บทที่ 25 การเชื่อฟังสามประการและคุณธรรมสี่ประการ

ฉินซูโหรวรู้สึกผิด สร้อยข้อมือเส้นนี้มอบให้โดยจูเหิง ซึ่งเป็นนายน้อยจากต่างตระกูล ไม่ว่านางจะไม่พอใจเซียวเฉวียนแค่ไหน เขาก็แต่งงานกับนาง ไม่อย่างนั้นนางจะเสียชื่อเสียงและถูกเรียกว่าผู้หญิงชั้นต่ำทันที

ผู้หญิง ไม่ง่ายเลย

นางโกรธและลุกลี้ลุกลน เซียวเฉวียนถาม ยากที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น?

ด้วยคนรับใช้ที่อยู่เคียงข้าง ฉินซูโหรวจึงไม่สามารถโกรธได้ และเซียวเฉวียนก็ดูร้อนรน นอกจากนี้นางยังทำเหมือนคนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถ้าพูดในสิ่งที่ไม่สมควรพูดออกไป จะทำอย่างไรดีเล่า?

นางมองเขาอย่างมืดมนและพูดอย่างเย็นชาว่า "ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า นอกจากนี้ งานเลี้ยงวันนี้ไม่ถือเป็นงานเลี้ยงที่สำคัญ มันเป็นแค่งานเลี้ยงฉลองธรรมดา เจ้าคิดหรอ ว่าเจ้ามาถึงจุดที่สูงที่สุดแล้ว เจ้าคิดว่าทุกคนมาหาเจ้าหรอ พวกเขาก็แค่มาพบ" หน้าตระกูลฉิน!"

ด้วยความร้อนรนเหล่านี้ เซียวเฉวียนก็ยิ่งแน่ใจว่าสร้อยข้อมือเส้นนี้ได้รับมาจากคนอื่น

เขาจ้องไปที่นาง แต่ฉินซูโหรวก็จ้องมองไปทางอื่น รู้สึกผิดเล็กน้อย

เซียวเฉวียนพูดอย่างเย็นชา "คุณหนูฉิน...

แม้ว่าเซียวเฉียนจะไม่สนใจเกี่ยวกับกฎแห่งการเชื่อฟังสามประการและคุณธรรมสี่ประการ แต่ก็หวังว่าคุณหนูฉินจะเข้าใจว่าศีลธรรมของผู้หญิงคืออะไร ข้าไม่สนใจว่าท่านจะปฏิบัติกับข้าอย่างไร หากท่านทำให้ตระกูลเซียวอับอายและทำให้ตระกูลเซียวถูกวิพากษ์วิจารณ์ ข้าเกรงว่าจะไม่สามารถไว้ชีวิตท่านได้...ฉินซูโหรว"

เขาจริงจังทุกถ้อยทุกคำของเขา นี่คือเมืองหลวง เนื่องจากตระกูลเซียวกลับมา พวกเขาต้องกลับมามีชีวิตที่ดีขึ้น ถ้าคนอื่นรู้เรื่องคนในความลับของฉินซูโหรวและร่างกายของฉินซูโหรวสกปรก ตระกูลเซียวก็จะโดนว่า ตระกูลเซียวจะตั้งหลักในเมืองหลวงได้อย่างไร?

ถ้าต้องการทำลับๆล่อๆ เจ้าก็ไม่สามารถจุดไฟในสวนหลังบ้านของเจ้าได้

นี้คือความเป็นผู้หญิงหรือ?

เพรียบพร้อมเสียนี้กระไร

ฉินซูโหรวโตแล้ว แต่นางกลับถูกผู้ชายคนนี้ดูถูก!

