ตอนที่ 262
บทที่ 263 หงอวี้ผู้งดงาม
October 21, 2026
หงอวี้？
นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวเฉวียนได้ยินชื่อนี้ ก่อนที่จะพบเจอหน้า
เสียงลมกระทบระฆังดังก้องอยู่ในหูของเขา ไพเราะราวกับเสียงธารน้ำไหลในฤดูใบไม้ผลิ
เขาเห็นผู้หญิงที่งดงามคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าที่แวบวับ ใบหน้ามีเสน่ห์และละเอียดอ่อน รูปร่างที่สง่างาม ในมือถือร่มกำลังเดินเข้ามาหา
อิริยาบถการเดินของนางราวกับนางสวรรค์ อ่อนหวานและอ่อนช้อย
หน้าตาสง่างามแต่กลับดูเย็นชา
เสียงกระดิ่งดังขึ้นจากระดิ่งสีทองเส้นเล็กๆ ที่ผูกไว้รอบเอวของนาง
ผู้หญิงที่งดงามเช่นนี้ ชายใดเห็นเข้าเป็นต้องหลงไหล
"นายหญิง" หงอวี้ทำความเคารพฉินซูโหรวด้วยท่าทีที่อ่อนช้อย
ผู้อารักขาสตรีอย่างนั้นรึ?
เซียวเฉวียนตกใจ เขาเคยอ่านเจอในหนังสือเมื่อไม่นานมานี้ว่ามีผู้รักขาที่เป็นผู้หญิง แต่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน จนกระทั่งวันนี้
ทาสคุนหลุนเกิดมาเป็นผู้อารักขา ผู้ชายตัวสูงใหญ่และทรงพลัง ในขณะที่ทาสคุนหลุนผู้หญิงมีความสวยงาม รูปร่างผอมเพรียว และมีนิสัยที่อ่อนโยน
แต่มีผู้อารักขาผู้หญิงน้อยมาก
ทาสคุนหลุนผู้หญิงส่วนใหญ่มีความละเอียดอ่อน นางจะต้องอยู่ภายใต้การดูแลของผู้ชาย
สถานะของทาสคุนหลุนต่ำมาก ไม่ต้องพูดถึงความต่ำต้อยของทาสคุนหลุนผู้หญิง
หงหยูสามารถเป็นผู้อารักขาของลูกสาวคนโตของจวนท่านนายพลได้ เกรงว่านางจะไม่ใช่คนธรรมดา
สภาพอากาศตอนนี้ไม่มีลม ไม่มีฝน หรือแม้แต่แดดออก หงอวี้ถือร่มไว้ในมือ เซียวเฉวียนคิดว่ามันดูเด่นเกินไป แต่เมื่อมองดูใกล้ๆ ก็เห็นว่าร่มนี้เป็นร่มที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ
ร่มคันนี้ทำจากโลหะซึ่งมีน้ำหนักมาก ทนทานต่อการโจมตี และขอบของร่มนั้นคมมาก หากแกว่งด้วยแรง ร่มนี้จะเป็นเหมือนมีด สามารถเชือดเฉือนได้ทุกด้าน
ส่วนด้ามจับสามารถซ่อนดาบได้ ในระหว่างการต่อสู้ สามารถดึงดาบออกมาเพื่อสังหารศัตรูได้ตลอดเวลา
ร่มอันหนักหน่วงนี้ถูกถือโดยหงอวี้สาวร่างบาง
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า หงอวี้นั้นรับมือได้ยาก
โอ้ ตัวฉินซูโหรวเองก็มีพรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ นางเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถมากที่สุดในเมืองหลวง และนางค่อนข้างมั่นใจในตนเอง
รู้ไหมว่าถ้าฉินซูโหรวมีผู้อารักขา ใครก็ตามที่ต้องการทำร้ายนางจะต้องมีเหตุผล
