บทที่ 2056 จอมตะกละ

ผลลัพธ์แม้จะออกมาแบบนี้?

การต่อสู้ระหว่างย่าเหยียน กับเซียวเฉวียนไม่ควรจะเป็นเซียวเฉวียนตายหรือย่าเหยียนตายเหรอ?

และเซียวเฉวียนสามารถต่อสู้จนย่าเหยียน ต้องหนี แสดงว่าความสามารถของเซียวเฉวียนก็ยังพอจะทำให้เธอสงสัยได้

แม้แต่เธอเองก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซียวเฉวียน

ในสถานการณ์แบบนี้ เซียวเฉวียนจะปล่อยให้เธอหนีไปได้อย่างไร?

นี่ไม่ต่างอะไรกับการปล่อยเสือป่ากลับภูเขา สร้างปัญหาใหญ่ในอนาคต

เซียวเฉวียนคนนี้ทำอะไรก็มักจะคิดถึงผลลัพธ์ที่ตามมา ทำไมถึงไม่ไล่ล่าย่าเหยียน โดยตรง แต่กลับมาที่ทะเลทรายนี้?

หรือว่าย่าเหยียน ก็มาทะเลทรายด้วย?

ถ้าเป็นอย่างนั้น ทะเลทรายคราวนี้คงจะคึกคักน่าดู

ยังมีอีกหลายเรื่องที่ชิงหลงยังไม่เข้าใจ เขาเพิ่งจะถามคำถามแรกไป ก็ถูกเซียวเฉวียนขัดจังหวะ “เอาไว้เจอกันแล้วค่อยคุย”

คุยกันต่อหน้า ไม่ดีกว่าการสื่อสารด้วยทางไกลเหรอ?

ชิงหลงคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าจริง เขาตอบว่า “ได้”

หลังจากบอกตำแหน่งคร่าวๆ แก่เซียวเฉวียนแล้วชิงหลง ก็สิ้นสุดการสื่อสารด้วยทางไกล

ช้าไม่ได้ เซียวเฉวียนพาเซียวหมิงชิวและกิเลน ไปยังทิศทางที่ชิงหลงอยู่

เมืองหลวง ต้าเว่ย

ภายในพระราชวัง

ฮ่องเต้จ้องมองท่าทางของอี้กุย และสวีซูผิง อย่างไม่ใส่ใจ

จริงๆ แล้ว ทั้งสองคนรู้สึกถึงสายตาของฮ่องเต้ แต่พวกเขาทำได้แค่แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ยกชาข้างๆ ขึ้นมาดื่มอย่างใจเย็น

ฮ่องเต้ไม่พูด พวกเขาก็ไม่พูด

พูดมากผิดมาก

เมื่อกี้ฮ่องเต้ถามคำถาม ทำให้สวีซูผิงเข้าใจในทันทีว่าฮ่องเต้เรียกพวกเขามาเข้าเฝ้าเพื่ออะไร

ชัดๆ ก็คือต้องการสืบข่าวเกี่ยวกับเซียวเฉวียน

ฮ่องเต้คือผู้มีอำนาจสูงสุดของต้าเว่ย สายลับของเขามีอยู่ทั่วทุกมุมโลก เขาต้องการรู้เรื่องอะไรก็หาข้อมูลได้ง่ายดาย

กล่าวคือ เรื่องที่เขาอยากรู้ เพียงแค่สืบหาสักหน่อยก็รู้

แต่เรื่องที่แม้แต่เขาเองก็หาข้อมูลไม่ได้อี้กุย และสวีซูผิงถึงจะรู้ก็พูดไม่ได้

การอยู่ใกล้ชิดกับฮ่องเต้นั้นเปรียบเสมือนการอยู่ใกล้ชิดกับพยัคฆ์

ถ้าฮ่องเต้เกิดสงสัยขึ้นมา คิดว่าช่องทางการหาข่าวของพวกเขามีประสิทธิภาพมากกว่าของฮ่องเต้ ฮ่องเต้เกิดระแวงพวกเขาขึ้นมา สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ก็คือความตาย

ไม่มีกษัตริย์คนไหนที่มีจิตใจกว้างใหญ่จนไม่ใส่ใจเรื่องแบบนี้

ดังนั้น การรู้จักแกล้งทำเป็นโง่เขลาก็เป็นวิธีเอาตัวรอด

สรุปแล้ว เรื่องที่อี้กุย และสวีซูผิงรู้นั้น แม้แต่ชาวบ้านทั่วไปก็รู้ ถ้าเกินกว่าขอบเขตนี้ ถึงจะรู้ก็ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้

