บทที่ 2057 บุคคลที่เหนือกว่า

อี้กุยตอบตกลงอย่างง่ายดาย เขาต้องกลับไปที่หอปี๋เซิ่งเพื่อจัดการธุระอยู่แล้ว เขาพูดว่า “ท่านใต้เท้าสวี ให้เกียรติมาที่หอปี๋เซิ่ง เป็นเกียรติแก่หอของเรามาก”

สวีซูผิงพูดอย่างสุภาพว่า “ขอบคุณคุณชายอี้กุยมาก”

หลังจากพูดจบ ทั้งสองก็มุ่งหน้าไปที่หอปี๋เซิ่ง

ในห้องสมุดของพระราชวัง ฮ่องเต้มีสีหน้าคร่ำครวญ เขาจ้องมองชายผู้อยู่คุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างเย็นชาและพูดว่า “จากคำพูดของอี้กุยเมื่อกี้ อาจารย์ของพวกเจ้าตอนนี้น่าจะอยู่ที่ซินเจียง รีบไปสืบหาข่าวที่ซินเจียงโดยเร็ว”

“ถ้าจำเป็น จงช่วยอาจารย์ของพวกเจ้าด้วย”

เซียวเฉวียนแม้ถูกย่าเหยียน ไล่ล่าจนต้องหนีเซียวเฉวียนไม่ชอบมาก แสดงว่าย่าเหยียน มีพลังที่ไม่ธรรมดา

ถ้าไม่ใช่เช่นนั้น ด้วยนิสัยของ เซียวเฉวียน มีโอกาสครึ่งหนึ่ง เซียวเฉวียนก็จะไม่หนี แต่จะต่อสู้กับเธอโดยไม่กลัว

แต่ความจริงคือ เซียวเฉวียนหนีไป แสดงให้เห็นว่า เซียวเฉวียนรู้ดีว่าตัวเองสู้ย่าเหยียน ไม่ได้ จึงหลีกเลี่ยงคมมีด

เซียวเฉวียนเป็นบุคคลสำคัญของต้าเว่ยที่หาใครมาแทนไม่ได้ ฮ่องเต้ไม่สามารถปล่อยให้เขาเป็นอะไรไปได้

ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของ เซียวเฉวียนฮ่องเต้จึงได้ส่งองครักษ์ลับของเขาออกไป

คนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นในตอนนี้คือหนึ่งในองครักษ์ลับ ชื่อว่าเลี่ยฮู่

ความสามารถของเลี่ยฮู่ นั้นแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาองครักษ์ลับทั้งหมด ด้วยความสามารถของเขา สมาชิกในทีมต่างก็ศรัทธาเขา ยินยอมฟังการจัดการของเขา และเขาก็เชื่อฟังแต่ฮ่องเต้เพียงผู้เดียว

เขาซื่อสัตย์ต่อฮ่องเต้ จึงได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้

แต่ก่อนหน้านี้ ต้าเว่ย อยู่ในมือของเว่ยเชียนชิว เพียงองครักษ์ลับกลุ่มนี้ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ไม่สามารถต่อต้านเว่ยเชียนชิว กับชาวยุทธ์แท้ ของเขาได้

ฮ่องเต้จะไม่ทำเรื่องโง่ๆ เช่น เอาไข่ไก่ชนหิน

และให้องครักษ์ลับตายในมือของเว่ยเชียนชิว พวกเราควรซ่อนตัวอยู่ชั่วคราวรอจังหวะที่เหมาะสมที่สุด

ด้วยเหตุนี้ จึงมีเพียง สวีซูผิงงเท่านั้นที่รู้ว่าฮ่องเต้มีองครักษ์ลับ

ตอนนี้ องครักษ์ลับมีโอกาสได้แสดงฝีมือแล้ว รู้สึกดีใจ เขาลุกขึ้นยืนอย่างองอาจและตอบว่า “ขอรับ！”

หลังจากพูดจบ ก็หายตัวไปจากห้องสมุดในพริบตา

ฮ่องเต้นั่งพิงเก้าอี้ หลับตาคิดเรื่องย่าเหยียน กับเซียวเฉวียน

ย่าเหยียนนั้นเก่งมาก สามารถทำร้ายเซียวเฉวียนได้ง่ายๆ ดูเหมือนว่าเซียวเฉวียนคนเดียวคงจะจัดการเธอไม่ได้

ฮ่องเต้คิดหาวิธีที่จะช่วยเซียวเฉวียน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า ฮ่องเต้เผลอหลับไป

พอดีกับขันทีมาเสิร์ฟชา ขันทีวางชาลงเบาๆ หยิบเสื้อ มาคลุมให้ฮ่องเต้

ฮ่องเต้เป็นบุคคลสำคัญ เขาแบกรับภาระทั้งต้าเว่ยไว้บนบ่า ร่างกายของเขาจึงห้ามมีปัญหา

พูดอีกอย่างก็คือ ในฐานะฮ่องเต้ ถึงแม้จะเป็นผู้มีอำนาจสูงสุด แต่ก็ป่วยไม่ได้

แม้ว่าขันทีจะเคลื่อนไหวเบามาก แต่ก็ปลุกฮ่องเต้ให้ตื่น เมื่อเขาเห็นฮ่องเต้มีสีหน้าเย็นชา มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อก็จับกริชที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อไว้แน่น

เมื่อเขาแสดงท่าทางแบบนี้ ทำให้ขันทีตกใจจนหน้าซีด เขาก้มลง “ปึก” หนึ่งเสียง คุกเข่าลงบนพื้น และกราบขอโทษว่า “ข้าน้อยไม่ควรรบกวนพระองค์ ข้าน้อยควรตายไปเสีย!”

เมื่อเห็นว่าเป็นขันที และเขากำลังเพิ่มเสื้อคลุมให้ตน เจ้านายจึงค่อยๆ กลับมาสงบนิ่ง เสียงเบาบางว่า “เจ้าลุกขึ้นมาเถอะ”

ฮ่องเต้จะตำหนิคนรับใช้ที่ทำงานอย่างทุ่มเทและรับผิดชอบต่อเขานี้ได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้เองก็ตึงเครียดเกินไป

หลังจากหนีออกจากเกาะจูเสิน ฮ่องเต้ก็ไม่เคยรู้สึกปลอดภัย เขาจึงพกกริชติดตัวไว้เผื่อไว้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจาก เว่ยเชียนชิวเข้าควบคุมราชสำนัก หัวใจของฮ่องเต้ก็ยิ่งตึงเครียด เขากลัวว่า เว่ยเชียนชิวจะเก็บความทะเยอทะยานไว้ไม่อยู่และลอบสังหารเขา เว่ยเชียนชิวจะขึ้นครองบัลลังก์แทน

แม้ว่าการพกกริชติดตัวไว้จะไม่เปลี่ยนผลลัพธ์ที่ เว่ยเชียนชิวต้องการจะฆ่าเขา แต่ก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้น

ฮ่องเต้คุ้นเคยกับการพกกริชติดตัวมานานหลายปีแล้ว ดังนั้นแม้ว่า เว่ยเชียนชิวจะตายแล้ว สถานการณ์ของต้าเว่ยก็พลิกผัน อำนาจของฮ่องเต้ก็กลับมาอยู่ในมือของเขา แต่ฮ่องเต้ก็ยังไม่ทิ้งกริช

ขันทีได้ยินดังนั้น เช็ดเหงื่อเย็น ๆ แล้วพูดว่า “ขอบคุณฝ่าบาท”