ตอนที่ 226
บทที่ 227 ภัยพิบัติที่ไม่คาดคิด
October 21, 2026
เมืองไป๋ลู่เป็นศักดินาที่เว่ยเจียนกั๋วแบ่งยกให้เซียนกวีทันทีหลังจากจักรพรรดิองค์ก่อนล่วงลับไป
เมืองไป๋ลู่มีที่ดินอุดมสมบูรณ์ สภาพภูมิอากาศที่ดี และผลิตผลอุดมสมบูรณ์ เป็นหนึ่งในพื้นที่สำคัญสำหรับการผลิตพืชผลในต้าเว่ย
ทุกๆ ปี เมล็ดพืชเกือบครึ่งหนึ่งของเมืองไป๋ลู่จะส่งมอบให้กับคลังของหลวง ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เมล็ดพืชบรรณาการมีจำนวนน้อยลงเรื่อยๆ ถูกเว่ยเจียนกั๋วได้นำเอาไปหมด องค์จักรพรรดิไม่พอพระทัยอย่างมาก
”นี่...... คุณชายอี้ ท่านบอกว่าเจ้านายจะกลับมาในวันส่งท้ายปีเก่า ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อ”
ไป่ฉีรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย "ฉันเกรงว่าเจ้านายจะไม่สามารถทนได้นานขนาดนั้น"
ตอนนี้ขาของเจ้านายเป็นอัมพฤกษ์ ไม่สามารถกระโดดโลดเต้นได้เหมือนเมื่อก่อน เกิดมีอันตรายอะไรขึ้นมา จะทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ
”ไป่ฉี ปล่อยให้เจ้านายของคุณลำบากบ้าง ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก” อี้กุยกลับท่าทีไม่เหมือนแต่ก่อน อั้นเขาซึ่งมีอารมณ์กังวลให้นั่งอยู่บนม้าที่นั่ง “เหตุใดเหวินคุนจงใจโยนศิษย์อัมพฤกษ์ของเขากลับไปอยู่ที่จวนฉิน? เหตุใดแม้กระทั่งคุณยายเซียวก็ยังไม่ช่วยลูกชายของนางเอง?”
”ท่านจะบอกว่าเหวินคุนทำไปด้วยความจงใจเหรอ?”
อี้กุยยิ้มและพยักหน้า
การเป็นลูกศิษย์ของปีศาจกวีเหวินคุนไม่ใช่เรื่องง่าย
การเป็นลูกศิษย์ของปีศาจกวีเหวินคุน ต้องสามารถอดทนต่อความยากลำบากและทนรับความทุกข์ได้
จะต้องอดทนต่อความลำบากทางกาย และทนความทุกข์ทรมานทางใจได้
เหวินคุนจงใจให้เซียวเฉวียนกลับไปอยู่ที่จวนฉิน ก็เพราะตระกูลฉินปฏิบัติต่อเซียวเฉวียนไม่ดี
การเติบโตของรากเหง้าการฝึกตนหนีไม่พ้นความเจ็บปวดทางร่างกาย!
เพียงแต่ว่าคนส่วนใหญ่ได้รับความเจ็บปวดนี้แล้วตั้งแต่แรกเกิด แต่ทารกยังเล็กเกินไปจึงลืมมันไปนานแล้ว
ตอนนี้เซียวเฉวียนต้องการที่จะปลูกรากเหง้าเขาจึงต้องทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดแสนสาหัส เวลานี้เป็นแค่กำลังเริ่มต้นเท่านั้น
ถ้าเซียวเฉวียนทนไม่ได้กับแค่สิ่งเหล่านี้ รากเหง้าก็คงไม่สามารถงอกออกมาได้
”ลุงปู่ไม่มีรากเหง้าการฝึกตนจะเป็นอันตรายมากในราชวงศ์ต้าเว่ย โชคดีที่เรื่องนี้มีเพียงคนกันเองที่รู้ ปีศาจกวีให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานก็ทำเพื่อให้ลุงปู่ได้ดี”
อี้กุยยิ้มเบาๆ โบกมือแล้วเชิญไป่ฉีเข้าไปในห้อง "เข้ามาสิ เจ้าสามารถมาทานข้าวที่บ้านได้ แล้วอยู่เฉยๆ ทำเป็นว่าเจ้านายไปฝึกฝน จะกลับมาในเร็ววันนี้ ฉันจะไปคุยกับโย่วควอนสักหน่อย เจ้าจงอยู่สบายๆ อย่าใจร้อน”
พูดจบ ไป่ฉีซึ่งเป็นบุคคลเดียวที่ใส่ใจเรื่องความปลอดภัยของเซียวเฉวียนก็ถูกอี้กุยกักบริเวณในบ้านเช่นนี้!
