บทที่ 2052 ปลอมตัวเป็นนักปราชญ์

เซียวเฉวียนคาดการณ์ผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว เขาจึงไม่แปลกใจเลย เขาไม่ได้บังคับให้ เซียวหมิงชิว ไปตามเซียวเซียนชิว เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้าเจ้ายากอยู่ก็อยู่”

เซียวหมิงชิว ไม่เชื่อคำโกหกอยู่แล้ว เซียวเฉวียนจึงไม่อยากเสียเวลาพูด

เมื่อได้ยิน เซียวเฉวียนพูดแบบนี้ เซียวหมิงชิว ยิ้มกว้างและพูดว่า “เจ้าค่ะ ไปกันเถอะ"

เมื่อ พี่สาวมีธุระสำคัญ เธอจะไม่กวนใจ

เธอ สามารถพบกับพี่สาวได้ในภายหลัง แต่การอยู่เคียงข้างเซียวเฉวียน นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

โดยเฉพาะ ตอนนี้เซียวเฉวียน มีพัฒนาการที่ชัดเจน เขาสามารถควบคุม เซียวหมิงชิว ได้อย่างง่ายดาย

เช่นเดียวกับ ตอนนี้ เซียวหมิงชิว ไม่สามารถอ่านใจเซียวเฉวียน ได้

เซียวเฉวียนพูดเสมอว่า เซียวหมิงชิว นั้นเหนือธรรมชาติ แต่เธอคิดว่า เซียวเฉวียนนั้นต่างหากที่เหนือธรรมชาติ

ท้ายที่สุด พลังของ เซียวหมิงชิว นั้นมาแต่กำเนิด เป็นของขวัญจากเทพเจ้า

แต่ พลังของเซียวเฉวียนนั้นมาจากการฝึกฝนด้วยตัวเอง

แค่ มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง สามารถพัฒนาได้อย่างมากมายในเวลาไม่กี่วัน นั่นไม่ใช่เหนือธรรมชาติแล้วหรือ

โชคดี ที่ เซียวเฉวียนไม่ได้ยืนกรานให้เธอไปตามเสี่ยวเซียนชิว

ดังนั้น พ่อและลูกสาวจึงเร่งความเร็ว มุ่งหน้าสู่ทะเลทราย

ใน ทะเลทราย

นักปราชญ์ในที่สุดก็มาถึงค่ายทหาร

ด้วยความ ที่เขาเป็นห่วงค่ายทหาร เขาจึงไม่สนใจรูปลักษณ์ของตัวเอง เขาอยู่ในสภาพที่ยับเยินเมื่อพ่อค้าช่วยเขาไว้ และเขาก็อยู่ในสภาพเดียวกันเมื่อมาถึงค่ายทหาร

ดังนั้น เมื่อเขาปรากฏตัวที่ค่ายทหาร ทหารยามจึงถามว่า “ใคร!”

ทหารยาม ชักดาบออกมา เกือบจะจ่อที่คอของนักปราชญ์

นักปราชญ์มองทหารทั้งสองด้วยสายตาที่มั่นคง รู้สึกพอใจ “ทหารยามเหล่านี้ยังมีการกระทำที่ดี”

แต่ ทำไมพวกเขาถึงจำเขาไม่ได้?

นักปราชญ์เคลียร์คอและพูดเสียงดัง "ข้าคือนักปราชญ์เเจ้านายของพวกเจ้า"

ได้ยิน ไหม ข้าคือเจ้านายของพวกเจ้า รีบหลบทางให้ข้าเข้าไปเถอะ!

ทหารยาม ได้ยินแล้ว ยังคงนิ่งอยู่ สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่นักปราชญ์ทหารยามคนหนึ่งพูดด้วยความดูถูก "เจ้าจะบ้าไปแล้วหรือ?"

"แค่เจ้ายังมีหน้ามาอ้างเป็นเจ้านายของพวกเรา?"

เจ้านาย ของพวกเขา นักปราชญ์ เป็นเจ้าสำนัก ของสำนักหมิงเซียนเป็นตัวแทนของสวรรค์มีตำนานเซียนกระดูกเหล็ก

ลอง มองดูหัวชายแก่คนนี้สิ หน้าตากระเซอะกระเซิง ดูเหมือนเพิ่งผ่านการกลิ้งในทะเลทรายมา ที่ไหนมีครึ่งเสี้ยวของเจ้านายพวกเขา

เจ้านาย ของพวกเขานั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้ตัวเองยุ่งยากขนาดนี้

ทหารยาม เกือบจะถ่มน้ำลายใส่นักปราชญ์ด้วยน้ำเสียงที่โหดเหี้ยม "แต่เจ้ามาที่นี่ ถือว่าเจ้าโชคร้าย"

สถานที่ ตั้งค่ายทหาร ไม่สามารถเปิดเผยต่อโลกภายนอก ดังนั้น ทหารยามจึงไม่สามารถปล่อยให้นักปราชญ์ออกไปได้

เมื่อ พูดจบ ทหารยามสองคนก็ก้าวหน้า เตรียมจะเอาดาบจ่อคอนักปราชญ์ กดเขาให้เข้าไปสารภาพกับไป๋เจวี๋ยและฉินเฟิง

ถูก คนของตัวเองปฏิบัติเช่นนี้ นักปราชญ์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกละอายและโกรธ เขาร้องเสียงดังว่า “หยุด! เรียกแม่ทัพของพวกเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้!”

กล้าต่อต้านเจ้านาย งี่เง่าจริง ๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกมันทำหน้าที่อยู่ นักปราชญ์คงตบพวกมันตายทีละคน

พวกตาบอดจริง ๆ ชอบตัดสินคนจากภายนอก!

เห็นนักปราชญ์หยิ่งยโส ทหารยามก็หยิ่งยโสขึ้นมาด้วย พูดจาล้อเลียนว่า “แค่เจ้ายังอยากให้ท่านแม่ทัพของเราออกมาพบเจ้า?”

“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นนักปราชญ์จริง ๆ มาหลอกพวกเราเหรอ?คิดว่าพวกเราไม่เคยเห็นเจ้านายของเรา?”