บทที่ 26 การตลาดแห่งความหิวโหย

วันที่สาม

เซียวเฉวียนตื่นเช้าและพึ่งเขียนบทกวีเสร็จ

กลิ่นหอมจางๆ ของหมึกอบอวลอยู่ในอากาศ เซียวเฉวียนหายใจเข้าลึกๆ เป็นเพราะกลิ่นของเงินได้หายไปแล้ว

ของหายากย่อมแพง เป็นเรื่องปกติของการซื้อขาย

คนเก่งต้องปฏิบัติตามหลักการนี้ด้วย

ผู้คนไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่ได้มาง่ายเกินไป

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะคุ้นเคยกับบทกวีเป็นอย่างดี แต่หากเขาอ่านบทกวีทุกวันและทุกคนยอมรับ บทกวีของเขาก็จะไร้ค่าเหมือนวัชพืชข้างถนน

แต่ถ้าเขาเขียนบทกวีศักดิ์สิทธิ์เพียงหนึ่งเรื่องในหนึ่งหรือสองเดือน มันจะแตกต่างออกไป

ก่อนเริ่ม ทุกคนตั้งหน้าตั้งตารอ นี่เรียกว่า การตลาดแบบหิวโหย หลังจากทำออกมาแล้ว ผู้คนหลายพันคนก็จ้องมองมา และบทกวีก็สามารถเพิ่มคุณค่าให้กับมันได้เช่นกัน

เซียวเฉวียนส่งบทกวีให้น้องสาวของเขาและเลิกคิ้ว "เอาเลย เจ้าจำที่พี่ชายของเจ้าบอกได้ใช้ไหม"

“แน่นอน ข้าจำได้” เซียวจิงพูดด้วยรอยยิ้ม “จิงเอ๋อร์จะแสร้งทำเป็นท่องบทกวีของพี่ชายที่ด้านนอกหอจืออี้ เพื่อให้คนเหล่านั้นได้ยิน เมื่อคนเหล่านั้นมาถาม จิงเอ๋อร์จะบอกว่า นี่คือ บทกวีของเซียวเฉวียน และเขาจะแต่งออกมาแค่หนึ่งบทต่อหนึ่งเดือน และบังเอิญข้าได้รับให้ตรวจก่อนที่จะเผยแพร่"

"จิงเอ๋อร์ฉลาดมาก ไปเถอะ"

"รับทราบ พี่ชาย!"

เซียวจิงจูงลูกสุนัขและตามที่เซียวเฉวียนพูด นางไปที่หอจืออี้ ซึ่งเป็นสถานที่รวมตัวของผู้รู้หนังสือ

นี้เป็นครั้งแรก เซียวเฉวียนเลือกบทกวีที่มีอักขระควบคุมเจ็ดตัวและจังหวะที่สอดคล้องกัน ซึ่งสามารถพิจารณาพรสวรรค์ของกวีได้ดีที่สุด

บทกวีที่ได้รับเลือกคือ "ปีนขึ้นสูง" โดยกวีตู้ฝู

กวีนิพนธ์ในสมัยราชวงศ์ถัง เป็นตัวแทนของความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของบทกวีโบราณ และบทกวีที่สวยงามนับไม่ถ้วนก็เพียงพอที่จะเอาชนะได้ทุกยุคสมัย

มีผลงานระดับสุดยอดของกวีนิพนธ์ถังมีอยู่สิบเรื่อง ซึ่งในบรรดา "ปีนขึ้นสูง" และ "หอกระเรียนเหลือง" เป็นที่นิยมในแนวหน้า ส่วนใครเป็นอันดับหนึ่งก็เป็นที่ถกเถียงกันพอสมควร

เนื่องจากต้าเว่ยไม่มีหอกระเรียนเหลือง "ปีนขึ้นที่สูง" จึงเหมาะสมที่สุด บทกวีนี้เหนือกว่าในแง่ของจังหวะ ในบทความหนึ่ง ทุกประโยคอยู่ในจังหวะ และในหนึ่งประโยค ทุกคำอยู่ในจังหวะ มันแสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ของตู้ฝูได้อย่างเต็มที่ ในขณะที่กวีคนอื่นๆ ทำได้เพียงแค่จุดแสงสว่างเท่านั้น

