บทที่ 219 เป็นอัมพาต

"การเดินทางในต้าเว่ย! เจ้าจะต้องมีรากฐานทางบทกวี! แม้ว่าเจ้าจะเป็นขุนนางระดับเจ็ด แต่เจ้าจะต้องมีรากฐานทางบทกวีที่มั่นคง!"

"มิฉะนั้น ถ้าเจ้าเชื่อต่อไป๋ฉี่อีกครั้ง! เจ้าจะต้องอาเจียนเป็นเลือดและตายอย่างแน่นอน!"

ตอนนี้เซียวเฉวียนอยู่ในน้ำหายใจไม่ออก!

ไม่ต้องรอครั้งต่อไปหรอก แค่ครั้งนี้เขาก็กำลังจะตายแล้ว!

เขายังมีอนาคต!

ลูกก็ยังไม่เกิด!

เขายังไม่เห็นสถานศึกษาชิงหยวนเปิดเลย!

มีเงินมากมายจากกิจการและยังไม่ได้ใช้!

“อัก อัก!”

“อัก อัก!”

น้ำในสระเย็นมากจนเซียวเฉวียนแทบจะหายใจไม่ออก!

“เจ้าลูกศิษย์ จงตายเสียแล้วกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง” เหวินคุนพูดอย่างจริงจัง: “ในอนาคต เมื่อเจ้าเป็นใหญ่เป็นโต เจ้าจะขอบคุณสิ่งที่อาจารย์ทำในวันนี้…”

ผ่านไปได้ครึ่งทางแล้ว เหวินคุนแทบจะทนความลึกนั่นไม่ได้ แต่ก็ยังยิ้มด้วยสีหน้าที่ดี: "เอาเถอะ ข้าจะไม่พูดเรื่องไร้สาระกับเจ้า! อยู่ในสระน้ำเย็นแล้วขึ้นมาเอาอากาศหายใจเป็นบางครั้ง!”

สระน้ำเย็น จนความหนาวเข้ากระดูก!

แม้ว่าจะไม่ตาย ก็จะกลายเป็นอัมพาตและกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ทันที!

ผู้แพ้ที่ไร้ค่ายังจะดูมีอนาคตมากกว่าเขาในตอนนี้เสียอีก!

เซียวเฉวียนดิ้นรนอย่างมาก เขามาจากอยุคปัจจุบัน รู้ดีว่าอาการหนาวตายไม่ใช่เรื่องตลก!

เหวินคุนจุดไฟบนฝั่งและรักษาอุณหภูมิในตัวให้อบอุ่น เขาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำร้องของเซียวเฉวียน มองดูเปลวไฟอย่างสงบนิ่งแล้วพูดว่า: "เมื่อแก่ตัว กระดูกกระเดี้ยวก็ไม่ดีเหมือนหนุ่มๆสาวๆ กระดูกเจ็บไปหมด"

ให้ตายเถอะ เซียวเฉวียนกลอกตา เขาจะเจ็บได้อย่างไร?

“อาจารย์! ให้ข้าขึ้นไปเถอะ!”

เซียวเฉวียนหนาวมากจนอยากจะขึ้นฝั่ง แต่เหวินคุนหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วโยนใส่เขาเพื่อให้กลับลงไป "โอ๊ย"!

"ตูม!"

เซียวเฉวียนตกลงไปในสระน้ำเย็นอีกครั้ง ร่างกายของเขาแข็งทื่อและไม่สามารถขยับได้

“อาจารย์! ท่านเข้าใจการสอนนักเรียนตามความถนัดของบุคคลหรือไม่? ท่านเข้าใจการค่อยเป็นค่อยไปหรือไม่!”

เซียวเฉวียนโกรธมากจนเขาตะโกนออกมา: "ถ้าข้าเป็นอัมพาต! ข้าจะเป็นขุนนางได้อย่างไร?"

เสียงฟืนแตกพร้อมกับกลิ่นเผาไหม้ เหวินคุนพูดเบา ๆ : "สิ่งที่ข้าต้องการคือให้เจ้าเป็นอัมพาต"

อะไรนะ?

เซียวเฉวียนตัวแข็ง ฟันของเขากระทบกันเสียงดัง: "ท่าน ท่าน ท่าน... ท่านไม่ได้พาข้ามาที่นี้เพื่อสอนหรอกหรือ?"

เหวินคุนพูดเบา ๆ : " นี่ เจ้าจะมีชีวิตหลังความตาย"

เซียวเฉวียนโกรธมากจนพูดไม่ออก หนาวมาก...

หนาวไม่ไหวแล้ว...

หนาวเกินไป...

หนาวมากขนาดนี้จะใกล้ความตายแล้วอย่างนั้นหรือ

ไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นเลย หัวใจของข้าโหยหาที่อบอุ่นและสว่างไสว

เซียวเฉวียนมองไปที่ไฟ ตาของเขาค่อยๆ มองไม่เห็น มองไม่เห็น จากนั้นมืดสนิท...

ตอนนี้ในต้าเว่ย วันปีใหม่กำลังใกล้เข้ามา ทุกครัวเรือนกำลังเตรียมอาหาร ขนม แปะกลอนคู่ ตกแต่งบ้านให้สวยงาม

ทุกครั้งที่มาที่หอจืออี้ จะรู้สึกเหงามาก

องค์หญิงอยู่ที่ต้าเว่ยมาหลายปีแล้ว นอกจากมาร่วมงานเลี้ยงคืนส่งท้ายปีเก่าที่พระราชวัง เวลาที่เหลือก็จะใช้ไปกับสาวใช้ส่วนพระองค์

เทศกาลนี้วนกลับมากี่ครั้ง องค์หญิงก็รู้สึกเปล่าเปลี่ยวทุกครา

ความรักของนางถูกเซียวเฉวียนปฏิเสธ นั้นยิ่งทำให้นางหดหู่มากขึ้น นางไม่กินอาหารมาหลายวันแล้วจนตัวนางซูบผอม

สาวใช้ในชุดเหลืองรีบเข้ามา: "องค์หญิง! นี่มันเหลือเชื่อมาก! มีข่าวที่น่าเหลือเชื่อเกี่ยวกับเซียวเฉวียน!"

"อะไรกัน?"

คำก็เซียวเฉวียน สองคำก็เซียวเฉวียน มันทำให้องค์หญิงอยากรู้ทันที: "พูดออกมาเร็ว ๆ สิ!"

“เห้อ จะให้พูดว่าอย่างไรดี ในเมื่อเขากล้าปฏิเสธองค์หญิง เขาก็ต้องถูกลงโทษ" สาวใช้พูดอย่างมีลับลมคมใน:"เซียวเฉวียนเป็นอัมพาต!"

“ข้าได้ยินมาว่าเขาไม่สามารถขยับร่างกายครึ่งล่างได้! เขากลายเป็นคนพิการไปแล้ว!”

องค์หญิงลุกขึ้นยืนและตกใจ: “มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ทำไมจู่ๆ เขาถึงกลายเป็นอัมพาต?”

สาวใช้ส่ายหัว: "ข้าก็ไม่รู้ ชาวบ้านลือกันมาว่าอย่างนี้เพคะ"

เรื่องดีไม่เคยพูด เรื่องเสียแพร่งพรายออกไปหลายพันลี้

ผู้คนต่างบอกว่าที่ตระกูลฉินโชคไม่ดีเป็นเพราะเซียวเฉวียน!

ตอนนี้ถึงคราวของเซียวเฉวียนที่โชคร้ายแล้ว!