บทที่ 264 หันหลังให้กัน

ไป๋ฉี่ตกใจมากจนมือที่จับดาบอยู่สั่นระริก

นายท่านเป็นบ้าหรือเปล่า?

หงอวี้มองไปที่เซียวเฉวียน นางไม่ชอบสามีของนายหญิง แม้ว่าเซียวเฉวียนจะพึ่งเจอนางเป็นครั้งแรก แต่นางเคยพบกับเซียวเฉวียนเมื่อนานมาแล้ว

ก่อนที่เซียวเฉวียนจะแต่งงานกับฉินซูโหรว

“เซียวเฉวียน!” ฉินซูโหรวกระทืบเท้าด้วยความโกรธและสั่งให้หงอวี้ถอยออกมา: “ดูสิ่งที่เจ้าพูดกับการกระทำของเจ้าสิ!”

หงอวี้มองไปที่เซียวเฉวียน จากนั้นยกร่มขึ้นแล้วถอยออกมาพร้อมเสียงร่มที่กระทบจนเกิดเสียง

รูปร่างอันน่าหลงใหลนั้นเป็นสิ่งที่ผู้ชายทุกคนฝันถึง

“หงอวี้ ครั้งหน้าถ้าพบกัน เจ้าสามารถมาดื่มกับพวกข้าได้ ยังไงพวกเจ้าก็เป็นคนบ้านเดียวกัน" เซียวเฉวียนพูดพลางตบหน้าอกของไป๋ฉี่

ไป๋ฉี่หน้าแดง: "นายท่าน อย่าทำเช่นนี้"

“โอ้ ดูสิ หน้าเจ้าแดงหมดแล้ว” เซียวเฉวียนยิ้ม: “ถ้าเจ้าไม่เชื่อข้า ลองถามคุณชายโย่วควนสิ เจ้ากับหงอวี้เหมาะสมกันจะตาย”

"ก็แค่นิดเดียว"

โย่วควนพยักหน้า

ชายทั้งสามมองดูรูปร่างที่สวยงามของหงอวี้จากไป และพูดคุยกันอย่างออกรส โดยลืมฉินซูโหรวไปเลย

ฉินซูโหรวโกรธ อนาคตคงจะไม่ได้เห็นหน้ากันอีก!

พวกคนนิสัยเสีย!

“ฉินซูโหรว” หลังจากที่หงอวี้เดินจากไป เซียวเฉวียนก็เรียกชื่อนาง: "ต่อจากนี้ไป เจ้าจงจำสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ดี หากมีครั้งหน้าอีกล่ะก็...."

เซียวเฉวียนหยุดชั่วครู่: "ข้าจะบอกให้โลกรู้ถึงเรื่องศาลาเจินอี้"

“ถ้าข้าไม่เตือน เจ้าคงจะลืมไปแล้วกระมังว่าข้าเป็นคนจัดการ”

ในตอนนั้น ฉินซูโหรวกับจูเหิงที่ตายไปเป็นผีแล้ว มีสัมพันธ์ลับๆที่ศาลาเจินอี้ ฉินซูโหรวอ่านคนไม่ออก ส่วนจูเหิงก็มือไม้อยู่ไม่สุข จนเกือบจะมีเรื่องที่ทำให้อับอาย แต่ดีที่เซียวเฉวียนฆ่าจูเหิงไปแล้ว

ถ้าเซียวเฉวียน พูดเรื่องอื้อฉาวนี้ มันคงทำให้ฉินซูโหรวไม่อยากอยู่บนโลกนี้อีกเลย

หลังจากพูดจบ เซียวเฉวียนและคนของเขาก็หันหลังจากไปทันที

เขาไม่แม้แต่จะมองฉินซูโหรวด้วยซ้ำ

คราวนี้ ฉินซูโหรวก็พ่ายแพ้อีกครั้ง

เซียวเฉวียนใช้ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง ยอมแพ้และเอาชนะ

“อาเซียง...” นางเงยหน้าทั้งน้ำตา: “ในใจของเขา ข้าคงเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งกระมัง”

เพื่อโย่วควน เขาถึงกับต้องเอาเรื่องของจูเหิงออกมาพูด

“คุณหนู...บ่าวคนนี้ขอพูดอะไรสักหน่อย ท่านไม่ควรตีคุณชายโย่ว”

"ทำไม?"

“คนที่ท่านควรตีไม่ใช่คุณชายโย่ว แต่เป็นใบหน้าของท่านลูกเขย...”

หน้างั้นรึ?

ฉินซูโหรวตกใจ

ในสายตาของตระกูลฉิน เซียวเฉวียนคือคนที่ต่ำต้อยที่สุด

ประการแรกเลย

คนที่ไม่มีสถานะเช่นนั้น มีหน้าตาอะไรให้รักษา?

“เมื่อไม่นานมานี้ที่ท่านลูกเขยเป็นอัมพาต เขาไม่กล้าแม้แต่จะทำให้ตระกูลฉินขุ่นเคือง หมดความเย่อหยิ่งจองหอง ในคืนส่งท้ายปี คุณชายใหญ่ได้ทำสิ่งนั้นแล้ว ข้าเกรงว่าท่านลูกเขยจะไม่มีความโหดเหี้ยมอีกต่อไป ตอนนั้นพวกเราจะโขกสับยังไงก็ได้...."

“ตอนนี้ ท่านลูกเขยดูเกลียดพวกเรา”

“แต่ข้าท้อง เขาไม่มีทางเกลียดข้าแน่”

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูคิดว่าท่านลูกเขยดูเป็นกังวลเรื่องการตั้งครรภ์ของคุณหนูหรือเปล่า?”

คำพูดของอาเซียงเตือนสติฉินซูโหรว นางจับใบหน้าที่ยังคงเจ็บอยู่

“คุณหนูไม่เห็นด้วยที่คุณชายใหญ่จะแต่งงานกับองค์หญิง ตอนนี้ท่านลูกเขยก็ได้คำแนะนำที่ดีมา ท่านจะพูดได้อย่างไรว่าเขามีเจตนาร้ายและจงใจขัดขวางคุณชายใหญ่?"

“ท่านลูกเขยพูดถูก ถ้าคุณชายใหญ่มีเส้นทางของตนเอง การเสียสละของนายพลฉินก็คงไร้ผล ท่านลูกเขยนั้นปกป้องตระกูลฉิน…”

อาเซียงเติบโตขึ้นในจวนฉิน นางและตระกูลฉินก็เป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน

นายพลฉินเสียชีวิต ตระกูลฉินโศกเศร้า อาเซียงก็โศกเศร้าเช่นกัน