บทที่ 2031 โลกแห่งน้ำแข็งและไฟ

อาเหมิงก็สังเกตเห็นว่ากิเลนผิดแปลกไป เขาคว้าโอกาสนี้ก้าวไปข้างหน้า มาที่หัวของกิเลน ชี้หอกยาวไปที่ดวงตาของมันและกำลังจะแทงมัน

เมื่อรู้สึกถึงอันตราย กิเลนก็หันกลับมาโจมตีอาเหมิงอย่างแรงด้วยหางของมัน จนเหวี่ยงเขาออกไปหลายเมตรแล้วติดอยู่บนกิ่งไม้อย่างแรง!

กิเล่นเป็นหนึ่งในสัตว์สงครามที่มีความกล้าหาญมาก โดยเฉพาะยิ่งหงุดหงิด ปัจจัยเสี่ยงยิ่งสูง พลังระเบิดก็จะยิ่งมีพลังมากขึ้นเท่านั้น!

กล้าที่จะมาทิ่มตามัน มนุษย์ผู้นี้เหนื่อยเกินกว่าจะมีชีวิตอยู่แล้วสินะ!

การเหวี่ยงกะทันหันนี้ ทำให้อาเหมิงไม่สามารถปัดป้องได้ และเขาก็ล้มลงอย่างแรง แม้ว่าเขาจะติดอยู่บนกิ่งก้านบนต้นไม้ แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อกระดูกซี่โครงของเขาที่หัก จนเกิดเสียง "กรอบ" ของกระดูกหัก

เขาภูมิใจกับมัน ไม่สิ มันเป็นหอกยาวที่ย่าเหยียนภาคภูมิใจมาก ซึ่งล้มลงกับพื้นพร้อมกับ "ปัง"

เมื่อถึงจุดนี้ของการต่อสู้ อาเหมิงได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้ว่าเขาจะสามารถดิ้นรนลงมาจากกิ่งไม้ได้ และแม้ว่าเขาจะสามารถเข้าร่วมการต่อสู้ได้อีกครั้ง ประสิทธิภาพการต่อสู้ของเขาจะลดลงอย่างมาก

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ตราบใดที่เขาไม่มีหอกยาวอยู่ในมือ เขาก็ไม่มีอะไรที่น่ากลัว

กิเลนรู้ว่าเซียวเฉวียนมีหลายวิธีที่จะทำให้หอกยาวหายไปอย่างสมบูรณ์ แต่ตอนนี้มีย่าเหยียนที่ต้องการจัดการด้วย กิเลนจึงยังไม่สามารถปลีกตัวไปได้ ดังนั้นเขาจึงต้องพักเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว

เมื่อเห็นว่ามือขวาอีกคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บ และเป็นกิเลนทำให้บาดเจ็บในเวลานี้ ย่าเหยียนเผยสายตาไม่เชื่อใน และในขณะเดียวกันก็มีสีหน้าแสดงความโกรธเช่นกัน

แม้ว่าชัยชนะใกล้เข้ามาแล้ว แต่กิเลนก็ยังคงทำร้ายคนเธอ กิเลนช่างน่ารังเกียจจริง!

ย่าเหยียนใช้ประโยชน์จากช่วงที่กิเลนฟาดหางเข้าหาเธอ คิดว่าจะคว้าหางของมันด้วยมือเดียว แต่กิเลนก็หันกลับมาในช่วงเวลาวิกฤติ พ่นลูกบอลไฟพุ่งออกมาจากปากของมัน และไฟก็พ่นออกอย่างดุดันต่อย่าเหยียน

เนื่องจากระยะใกล้ แม้ว่าย่าเหยียนจะยกมือขึ้น ปิดหน้าด้วยแขนเสื้อโดยสัญชาตญาณ แต่คิ้วของเธอก็ยังคงถูกเผา

ผมได้รับความเสียหายเช่นกัน และส่วนใหญ่ถูกไฟไหม้

หากเธอไม่สามารถหลบและดับไฟได้ทัน เธออาจถูกเผาจนหัวล้าน

ดอกไม้ไฟทำให้เธอสำลักมากจนอดไม่ได้ที่จะไอ มีควันเล็กน้อยพ่นออกจากจมูกของเธอ เห็นได้ชัดว่าเธอสำลักอย่างหนัก

แม้ว่าจะไม่มีกระจก ไม่สามารถมองเห็นรูปร่างหน้าตาในปัจจุบันของเธอได้ ย่าเหยียนก็ยังจินตนาการได้ว่าเธอกระเซอะกระเซิงแค่ไหน

ย่าเหยียนโกรธมากจนเส้นเลือดของเธอนูนออกมา เธอโกรธมากจนทรุดตัวลงกับพื้นอีกครั้ง โดยเล็งไปที่แท่งไม้ แล้วเกี่ยวด้วยเท้าของเธอ เพื่อให้แท่งไม้ลอยมายังมือเธอ

หลังจากมีอาวุธแล้ว เธอก็กลับขึ้นไปในอากาศ จัดการกับกิเลนอย่างดุเดือด เธอตะโกนอย่างเย็นชา “ไปตายซะ!”

การฟาดลง ทำให้กิเลนลำพองไม่ได้อีก!

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ไม้จะโดนกิเลน ก็มีเสียงดัง "บูม!" ในอากาศ!

เสียงดังมาก จนหูของย่าเหยียนแทบจะหนวก

ย่าเหยียนหันศีรษะโดยสัญชาตญาณไปดู เห็นว่าค่ายกลไม้เท้าของเธอถูกทำลายและไม้เท้าก็ตกลงกับพื้น

ไม่รู้ว่าเซียวหมิงชิวมีพลังเช่นนี้มาจากไหน นางสามารถระเบิดค่ายกลของย่าเหยียนได้!

ช่างเก่งกาจเสียจริง!

ใช้ประโยชน์จากช่วงเวลาที่ย่าเหยียนตกอยู่ในภวังค์ กิเลนจึงใช้โอกาสนี้โจมตีย่าเหยียน พ่นไฟใส่ย่าเหยียนอีกครั้งปลุกเธอกลับมาจากความคิดของเธอ

Xเอ้ย!

แม้แต่สัตว์สงครามก็ยังไร้จรรยาบรรณในการต่อสู้!

มันตอบโจทย์ประโยคนั้นจริงๆ ทำตัวนิสัยเหมือนเจ้านาย!

โชคดีที่ย่าเหยียนหลบทันเวลา ไม่เช่นนั้นเธอจะถูกไฟเผาอีกครั้ง

แม้ว่าเธอจะมีชีวิตอยู่มานับพันปีแล้ว แต่เธอก็ยังคงเป็นสตรี เธอยังรักความงามและรักศักดิ์ศรี!

ในอดีตตอนที่อยาในภูเขาคุนหลุน ก็ถูกคนเยาะเย้ยดูหมิ่น รู้สึกไม่ป็นธรรม

ให้ตายเถอะ การถูกไฟของกิเลนพ่นใส่ จนทำให้เป็นสภาพนี้ มันน่าอับอายยิ่งกว่าการถูกผู้คนในเผ่าหัวเราะเยาะซะอีก!

ยิ่งไปกว่านั้น มนุษย์ธรรมดายังได้มาเห็นเธอในสภาพนี้อีกด้วย