ตอนที่ 219
บทที่ 220 ตรวจสอบข้อเท็จจริง
October 21, 2026
เซียวเฉวียนเป็นอัมพาตไปครึ่งซีก เหวินคุนหายหัว เซียวเฉวียนผู้เพิ่งสัมผัสท้องฟ้าถูกเหวี่ยงลงมาอย่างแรง ทั้งยังล้มหนักกว่าเดิม!
เหวินคุนยอมรับเซียวเฉวียนเป็นลูกศิษย์ แม้ฉินซูโหรวจะไม่เปิดเผยก็ตาม แต่ไม่ต้องกล่าวเลยว่าในใจนางมีความสุขเพียงใด ในอนาคตลูกๆ ของนางจะเป็นลูกศิษย์ของเหวินคุน ทุกคนจะเคารพ! ทุกคนจะนับถือ!
แล้วยามนี้มันเกิดอะไรขึ้น?
ลูกของนางยังไม่เกิดเลย!
แต่พ่อของเขากลับกลายเป็นคนป่วยไร้ค่า!
ยามนี้เซียวเฉวียนไม่ใช่ขยะเพียงแค่คำที่พวกเขาเรียกอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นขยะจริงๆ!
ดวงตาของฉินซูโหรวมองเซียวเฉวียนจากบนลงล่างราวกับเข็มแทงเขา ทำให้เขาอึดอัดอย่างยิ่ง
ภายในสิบนาทีนับตั้งแต่เขามาถึง ฉินซูโหรวไม่ได้แสดงความกังวลใดๆ หรือแม้แต่ถามเขาว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้
ดวงตาคู่งามซึ่งแต่เดิมอ่อนโยน ยามนี้กลับเย็นชายิ่งขึ้น เต็มไปด้วยความเฉยเมยและดูถูก!
เซียวเฉวียนนึกดูถูกเหยียดหยาม เขาจะสบายดีภายในสามเดือน มาดูกันว่านางจะแบ่งแยกได้นานแค่ไหน!
เมื่อถึงเวลาก็ไม่ต้องตกใจจนกรามค้าง!
“วันนี้ข้ามาเพื่อเอาของพวกนี้ไปให้เจ้า”
เซียวเฉวียนวางของขวัญที่แม่เซียวมอบให้หลานชายในอนาคตไว้บนโต๊ะ
มันเป็นผ้ากันเปื้อน รองเท้าและเสื้อผ้าสำหรับเด็กซึ่งทั้งหมดถูกปักโดยแม่เซียว
นับตั้งแต่นางรู้ว่าฉินซูโหรวตั้งครรภ์ แม่เซียวก็นอนดึกเพื่อทำของใช้เด็กเหล่านี้ เนื้อผ้าไม่เพียงแต่ดีเท่านั้น งานปักยังเหนือชั้นอีกด้วย
เซียวเฉวียนมีความคาดหวังอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม มันเป็นความปรารถนาของผู้เป็นมารดา ฉินซูโหรวคงรู้สึกสะเทือนใจมาก
“ทำไมต้องให้ของพวกนี้ด้วย?”
นางลดสายตาลงเล็กน้อย ก้มมองเสื้อผ้าที่ปักอย่างประณีตอย่างรวดเร็ว “จวนฉินมีมากมาย ข้าไม่สนมันเลย”
“เจ้าโกรธ?”
เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว ในช่วงนี้เขาไม่ได้เข้ามายุ่มย่ามกับนาง
เมื่อฉินซูโหรวได้ยินเช่นนี้ นางก็กัดริมฝีปากบางของนางเล็กน้อย “เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าโกรธ?”
ไม่รู้
เซียวเฉวียนกับไป๋ฉี่มองหน้ากัน ในช่วงที่ผ่านมาเขายั่วยุนางด้วยเรื่องใด?
ใจหญิงดั่งเข็มในมหาสมุทร[1] ไป๋ฉี่ส่ายหัวแล้วยักไหล่ ตามคำพูดของนายท่าน เขาเป็นเพียงสุนัขตัวเดียว จะมีประโยชน์หรือที่มาถามเขาซึ่งเป็นชายโสด?
การแสดงออกที่ไร้เดียงสาและสับสนของเซียวเฉวียนนั้นเหมือนถังน้ำมันร้อนที่ราดเสริมความโกรธของฉินซูโหรว!
นางกระแทกโต๊ะ “เจ้าไม่รู้หรือว่าเหตุใดข้าจึงโกรธ ไม่นานมานี้เจ้าทำให้แม่ของข้าต้องขอโทษกลางถนน!”
“หลังจากนั้น เจ้ามีนางอนุสี่คน!”
“หลังจากนั้นไปอีก จี้หยกปะการังที่เจ้าให้ข้าถูกเผา! เจ้ากลับทำเพียงแค่ปล่อยมันไป?”
“เจ้าแค่ปล่อยมันไปหรือ?”
“เจ้าไม่อาจหาใหม่ให้ข้าได้เลยใช่ไหม?”
“และยามนี้! เจ้ายังเป็นอัมพาต!”
ชิ!
โอ้ ปรากฎว่าเพียงเพื่อสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้เท่านั้น เซียวเฉวียนโบกมือด้วยรอยยิ้ม “ข้าคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่”
ใบหน้าฉินซูโหรวเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธ นางดูละเอียดอ่อนและงดงามยิ่งขึ้นไปอีก
ดู ดูสิ
ดูการแสดงออกที่ไม่แยแสอย่างยิ่งของเซียวเฉวียน!
ฟัง ลองฟัง!
นี่คือภาษามนุษย์หรือ?
สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เช่นนั้นอะไรคือเรื่องใหญ่อีก?
ศักดิ์ศรีของแม่ฉินไม่ใช่เรื่องใหญ่หรือ?
การมีอนุไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขาหรือ?
มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ถ้านางไม่ได้รับของขวัญ
ตอนนี้เขากลายเป็นอัมพาตแล้วทำไมไม่อธิบายล่ะ?
เซียวเฉวียนให้อธิบายอย่างขวานผ่าซาก ไม่เพียงแต่ไม่มีคำอธิบายเท่านั้น แต่เขายังโยนสิ่งที่ส่งผลด้านลบลงไปด้วย “ภรรยา ระหว่างสวรรค์และโลกเว้นแต่ความเป็นและความตาย ทุกสิ่งล้วนเป็นเพียงรอยขีดข่วน”
รอย...ขีดข่วน? ฉินซูโหรวโกรธมากจนนางบีบฝ่ามือจนปวด “ที่ข้าพูดเช่นนี้ไม่ได้หวังให้เจ้ามาสั่งสอน!”
“การมีจิตใจที่ดีเป็นเรื่องดีต่อสุขภาพ” เซียวเฉวียนยิ้มเล็กน้อย
ไป๋ฉี่กลั้นหายใจ เขาอยากจะหัวเราะแต่ไม่กล้า เขาทำได้แต่กลั้นยิ้มอย่างบ้าคลั่ง!