ตอนที่ 227
บทที่ 228 รอไม่ไหวแล้ว
October 21, 2026
“ไป่ฉี!"
“ไป่ฉี!"
เซียวเฉวียนคำรามเป็นสิบครั้ง แต่ไป่ฉีไม่ได้โผล่มา
“อาจารย์!"
“อาจารย์!"
ความโกรธแค้นระเบิดออกมาจากทรวงอก เซียวเฉวียนคิดจะไล่ตามเขาออกไปด้วยจิตใต้สำนึก แต่ขาที่ไร้เรี่ยวแรงทำให้เขาทั้งตัวล้มลงใต้เตียงทันที!
ไม่เอาไหน!
ไม่เอาไหน!
เป็นครั้งแรกที่เซียวเฉวียนไม่สามารถทำอะไรดั่งใจนึก!
เซียวเฉวียนที่เซล้มลงกับพื้นบังเอิญสบตากับผู้หญิงคนนั้น
การลอบสังหารเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป รอยยิ้มอันอ่อนโยนในดวงตานางยังไม่ทันจางหายไป
ดาบเดียวแทงทะลุลำคอ ทั้งสองคนหมดสิ้นลมหายใจไปแล้ว
ดวงตาของเซียวเฉวียนเจ็บมาก! เขากำหมัดไว้แน่น! ไอ้เว่ยชิง!
เว่ยชิงก็ไม่ต่างอะไรจากผู้รวยมีอำนาจคนอื่นๆ!
”มาเลย! มาเลย! ประตูบ้านหลังนี้เปิดอยู่และไม่มีการเคลื่อนไหว มาขโมยบ้านนี้ก่อน!”
ในเวลานี้มีโจรลับๆ ล่อๆ สองสามคนโผล่มาจากข้างนอก กำลังย่องเดินเข้ามา
ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว เป็นช่วงเวลาที่เหล่าโจรจะออกอาละวาด
ทันทีที่โจรกลุ่มนี้เข้ามาก็ตกใจหลุดสติทันที มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่คนเดียวกลางห้อง หญิงมีครรภ์และชายฉกรรจ์เสียชีวิตบนพื้น ดูน่ากลัวจึงร้องเสียงดังด้วยความตกใจ
เมื่อเห็นว่าเซียวเฉวียนไม่ขยับ หัวหน้าโจรซึ่งยังตกใจอยู่จึงแสร้งทำเป็นกล้าหาญและพูดกับลูกน้องของเขา "มีผู้เสียชีวิตสองคนและพิการหนึ่งคน!"
”ไปที่จวนฉินแล้วเรียกให้คนตระกูลฉินมารับฉัน"
”โย่ ใช้คนเก่งไม่เบาซะด้วย คนพิการจะมาใช้ข้างั้นเหรอ?”
”ฉันจะให้พวกเจ้าสองพันตำลึง”
เซียวเฉวียนจ้องมองพวกเขาอย่างเย็นชา
”อา?” ดวงตาของหัวหน้าโจรสว่างขึ้น เซียวเฉวียนหยิบตั๋วเงินออกมาจากแขนเสื้อของเขาโดยตรง "ฉันจะให้พวกเจ้าหนึ่งพันตำลึงก่อน พวกเจ้าไปที่จวนฉินส่งข่าวว่าเซียวเฉวียนอยู่ที่นี่! พวกเจ้าส่งคนๆ หนึ่งไปพาคนของตระกูลฉินมาที่นี่!”
”พี่ใหญ่ เป็นพันตำลึงจริงซะด้วย! พวกเราจะอยู่เป็นสุขในปีใหม่นี้แล้ว!” ลูกน้องหลายคนน้ำลายไหล หนึ่งพันตำลึง พวกเขาขึ้นบ้านลักของเป็นร้อยหลังก็ยังไม่ได้เงินพันตำลึง!
หัวหน้าโจรชักอ่อนไหว เขาหยิบตั๋วเงินขึ้นมาทันที โดยกลัวว่าเซียวเฉวียนจะกลับคำ "ตระกูลฉินไหนล่ะ"
“จวนฉินของแม่ทัพ"
พวกโจรตัวสั่น สันดานลักเล็กขโมยน้อยอย่างพวกเขากลัวตระกูลแม่ทัพนายพลมากที่สุด คนพิการตรงหน้าเขาเป็นคนจากคฤหาสน์ของนายพลจริงๆ เหรอ?