พูดมากพลาดมาก

ภายในห้องเงียบสงบอยู่ประมาณครึ่งถ้วยชา ฮ่องเต้ก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “ถ้าท่านใต้เท้าสวีและคุณชายอี้ ไม่มีธุระอื่น ก็ขอลาแค่นี้”

ดู ท่าทางแล้ว คงจะไม่ได้อะไรจากปากคนสองนี้

ฮ่องเต้ เองก็ไม่แน่ใจว่า ทั้งสองคนไม่รู้จริง หรือแกล้งไม่รู้

ไม่ว่า จะจริงหรือไม่จริง พวกเขาไม่ยอมพูดความจริง ฮ่องเต้ เองก็ไม่มีวิธีอ่านใจ คงจะแยกแยะไม่ได้

นั่ง อยู่ตรงนี้มานาน ฮ่องเต้ มองออกว่า ใจของอี้กุยไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว

ยังไม่ปล่อยเขาออกจากวังไปเสียเร็วๆ

เมื่อ ได้ยินเช่นนั้นสวีซูผิง และอี้กุยรู้สึกโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด ในที่สุดก็สามารถออกจากวังได้ ไม่ต้องนั่งตึงหน้า ฮ่องเต้ กังวลว่าตัวเองจะพูดผิด พูดพลาด

เมื่อ ได้ยินเช่นนั้น ทั้งสองคนยืนขึ้น ค้อมตัวลา ฮ่องเต้ ออกจาก

ออก จากประตูพระราชวัง ทั้งสองคนมองหน้ากัน จากนั้นก็เดินออกไปอย่างใจเย็น จนกระทั่งออกจากประตูวัง ทั้งสองคนถึงเริ่มพูด

สวีซูผิง พูดว่า “คุณชายอี้ ข้าไม่รู้เจตนาของฝ่าบาท จึงพูดเรื่องไม่ควรพูด”

เรื่อง นี้ก็คือเรื่องการเปิดหอปี๋เซิ่งและบ่อนการพนัน

อี้กุยมองสวีซูผิงด้วยสายตาเฉยเมย พูดเสียงเรียบว่า “ท่านใต้เท้าสวี ไม่ต้องกังวล แม้ว่าท่านจะไม่พูด ฝ่าบาทก็จะหาโอกาสพูดเรื่องลุงของข้า”

ฮ่องเต้ เรียกพวกเขามาที่วังครั้งนี้อี้กุย มองออกแล้ว ว่าต้องการจะถามเรื่องเซียวเฉวียน

ถ้า ไม่ได้ดั่งใจ ฮ่องเต้ คงจะไม่กังวล

เมื่อ ได้ยินเช่นนั้น สวีซูผิงมองอี้กุย ด้วยสายตาที่ซับซ้อน พูดไม่ออกว่า อี้กุยเด็กคนนี้ ช่างมีความคิดที่ละเอียดลออ

ในอดีต ความคิดที่ละเอียดลออของเขา ถูกใช้ในธุรกิจ เขาบอก ฮ่องเต้ เกี่ยวกับทุกเรื่อง

แต่ ตอนนี้ ความคิดที่ละเอียดลออของเขา กลับถูกใช้กับ ฮ่องเต้ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเซียวเฉวียน อี้กุยไม่ต้องการพูดแม้แต่คำเดียว

แค่ พูดว่า อี้กุยเป็นแฟนตัวยงของเซียวเฉวียนยังถือว่าน้อยไป

ในสายตาของอี้กุย เขาอยากจะเก็บเซียวเฉวียนไว้คนเดียว

เมื่อ เห็นสวีซูผิง มองเขาด้วยสายตาที่จ้องมองอี้กุยพูดอย่างเย็นชาว่า “ท่านใต้เท้าสวี มีอะไรจะพูดหรือไม่”

ในอดีตสวีซูผิงไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม่เคยมองคนด้วยสายตาแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นอี้กุยและสวีซูผิงก็มีความสัมพันธ์ที่ดี รู้จักกันดี

