บทที่ 24 แข็งแกร่งและดุดัน

“ข้าเอง”

ในเวลานี้ฉินซูโหรว ก้าวย่างก้าวใหญ่และเดินเข้าไป

เมื่อเซียวจิงเห็นนาง นางก้มหน้าลงอย่างเสียไม่ได้ พี่สาวแสนสวยคนนี้ดูเหมือนจะไม่ชอบนางมากนัก นางเย็นชา ไม่แยแส และไม่สนใจคนอื่น

เมื่อเห็นดวงตาของน้องสาวค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง เซียวเฉวียนรู้สึกโกรธมาก ตระกูลฉินมีอำนาจเหนือกว่าเขา แม้แต่น้องสาวของเขาก็ไม่ไว้ชีวิต กลางดึกมาที่บ้านของเซียวเพื่อวางท่าเป็นท่านหญิง!

"ใจเย็นๆ จิงเอ๋อร์ ไปพักผ่อนกับท่านแม่ก่อน พรุ่งนี้ข้าจะเขียนกลอนให้เจ้า ปล่อยให้เจ้าออกไปเที่ยวเล่นกับเจ้าหมาน้อย ดีไหม!"

ดวงตาของเซียวจิงสว่างขึ้น นางพยักหน้าดีใจ และน้ำตาในดวงตาของนางก็หายวับไปทันที เด็กๆ ทำให้พึงพอใจได้ง่าย หลังจากที่เซียวจิงและเซียวเฉวียนพูดคุยกันแล้ว ก็ทำความเคารพและเข้านอนอย่างเชื่อฟัง

ห้องโถง

ฉินซูโหรวนั่งอยู่ในที่นั่งหลัก และเด็กรับใช้ อาเซียงและอาสือที่ยืนอยู่ข้างๆ นาง สุนัขสีเหลืองตัวเล็ก ๆ ได้กลิ่นลมหายใจของเซียวเฉวียนในห้อง และมันคุ้นเคยกับเขามาก ทำให้มันนอนลงบนพื้นได้อย่างสบายๆ

"ทำไมไม่มีขนมและชา"

ฉินซูโหรวเลิกคิ้วของนาง อาสือยิ้มอย่างประหม่า "คุณหนู ต้องขออภัย ตระกูลเซียวไม่ได้มีสิ่งเหล่านี้เสมอไป"

"บ้านซอมซ่อ! ไม่มีแม้แต่มารยาท!"

ฉินซูโหรวไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะโกรธ

ยังต้องการชาอีกไหมนะ? เซียวเฉวียนกลัวว่าจะเปลืองน้ำเฉยๆ

“มาที่นี่มีจุดประสงค์อะไร” เซียวเฉวียนเดินเข้ามา โคมไฟใต้เฉลียงแกว่งไกวไปตามแรงลม ร่างสูงของเขาแยกส่วนเรียวงามภายใต้แสงและเงา

เขาเดินสวนทางกับแสงไฟ ห้องมีแสงสว่างเพียงพอ เซียวเฉวียนมองเห็นสร้อยข้อมือหยกบนข้อมือของฉินซูโหรวได้อย่างเด่นชัด

ในงานเลี้ยงวันนี้ เขาเห็นนางดูถนุถนอมสร้อยข้อมือเส้นนี้เป็นอย่างดี

ฉินซูโหรวเป็นหญิงสาวจากตระกูลฉิน ซึ่งร่ำรวยและหรูหรา ไม่ว่าอัญมณีล้ำค่าชิ้นไหน นางก็เคยเห็นมาหมดแล้ว แต่ถึงกระนั้น วันนี้นางสวมสร้อยข้อมือที่ไม่ได้หรูหราอะไรมากนักในโอกาสสำคัญเช่นนี้ และก็คงไม่มีเหตุผลอื่นนอกจากมันเป็นของขวัญจากคนสำคัญ

ฉินซูโหรวเป็นคนรักษาหน้า ดังนั้น ปกติแล้วนางจึงไม่สวมสร้อยข้อมือเส้นนี้ นางไม่รู้หรอ ว่าสร้อยข้อมือเส้นนี้ไม่ได้มีค่าอะไร?

เซียวเฉวียนได้เห็นของเก่าเป็นพันๆ ชิ้น ของเก่าคุณภาพต่ำไม่อาจรอดพ้นสายตาอันแหลมคมของเขาได้

เซียวเฉวียนยังคงสงบ นั่งลงอย่างไม่ใส่ใจและพูดว่า "ข้าเพิ่งออกจากจวนฉิน และนี้พึ่งผ่านไปไม่ถึงครึ่งวัน ถึงมันจะเที่ยงคืนแล้วก็เถอะ คุณหนูคิดถึงข้าอย่างนั้นหรอ"

“คุณหนู?” ฉินซูโหรวรู้สึกละอายใจและโกรธ “เจ้ายังมีหน้ามาเรียกข้าแบบนั้นอีกเหรอ? เจ้าทำให้ท่านผู้อาวุโสซ้งจือขุ่นเคือง เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าทำอะไรผิด”

ใบหน้าของฉินซูโหรวนั้นเหมือนดอกท้อ แต่ตอนนี้นางดูท่าจะโกรธ นางมีดวงตาที่สดใสและใบหน้าสีชมพู เมื่อเทียบกับรูปลักษณ์ที่อ่อนโยนและสง่างามของนางในอดีต ตอนนี้นางดูมีชีวิตชีวามากกว่าเล็กน้อย

เซียวเฉวียนขยับปากของเขาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ในเมื่อตอนนี้คุณหนูฉินไม่พอใจมาก ทำไมท่านไม่หยุดมันล่ะ? ถ้าท่านทำ ตอนนี้ท่านก็ไม่ต้องโกรธ"

"ข้าให้ความสำคัญกับตระกูลฉินมาก ดังนั้นข้าจึงไม่ลังเลเลยที่จะทำให้ท่านผู้อาวุโสซ้งจือขุ่นเคือง ข้าเป็นลูกเขยของตระกูลฉิน ข้าจะปล่อยให้ท่านผู้อาวุโสซ้งจือรังแกข้าได้อย่างไร ถ้ามันแพร่ออกไป คนอื่นจะไม่คิดว่า ตระกูลฉินอ่อนแออย่างนั้นหรือ ในเวลานั้นตระกูลฉินอาจจะเสียหน้าจริงๆ”

พูดตรงๆ เซียวเฉวียนนั้นฉลาด

ความพิถีพิถันของเซียวเฉวียนไม่มีปัญหา