”เอาล่ะ ฉันจะไปส่งข่าวให้" หัวหน้าโจรหยิบตั๋วเงินและขยิบตาให้พรรคพวกของเขา "งั้นเราไปกันก่อนแล้วนะ"
พวกโจรไม่ได้ตั้งใจที่จะไปส่งข่าวเลย ได้มาหนึ่งพันตำลึงก็เพียงพอแล้ว เอาเงินแล้วเผ่น คนพิการคนนี้ตามไม่ทันอยู่แล้วมิใช่เหรอ?
พวกเขาหัวเราะเสียงดัง คนถ่อยกลุ่มนี้คิดจะมาหลอกชาวบ้าน จะรอดสายตาของเซียวเฉวียนได้อย่างไร
เซียวเฉวียนพูดอย่างเย็นชา "ถ้าพวกเจ้ากล้าไม่ไปส่งข่าว พวกเจ้าก็คือคนที่ฆ่าสองคนนี้ ฉันจำหน้าตาของพวกเจ้าทุกคนได้ ถึงเวลาถ้าฉันแจ้งทางการ พวกเจ้าจะไม่ใช่หัวขโมยธรรมดา แต่เป็นฆาตกร!"
”คุณ!"
”ฉันเป็นคนของตระกูลฉิน ยังเป็นข้าราชสำนัก เจ้าคิดว่าพวกเขาจะเชื่อฉันหรือพวกเจ้า?”
พวกโจรถึงกับผงะ คนพิการนี้หรือเป็นข้าราชสำนัก?
พวกเขามองหน้ากัน เซียวเฉวียนล้วงตราประทับอันดับเจ็ดของกองผู้อารักขาออกมา "นี่ไง เชื่อหรือยัง"
พวกโจรทำแต่งานไม่สุจริต แต่พวกเขาเคยผ่านตาสิ่งของมาเกือบทุกอย่าง มีความรู้รอบตัวพอควร ทันทีที่เขาเห็นตราประทับของเซียวเฉวียน ก็คุกเข่าลงทันที "ใต้เท้า โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!"
สำหรับคนธรรมดา อย่าว่าแต่เจ้าหน้าที่เล็กๆ แม้เป็นพลทหารเล็กๆ พวกเขาต่างก็ไม่อาจยุ่งเกี่ยวได้!
หัวหน้าโจรรีบส่งตั๋วเงินคืนให้กับเซียวเฉวียน "ผู้น้อยไม่รู้ว่าใต้เท้าอยู่ที่นี่ ผู้น้อยล่วงเกินใต้เท้า! ขอชีวิต ขอไว้ชีวิตด้วย!
เซียวเฉวียนไม่ได้เอาคืนเงินพันตำลึง แต่เพียงจ้องมองเขาอย่างเย็นชา "ไปส่งข่าว สองพันตำลึง ไม่ลดแม้แต่หนึ่งตำลึง"
ฮ้า?
ใต้เท้าคนนี้ทำไมไม่เหมือนกับพวกเจ้าหน้าที่สุนัขตัวอื่นๆ ?
หัวหน้าโจรรับตั๋วเงินมาอย่างสั่นเทา เซียวเฉวียนสั่งคนที่เหลือ "พวกเขาอยู่นี่ เจ้าไปส่งข่าว"
“ครับๆ " หัวหหน้าโจรปาดเหงื่อเย็นออกจากบนหัว กัดฟันแล้ววิ่งแจ้นออกไป
โจรคนอื่นๆ คุกเข่าลงกับพื้นไม่กล้าขยับ วันนี้โชคไม่ดีจริงๆ พวกเขาต้องการขโมยของบางอย่าง ไม่เพียงแต่โดนคดีฆาตกรรมเท่านั้น แต่ยังบังเอิญเจอเจ้าหน้าที่ราชสำนักอีกด้วย!
ลมหนาวส่งเสียงโหยหวน เซียวเฉวียนรอคอยอย่างเงียบๆ
รอคนตระกูลฉินมา
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในที่สุดเสียงเกือกม้าก็ดังขึ้นนอกลานบ้าน
”พี่เขย! พี่เขย! พี่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งแล้ว รู้ไหม!”
ฉินหนานไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ดังนั้นเขาจึงรีบเข้ามาอย่างตื่นเต้น!
หลังจากนั้นฉินเฟิงถึงตามเข้ามา!
ดวงตาของเซียวเฉวียนเย็นชาอย่างยิ่ง เย็นชาอย่างยิ่ง จ้องมองไปที่ฉินเฟิงโดยไม่ขยับสายตา
ฉินเฟิงกำดาบในมือแน่น เซียวเฉวียนสายตานั้นกำลังจะสังหารใครสักคน!
ก็เขาเล่นตลกมาไม่ใช่เหรอ!