อี้กุยก็ไม่มีทางเลือก เหวินคุนสั่งไว้เป็นพิเศษว่าไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ช่วยเซียวเฉวียน แม้แต่ผู้อารักขาก็ตาม
”แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้ออกไปล่ะ”
ไป่ฉีดึงประตูที่กำลังจะปิดด้วยแรงจนอี้กุยแทบจะปิดไม่ได้ "เมื่อหูของเจ้าได้ยินเสียงเรียกของเซียวเฉวียน เจ้าก็ไปหาเขาได้เลย"
ประตูก็ถูกปิดสนิทเรียบร้อย
เสียงเรียกของเจ้านาย......
ไป่ฉีนั่งอย่างประหม่าบนเก้าอี้ ตอนนี้เขาก็หาเจ้านายไม่เจออยู่ดี เขาจึงทำได้แต่รอเสียงเรียกจากเซียวเฉวียนเท่านั้น
”ไป่ฉี......”
”ไป่ฉี......”
ในคูน้ำเหม็นสาบ เซียวเฉวียนผู้เชื่อในเหวินคุน ท่องบทกวีเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่สุดท้ายก็ไม่มีแม้แต่ผีมาช่วยเขา
เขาตัวหนาวจนแข็ง กระทั่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับเท่าไร เขาพึมพำชื่อไป่ฉี แต่ไป่ฉีไม่มาสักที
เหวินคุนบอกว่าร่างกายของเขาตอนนี้อ่อนแอเกินไป และแม้ว่าเขาจะมี เหวินซิน (จิตใจแห่งการฝึกตน) ก็ยังไม่สามารถเรียกผู้อารักขาได้
พูดตามตรง เซียวเฉวียนไม่รู้ว่าเหวินซินคืออะไร เพราะอาจารย์ของเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน ชื่อเหวินซินนี้อาจารย์ก็เป็นคนตั้งขึ้นมาเอง
ในราชวงศ์ต้าเว่ย เหวินซินมีน้อยเกินไป แทบจะหาไม่ได้ด้วยซ้ำ
เหวินคุนรู้เพียงว่าคนที่มีเหวินซิน มีเส้นลมปราณโล่งโปร่งเป็นที่สุดเหมือนกับตัวเขา
สำหรับคนธรรมดาเส้นลมปราณจะตีบตันเป็นเรื่องปกติ เมื่อคนเจ็บป่วยหรือแก่เฒ่า เลือดลมจะไม่โล่ง ก็จะนำไปสู่การตีบตันของเส้นลมปราณ
เหวินคุนและเซียวเฉวียนพบกันครั้งแรกในคุก เมื่อเหวินคุนจับชีพจร เขาก็ตกใจเมื่อพบว่าเส้นลมปราณของเซียวเฉวียนนั้นทะลุปรุโปร่งอย่างผิดปกติโดยไม่มีตีบตันเลย!
คนลักษณะนี้คือคนที่มีเหวินซิน (จิตใจแห่งการฝึกตน)!
เส้นลมปราณที่ไม่ตีบตันสามารถควบคุมพลังงานมหาศาลของซือไห่ (ทะเลบทกวี) ได้ มิฉะนั้น หากเส้นลมปราณตีบตันเพียงเล็กน้อย เวลาบังคับพลังงานของทะเลบทกวี หลอดเลือดในร่างกายจะแตกจนเสียชีวิต
ไม่ใช่ว่าเซียวเฉวียนอยากได้เหวินคุนมาเป็นอาจารย์ของเขา!
แต่เหวินคุนเองที่ค้นพบคนที่เหมาะสมมาเป็นศิษย์ของเขาในที่สุด!
ตอนนี้ขอให้เซียวเฉวียนมีรากเหง้าของการฝึกตน เขาก็จะถ่ายทอดทุกสิ่งที่เขาได้ศึกษาและเรียนรู้มาตลอดชีวิตให้กับเซียวเฉวียนทันที!
"อาจารย์......"
”นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ท่านจะแช่แข็งฉันให้ตายนี่”
เซียวเฉวียนรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว เขาต้องแช่อยู่ในหิมะมาเป็นเวลาเจ็ดวันเต็มๆ
ที่ผ่านมาคูน้ำเหม็นสาบเงียบสงบ แต่วันนี้มีเด็กน้อยสี่ห้ากลุ่มมาเล่นโยนประทัดลงหิมะอย่างมีความสุข!
"ปุงปัง!"
"ปุงปัง!"
ประทัดพ่นเกล็ดหิมะกระจาย และเด็กน้อยก็กรีดร้องด้วยความดีใจ "ฮ่าๆๆ ดูสิ มันบินได้สูงๆ !"
"เฮ้ย?”
”ทำไมหิมะถึงเป็นสีแดงล่ะ?”