แต่ ตอนนี้สวีซุผิงกลับมองอี้กุย ด้วยสายตาแบบนี้ ทำให้อี้กุยรู้สึกงุนงง

สวีซูผิงเก็บสีหน้า รอยยิ้มที่คุ้นเคยปรากฏบนใบหน้า พูดอย่างสบายๆ ว่า “ไม่มี ไม่เป็นไร”

หยุด ชั่วครู่สวีซูผิง พูดว่า “ไปกันเถอะ”

เมื่อ พูดจบ เขาก็เดินนำออกไปสองสามก้าว พึมพำว่า “ไม่รู้ว่า ไอ้หนุ่ม เซียวเฉวียน ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”

อาการบาดเจ็บ ดีขึ้นหรือไม่ หลบหนีการตามล่าของย่าเหยียนได้หรือไม่

อี้กุยพูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่มีข่าว ก็คือข่าวที่ดีที่สุด”

เขา ปลอบใจว่า “ท่านใต้เท้าสวีวางใจเถอะ ลุงของข้า มีบุญญาธิการ ย่อมไม่มีอันตรายใดๆ”

สถานการณ์ แย่แค่ไหน ก็ไม่มีทางแย่ไปกว่าตอน เซียวเฉวียนเพิ่งมาที่ต้าเว่ย ไม่มีพลัง ไม่มีทางสู้ ยังต้องรับมือกับระดับสูงจากทุกฝ่าย

เซียวเฉวียนสามารถเอาชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมที่ศัตรูรายล้อมแบบนั้น แถมยังประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ครั้งนี้เขาก็จะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน

สวีซูผิงคิดแบบเดียวกัน เขาเห็นด้วยว่า “ใช่ ท่านใต้เท้า เซียวเฉวียน เป็นคนที่มีบุญวาสนา ย่อมไม่มีอันตรายใดๆ”

ต้าเว่ย ยังต้องพึ่งพา เซียวเฉวียนในการช่วยพัฒนาประเทศ เทพเจ้าให้ เซียวเฉวียนเกิดมาเป็นคนต้าเว่ย และยังปรากฏตัวในยามที่ต้าเว่ยยากลำบากที่สุด เซียวเฉวียนก็คือบุญของต้าเว่ย คนเช่นนี้ ย่อมได้รับความคุ้มครองจากเทพเจ้า ย่อมไม่มีอันตรายใดๆ

ทั้งสองคน พูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย เดินกลับบ้าน

ระหว่างทาง กลับบ้าน ทั้งสองคนมีเส้นทางที่ไปทางเดียวกัน พอถึงทางแยก อี้กุยพูดอย่างสุภาพว่า “ท่านใต้เท้าสวี ถ้าท่านมีเวลา สามารถมาที่หอปี๋เซิ่งมาหาข้าได้”

นัยยะ ของเขาคือ ถ้าท่านมีเวลา ข้าขอเลี้ยงข้าว

เมื่อ ได้ยินว่าจะไปกินข้าวที่หอปี๋เซิ่ง ดวงตาของสวีซูผิง ก็เป็นประกาย แต่เพื่อไม่ให้ อี้กุยล้อเลียน เขาจึงรีบเก็บสีหน้า ยิ้มแย้มและพูดว่า “แม้คุณชายอี้ พูดแบบนี้ งั้นข้าตอนนี้มีเวลา”

“ก็ไม่รู้ว่าจะรบกวนคุณชายอี้ หรือไม่”

นัยยะ ของสวีซูผิงคือ ว่ากันตามจริง ข้าเป็นข้าราชการที่ว่างที่สุดในต้าเว่ยแล้ว

จริงๆ แล้ว อี้กุยพูดคำนี้ก็แค่พูดเล่นกับ สวีซูผิงไม่คิดว่า สวีซูผิงจะว่างขนาดนี้ เมื่อได้ยิน สวีซูผิงพูดตรงไปตรงมาอ้กุย ก็อดสงสัยไม่ได้ ปกติแล้ว สวีซูผิงดูเหมือนไม่สนใจอะไรเลย ดูไม่เข้าใจโลก

แต่ จริงๆ แล้ว เขาเป็นคนฉลาดมาก เขาจะฟังไม่ออกหรือว่า อี้กุยพูดเล่น?

เขา ตอบอย่างรวดเร็ว แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนตะกละ คิดถึงอาหารของหอปี๋เซิ่งมานานแล้ว