บทที่ 2025 ย่าเหยียนลังเล

"บูม!"

ด้วยเสียงอันดัง พู่กันเฉียนคุนก็ฟื้นคืนอิสรภาพอีกครั้ง

แสงของพวกเขาส่องตรงไปที่ย่าเหยียน

เป็นไปได้ไง?

ย่าเหยียนหลบและรู้สึกสงสัย ไม่ว่าพู่กันเฉียนคุนจะทรงพลังแค่ไหน มันก็เป็นเพียงอาวุธทางจิตวิญญาณและไม่สามารถทะลุผ่านม่านกำบังของเธอได้อย่างง่ายดาย

เรื่องนี้ต้องมีความลับแน่ๆ

ใช้โอกาสขณะที่กิเลนติดกับดัก ย่าเหยียนก็บินตามพู่กันเฉียนคุน ด้วยความเร็วและความแข็งแกร่งของเธอ เธอยังคงสามารถจัดการกับพู่กันเฉียนคุนได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อพู่กันเฉียนคุนเห็นเธอเคลื่อนไปทางพวกมัน พู่กันทั้งสองที่เดิมลอบไว้ด้วยกัน พวกมันก็แยกตัวออกจากกันทันที ทำให้ยากสำหรับย่าเหยียนที่จะจับพู่กันทั้งสองในคราวเดียว

ในเวลาเดียวกัน พู่กันทั้งสองก็ร่วมมือกันโดยมีเป้าหมายไปที่โอกาสที่จะสาดแสงให้กับย่าเหยียน

การกระจัดกระจายของพวกเขาทำให้ย่าเหยียนรู้สึกหนักใจเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะด่าทอในใจ ช่างเป็นเหมือนเจ้านายของมันจริงๆ เจ้าเล่ห์เช่นเดียวกับเซียวเฉวียน

ปฏิบัติการของพู่กันเฉียนคุน ทำให้ย่าเหยียนโกรธได้สำเร็จอีกครั้ง

แต่เธอจะนิ่งงันง่ายขนาดนี้ได้ยังไง!

เมื่อเห็นว่าเธอมีจำนวนมากกว่าเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากมองหาผู้ช่วย “อาเหมิง!”

อาเหมิงได้ยินเสียงและพูดด้วยเสียงอันดังว่า “คารวะเจ้าสำนักเหยียน!”

เขาดูกล้าหาญมากและดวงตาของเขาก็เช่นกัน ซ่อนรัศมีการฆาตกรรมอันแข็งแกร่ง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนชื่นชอบการเข่นฆ่า

รัศมีแห่งการฆาตกรรมนั้นแข็งแกร่งกว่าของลูกน้องทั้งสามก่อนย่าเหยียน

คนของย่าเหยียนน่าจะแข็งแกร่งพอสมควร และรัศมีการฆ่าของพวกเขาก็แข็งแกร่งมากจนยากที่จะรับมือ

ย่าเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า "มานี่ ช่วยข้าทำลายพู่กันทั้งสองด้ามนี้หน่อย!"

แม้แต่ตัวย่าเหยียนเองก็ยังติดอยู่กับพู่กันเฉียนคุนจนถึงตอนนี้ เธอไม่สามารถทำอะไรกับพู่กันเฉียนคุนได้ แต่เธอใช้น้ำเสียงเช่นนี้ ราวกับว่าอาเหมิงมีพลังทำลายพู่กันเฉียนคุนได้จริงๆ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง คำพูดเหล่านี้ทำให้เซียวเฉวียนมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี แต่เซียวเฉวียนไม่สามารถบอกได้ว่ามันคืออะไร

เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ทุกการเคลื่อนไหวของอาเหมิง

แต่เมื่ออาเหมิงได้รับคำสั่งแล้วดึงหอกออกมาจากอากาศ เขาก็กระพริบหายตัว บังคับตัวเองไปทางพู่กันเฉียนคุน!

เมื่อมีคนเพิ่มอีกคนหนึ่ง พู่กันเฉียนคุนก็ไม่สามารถโจมตีย่าเหยียนได้พร้อมๆ กัน และต้องระวังการลอบโจมตีของอาเหมิง

สถานการณ์แบบสองต่อหนึ่งแต่เดิมได้กลายเป็นสถานการณ์แบบตัวต่อตัวแล้ว

ดูเหมือนอาเหมิงจะไม่กลัวแสงของพู่กันเฉียนคุน แม้ว่าแสงสีแดงจะยิงตรงมาที่เขา แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธที่จะหลบ เขาโบกหอกในมือแล้วโจมตีไปที่พู่กันเฉียนคุนอันสั้น

เมื่อเห็นเช่นนี้ พู่กันเฉียนคุนก็ทำได้แค่หลบอย่างรวดเร็วเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม อาเหมิงไม่เพียงแค่ไล่ตามมัน เมื่อมันหลบ เขาก็โจมตีพู่กันเฉียนคุนที่ยาว

เมื่อหอกในมือของอาเหมิงเข้ามาใกล้ พู่กันเฉียนคุนก็เริ่มบ้าคลั่ง และรู้สึกว่าพลังโจมตีของมันลดลงอย่างมาก

เซียวเฉวียนเห็นเบาะแสและกำลังจะเข้าร่วมการต่อสู้ แต่เซียวหมิงชิวหยุดไว้: "ท่านพ่อ ท่านอย่าไป"

อาการบาดเจ็บเก่ายังไม่หายดี ดังนั้นจึงปล่อยให้เขาได้รับบาดแผลใหม่ไม่ได้

เซียวเฉวียนพูดเบาๆ ว่า "ไม่เป็นไร"

พู่กันเฉียนคุนเป็นสหายรบของเขา หากสหายรบของเขาประสบปัญหา เขาจะนิ่งดูดายได้อย่างไร?

ในเวลานี้ ผนึกจูเสินพูดด้วยน้ำเสียงเข้มว่า "อย่าไป หอกยาวนั้นไม่ใช่อาวุธธรรมดา"

“มันถูกปลอมแปลงด้วยขี้เถ้าที่ถูกเผาด้วยไฟแห่งการกระตุ้น และหล่อหลอมด้วยน้ำยางต้นหลิว"

กล่าวอีกนัยหนึ่ง หอกยาวนั้นไม่ใช่อาวุธธรรมดา ความตายของหอกยาวไม่สามารถประมาทได้

เซียวเฉวียนควรรู้ถึงพลังของกิ่งหลิวนั้น

การควบแน่นเป็นแก่นแท้ และหอกยาวที่หลอมด้วยน้ำยางต้นหลิวนั้นมีพลังมากกว่ากิ่งหลิวด้วยซ้ำ

หากเซียวเฉวียนถูกตีจากมัน มันคงจะแย่กว่านั้น