ต้นไม้ที่ล้มระเนระนาดไร้ขอบเขตทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบ และแม่น้ำแยงซีที่ไม่มีที่สิ้นสุดกำลังไหลเข้ามา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งบทกวีที่ยอดเยี่ยมนี้ ด้วยขอบเขตที่กว้างขวาง เซียวเฉวียนยังคงตกใจและประหลาดใจเมื่อเขาอ่าน แล้วนับประสาอะไรกับกลุ่มคนโง่เขลากลุ่มนี้

เนื่องจากเซียวเฉวียนต้องการทำตลาดด้วยตัวเอง เขาจึงต้องทิ้งระเบิดก่อน มิฉะนั้นเขาจะสร้างผลกระทบได้อย่างไร?

ครั้งนี้มีการแจก "ปีนขึ้นสูง" ฟรีซึ่งจะทำให้เกิดการถกเถียงกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และเมื่อมันมาถึงในเดือนหน้าเหมือนผึ้งกับผีเสื้อ ด้วยฐานแฟนคลับจำนวนมาก บทกวีของเซียวเฉวียนจะต้องมีมูลค่าหลายพันตำลึง

ตอนนี้เขามีหนทางแล้ว เซียวเฉวียนยังต้องการผู้สนับสนุนที่เชื่อถือได้

เฉาสิงจือ ผู้รักความสามารถและซื่อสัตย์ เป็นหุ้นส่วนที่ดี

ในบรรดาชื่อที่พูด ชื่อของเฉาสิงจือก็เป็นหนึ่งในนั้น และเขาก็เป็นคนที่น่าเชื่อถือ

จวนเฉาอยู่ไม่ไกลจากจวนเซียว เซียวเฉวียนสามารถไปถึงที่นั่นได้ภายในครึ่งชั่วโมง

จวนของเฉาเรียบง่ายแต่ดูเคร่งขรึมมาก

ทันทีที่เซียวเฉวียนมาถึงประตู ในสมัยโบราณ ประตูจวนของผู้มีเกียรติจะเปิดให้เฉพาะแขกผู้มีเกียรติเท่านั้นหรือในช่วงเทศกาลสำคัญๆ และงานแต่งงาน หากอนุญาตให้เข้า ออกประตูได้ตามต้องการจะเป็นการดูถูกตระกูล

เมื่อเซียวเฉวียนมาถึง เขาไม่เคยไปที่ประตูของเจ้าหน้าที่ระดับสูงเลย ในจวนฉินส่วนใหญ่เข้าทางประตูหลัง เมื่อเขามาถึงจวนของเฉาเขากำลังชื่นชมวัฒนธรรมบ้านโบราณ

เขาสัมผัสสัตว์ที่ทำจากหินที่ประตูและระบุมันอย่างระมัดระวัง มันดูเหมือนเสือ มีสีเหลือง มีแมลง และขนที่ปลายมีขนาดใหญ่ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันคือสิงโตหิน

เช่นเดียวกับในยุคฮวาเซี่ย สิงโตตัวผู้และสิงโตตัวเมีย สิงโตตัวผู้เล่นกับลูกบอล และสิงโตตัวเมียนำลูกออกมา

"ใคร! เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้น?"

เซียวเฉวียนเกือบเอาแว่นขยายส่องดูพืชและต้นไม้ทุกต้นที่นี่ ในสายตาคนอื่น ตำแหน่งของเขาที่ยืนอยู่ถือว่าแปลกมากทีเดียว

"เซียวเฉวียน จากตระกูลเซียวมาหาท่านเฉา"

มีคนหลายคนที่แซ่เซียวในเมืองหลวง ดังนั้นผู้คุมจึงไม่รู้ว่าเซียวเฉวียนคือใคร เขาขมวดคิ้ว เสื้อผ้าของเซียวเฉวียนไม่หรูหรา เขาต้องไม่ใช่ลูกหลานของตระกูลขุนนางแน่นอน ศิษย์ตระกูลยากจนกล้าดีอย่างไรมาที่จวนของเฉา? เขาจึงตะโกนว่า "ถอยออกไป! ที่นี้จวนเฉา คนอย่างเจ้าไม่เป็นที่ต้อนรับ!"