บทที่ 2053 ไม่เข้าใจโลก

พูด ง่ายๆ ก็คือ นักปราชญ์รู้สึกไม่พอใจ

แต่ เขาไม่สามารถโกรธทหารยามได้ ต้องการด่าหรือลงโทษพวกเขา เขาทำได้แค่ยืมมือไป๋เจวี๋ยและฉินเฟิง

รอ ให้ไป๋เจวี๋ยและฉินเฟิงมาตำหนิ ทหารยามเหล่านี้คงจะหยิ่งยโสไม่ได้

ยิ่ง เข้าใกล้ นักปราชญ์ ยิ่งรู้สึกพอใจ รอเดี๋ยวเขาจะดูว่า ทหารยามเหล่านี้ จะมีสีหน้าอย่างไร

ดู ว่าพวกเขาจะหยิ่งยโสได้แค่ไหน

ประมาณ หนึ่งชามชา คณะคนมาถึงหน้าเต็นท์ของไป๋เจวี๋ย ทหารยามที่เดินนำหน้าเข้าไปรายงาน “ท่านแม่ทัพไป๋ ข้าจับกุมบุคคลต้องสงสัยได้ข้างนอก โปรดท่านแม่ทัพตัดสิน”

สถานที่ กันดารแบบนี้ ยังจะมีคนมา?

ฉินเฟิงคิดในใจคนแรก คงไม่ใช่คนของเซียวเฉวียน ใช่หรือไม่?

แต่ เมื่อฉินเฟิง คิดดูดีๆ รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้

คน ประเภทเดียวกันย่อมอยู่รวมกัน คนของเซียวเฉวียนคงไม่โง่มาถูก ทหารยาม จับได้ง่ายๆ

ยังไม่ รอให้ไป๋เจวี๋ยพูดและฉินเฟิงก็ขมวดคิ้ว มองไป๋เจวี๋ยมอง แล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพไป๋ แม้แต่ที่นี่ ยังจะมีคนมา ดูแล้วเจตนาน่าจะไม่ดี”

ไป๋เจวี๋ยเห็นด้วยกับคำพูดของฉินเฟิง เขาพูดเสียงเย็นชา “นำตัวเข้ามา!”

เขา อยากจะดูว่า เป็นคนแบบไหน ที่ไม่กลัวตาย เอาหัวมาชนกับปืน

ทหารยาม ได้ยินเสียง ก็หันหลังกลับ เดินไปที่ประตูเต็นท์ โบกมือใหญ่ และพูดว่า “เข้ามา”

นักปราชญ์ได้ยินเสียง มอง ทหารยาม ด้วยสายตาเฉยเมย จากนั้นก็เดินเข้ามาอย่างใจเย็น แต่ในใจรู้สึกดูถูก “รอเดี๋ยวนี้ พวกเจ้าจะต้องคุกเข่าขอร้อง”

“บอกให้พวกเจ้าตาถั่ว บอกให้พวกเจ้าหยิ่งยโส”

ทหารยาม เห็นแล้ว รู้สึกว่า นักปราชญ์ กำลังพยายามควบคุมสติ เขาฮึดฮัดในใจ เมื่อนักปราชญ์ เดินผ่านเขา พูดพึมพำว่า “ดูว่าเจ้าจะแกล้งทำได้นานแค่ไหน”

นักปราชญ์เหมือนไม่ได้ยินอะไร ก้าวเท้าเดินผ่าน ทหารยาม ไปอย่างเฉยเมย

จนกระทั่งนักปราชญ์ เงยหน้าขึ้น มอง ไป๋เจวี๋ยและฉินเฟิงสายตา ทั้งสองคนถึงได้รู้ตัว อ้าว นี่มัน นักปราชญ์ นี่นา

ไม่ น่าแปลกใจที่ตอนเขาเข้ามาครั้งแรก ทั้งสองคนรู้สึกว่ารูปร่างของบุคคลนี้ช่างคุ้นเคย

ตอนนี้ เห็นหน้าของเขาแล้ว ทั้งสองคนจำ นักปราชญ์ได้ทันที

แม้ นักปราชญ์จะดูยับเยิน แต่ไป๋เจวี๋ยและฉินเฟิง เคยเห็นเขาใกล้ๆ ประทับใจมาก จำได้ทันที

ทั้งสองคน ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เดินไปหานักปราชญ์ ค้อมตัว “ข้าขอคารวะท่าน”

ท่านอะไรกัน?

เขา เป็นนักปราชญ์ จริงๆ หรือ?

ทหารยาม ข้างๆ รู้สึกงุนงง จิตวิญญาณทั้งเจ็ดหายไปหกดวง มอง นักปราชญ์ด้วยความงุนงง คิดอะไรไม่ออก

ครั้งนี้ ทำผิดร้ายแรง ไม่ต่างจากการเอาค้อนทุบไข่ ยังไม่พอ ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เคารพนักปราชญ์ นักปราชญ์ คงไม่รอลงโทษทีหลัง ตัดหัวพวกเขาแน่

โอ้ โห พวกเขาคงจะเอาชีวิตรอดไม่ได้

รู้ ไว้ก่อน พวกเขาควรเชื่อคำพูดของนักปราชญ์ ถึงจะไม่เชื่อ ก็ไม่ควรพูดจาไม่ดี

จริงที่ว่าหาเรื่องใส่ตัว!

นักปราชญ์พูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่ต้องพิธีรีตอง”

ทหารยาม ถึงได้สติ มองไป๋เจวี๋ยและฉินเฟิงด้วยความต้องการมีชีวิตรอดอย่างแรงกล้า จากนั้นก็คุกเข่าลงต่อหน้านักปราชญ์ ตบหน้าตัวเองเพื่อขอโทษ “นายท่าน ข้าตาถั่ว ล่วงเกินนายท่านโปรดนายท่านอย่าถือสาคนต่ำต้อยอย่างข้า ข้าขอโทษ ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว”

ไป๋เจวี๋ยและฉินเฟิงมองดูฉากที่เกิดขึ้นด้วยความงุนงง ไป๋เจวี๋ยพูดเสียงดัง “นายท่าน เกิดอะไรขึ้น?”

นักปราชญ์พูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่เป็นไร แค่ตอนข้ากลับมา พวกน้องชายเหล่านี้คิดว่าข้าเป็นศัตรู พูดจาไม่ดี ท่าทางไม่ค่อยดี”