เนื่องด้วยนางไม่ใช่ขุนนาง ดังนั้นหากใครก็ตามที่มีสถานะสูงกว่านางแม้เพียงน้อยนิดและต้องการล่าตัวนาง พวกเขาจะสามารถหาเหตุผลเพื่อที่จะต่อสู้ได้
จะให้เดา คงเป็นเพราะเหตุนี้ที่ฉินซูโหรวซ่อนตัวตนของหงอวี้ นางไม่ต้องการมีปัญหา
หากในวันนี้เซียวเฉวียนไม่ทำให้นางโกรธ เซียวเฉวียนก็คงไม่ทีโอกาสได้เห็นความงามของหงอวี้
ตอนแรกคิดว่าเซียวเฉวียนจะกลัว แต่กลับกัน ชายทั้งสามมองหงอวี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ละสายตา
หงอวี้เป็นคนเย็นชาและเย่อหยิ่งเหมือนกับเจ้านายของนาง ไม่ว่าคนเหล่านี้จะมองนางอย่างไร นางก็ยังคงไม่สะทกสะท้าน
นางเพียงแค่รอให้เจ้านายของนางพูดออกคำสั่ง จากนั้นนางก็จะใช้ร่มควักดวงตาของคนพวกนี้ออกมา
“ฉินซูโหรว เจ้าควรคิดให้รอบคอบ ข้าเป็นขุนนางระดับห้า ข้าจะไม่รับผิดชอบถ้าข้าฆ่าผู้อารักขาของเจ้าตาย”
เซียวเฉวียนจริงจังและพูดอย่างเย็นชา
ฉินซูโหรวขมวดคิ้ว อาเซียงโบกมือเพื่อหยุดยั้ง: "ท่านลูกเขย! อย่าเลย! หยุดต่อสู้!"
“คุณหนู! อย่า!”
หงอวี้จะเป็นคู่ต่อสู้ของไป๋ฉี่ได้อย่างไร!
ท่านลูกเขยเป็นคนที่แต่งกลอนปลุกเร้าจิตวิญญาณได้ แม้เป็นเพียงบทกวียังน่าตกใจ!
ไม่ใช่ว่าบทกวีของหญิงสาวไม่ดี แต่แม้แต่แม่ฉินก็ยังไม่สามารถเอาชนะไป๋ฉี่ได้ และหญิงสาวตัวแค่นี้ตะเอาชนะเขาได้อย่างไร!
“ท่านลูกเขย คุณหนูแค่โกรธ ใจเย็นๆ ค่อยๆคุยกัน!”
คุยงั้นหรือ?
ถ้าเซียวเฉวียนพูดกับสุนัข มันก็คงฟัง แต่ให้พูดกับฉินซูโหรว นางฟังภาษาคนออกด้วยงั้นรึ? อ่า ไม่ต้องคุยหรอก โจมตีเข้ามาเลย!
ไป๋ฉี่ถือดาบจิงหุนอยู่ในมือ รังสีสังหารล้อมรอบ
หงอวี้ผู้สง่างามเช่นเดียวกับฉินซูโหรว ก็ไม่น้อยหน้าเช่นกัน
ในโลกของผู้อารักขา ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าสู้ได้หรือไม่ได้ มีเพียงสิ่งที่เรียกว่าคำสั่งของเจ้านายเท่านั่น
ในเรื่องของชีวิตหรือความตาย แพ้หรือชนะ ผู้อารักขาไม่สนใจ สนใจเพียงการฆ่าเท่านั้น
ไป๋ฉี่จ้องมองไปที่นาง ทันทีที่นางเคลื่อนไหว เขาจะ...
"เฮ้" ทันใดนั้น เซียวเฉวียนกดดาบในมือของไป๋ฉี่ลงด้วยใบหน้าดูหมิ่น: "เจ้าเอาดาบชี้หน้าสาวสวยได้อย่างไรกัน? ใครบอกให้เจ้าชักดาบออกมา?"
ทุกคนตกตะลึง หงหยู่ถึงกับขมวดคิ้ว
ไป๋ฉี่งุนงง และวางดาบลงทันที: "ขอรับ นายท่าน"
“เจ้านี่นะ ไม่รู้จักความเมตตาเสียเลย" เซียวเฉวียนกลอกตาไปมองเชิงตำหนิ "จำไว้ว่า เราจะไม่สู้กับผู้หญิง แม้ว่านางจะสวยเพียงใด เราจะไม่ทำให้นางเจ็บปวด จะทำอย่างไรหากดอกไม้ได้รับบาดเจ็บขึ้นมา?"
"ขอรับนายท่าน"