"เซียวเฉวียน! เจ้ารู้ตัวตนของเจ้าดี! เจ้าเป็นเพียงลูกเขยของตระกูลฉิน และเจ้าพยายามทำให้ข้าขุ่นเคืองด้วยการพูดถากถางกันเช่นนี้หรือ?" ฉินซูโหรวตะโกน โดยถือว่าผู้หญิงจากครอบครัวที่เหนือกว่า มั่นใจมากราวกับว่าเป็นเซียวเฉวียนเองที่ทำผิด

“เจ้าไม่ปฏิบัติตามศีลธรรมของผู้หญิง ไม่สำคัญว่าข้าจะทำอะไร ตระกูลฉินมีกฎของครอบครัวที่จะลงโทษเจ้า ไม่ต้องพูดถึง ยังมีกฎหมายของประเทศด้วย” เซียวเฉวียนมองนางอย่างเย็นชา “ข้าแค่เตือนเจ้าอย่าริเล่นชู้กับชายอื่น และอย่าลืมกฎของต้าเว่ย"

ฉินซูโหรวตัวสั่นและทันใดนั้นก็รู้สึกว่าริมฝีปากและลิ้นของนางแห้ง

เซียวเฉวียนกล่าวต่อว่า "แคว้นมีบทลงโทษที่รุนแรงต่อหญิงที่ล่วงประเวณี หากสามีไปแจ้งความโดยตรง เขาจะขึ้นศาลโดยตรง ในเวลานั้นไม่เกี่ยวว่าเซียวเป็นลูกเขย หรือการรายงานจะเป็นอย่างไร มีประสิทธิภาพหรือไม่ เจ้าและข้าเป็นสามีภรรยากัน ถึงแม้ว่าข้าจะไม่เอาผิดเจ้า แต่ตระกูลฉินซึ่งต้องอยู่ที่นั่น ยังไงก็ต้องรู้เรื่องทั้งหมด หน้าต่างมีหู ประตูช่อง เข้าใจไหม! "

“เจ้า!” ฉินซูโหรวหน้าแดงด้วยความโกรธจนตัวสั่นไปทั้งตัว สิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นความจริง และกฎหมายของแคว้นก็เข้มงวด...

เป็นไปได้ไหมว่าในหอจืออี้วันนั้น

เซียวเฉวียนเห็นหรือไม่?

“เจ้าอย่ามาใส่ร้ายนะ! ข้าร่วมประเวณีกับใคร?

แค่สร้อยคอมือเส้นเดียว เจ้าต้องใส่ร้ายข้าแบบนี้เลยเหรอ? " ฉินซูโหรวถอดสร้อยข้อมือออกแล้วขว้างลงพื้นอย่างแรง "พอใจแล้วรึยัง!" "

หยกแตกออกเป็นหลายชิ้น อาเซียงและอาสือกลัวมาก ไม่กล้าที่จะทำอะไร แม้จะไม่รู้ว่าทำไมทั้งคู่ถึงทะเลาะกันเรื่องนี้ แต่ในสถานการณ์นี้ ออกไปให้เร็วที่สุดจะดีกว่า

อาเซียงดึงแขนเสื้อฉินซูโหรวเบา ๆ "คุณหนู...นี่มันดึกแล้ว ได้เวลาพักผ่อนแล้ว กลับบ้านกันเถอะ"

หน้าอกของฉินซูโหรวยกขึ้นและนางก็โกรธมาก นางมองไปที่อาเซียงด้วยความรู้สึกไม่เต็มใจ

"เซียวเฉวียนอย่าคิดว่าชีวิตนี้เจ้าจะรวยได้ มันก็แค่ฝันไปเท่านั้น! ตั้งรกรากในบ้านที่ยากจน! เจ้าจะภูมิใจได้นานแค่ไหนเชียว!"

ก่อนจากไป ฉินซูโหรวไม่พอใจและตะโกนด้วยความโกรธ

อ่า ดวงตาของเซียวเฉวียนกลายเป็นเย็นชา เซียวเฉวียนมีโลกของตัวเอง และฉินซูโหรวไม่สามารถตัดสินใจอนาคตของเขาได้