซะ ข้าจะพาเจ้าไปเลือกอาวุธในครั้งต่อไป"

ในยุทธภพ เจ้าต้องมีอาวุธที่ตรงกับความต้องการของเจ้ามิใช่หรือ?

ในอดีตเซียวเฉวียนคิดว่าเซียวหมิงชิวยังเด็ก ไม่จำเป็นต้องเตรียมอาวุธให้นางเร็วขนาดนี้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะจำเป็น

ไม่เช่นนั้น หากเจอศัตรูอีก คงจะต้องหยิบท่อนไม้จากที่ไหนก็ได้แล้วใช้มันในการต่อสู้

ประมุขน้อยผู้สง่างามของจวนเซียวจะยากแค้นเช่นนี้ได้อย่างไร?

เมื่อฟังคำพูดของเซียวเฉวียน เซียวหมิงชิวรู้ว่าเซียวเฉวียนเข้าใจความหมายของเธอผิด แต่นางไม่พร้อมที่จะแก้ต่าง เพราะเธอไม่มีเวลาแก้ต่าง

ในขณะที่พ่อและลูกสาวกำลังสื่อสารกัน ย่าเหยียนก็คว้าเวลาเพื่อโจมตีเซียวหมิงชิว

เธอโยนไม้เท้าในมือขึ้นไปในอากาศแล้วพึมพำบางอย่าง ส่วนที่เธอพึมพำ เธอพูดเร็วเกินไป ทั้งพ่อและลูกสาวก็ไม่ได้ยินอย่างชัดเจน

แต่เมื่อเธอพูดเร็วขึ้นเรื่อยๆ ไม้เท้าที่ลอยอยู่ในอากาศก็เริ่มหมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าย่าเหยียนต้องการทำอะไร แต่เซียวเฉวียนก็รู้ว่ามีสิ่งเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน หากเขาต้องการหยุดสิ่งเลวร้ายไม่ให้เกิดขึ้น เขาต้องเริ่มจากแหล่งที่มา

ดังนั้น เซียวเฉวียนจึงหลบและร่อนลงบนพื้น จากนั้นหยิบหินสองก้อนขึ้นมา กระตุ้นพลังงานภายใน และโยนพวกมันไปในทิศทางของไม้เท้า