บทที่ 266 ไม่มีเสน่ห์

พูดถึงค้อน!

เซียวเฉวียนและไป๋ฉี่มองหน้ากัน อยากจะร้องไห้แต่น้ำตาไม่ไหล

กวีปีศาจเป็นอาจารย์แท้ๆ กลับไม่พูดถึง น่าเชื่อถือซะไม่มี ไหนจะเจ้าสารเลวตัวน้อยอย่างฉินหนานก็ไม่เคยพูดถึงเลยด้วยซ้ำ!

ตอนนั้นเองที่โย่วควนแน่ใจว่าเซียวเฉวียน ลูกเขยของตระกูลฉินไม่ใช่คนที่ทำให้คนอื่นไม่พอใจ!

เซียวเฉวียนรู้มาก มีพรสวรรค์ด้านวรรณกรรมที่ยอดเยี่ยม และมีไหวพริบในด้านยุทธวิธี เขาสามารถทำนายเหตุการณ์ทางการเมืองที่สำคัญ ๆ ได้ เช่น การล่มสลายของขุนนาง

แต่เขาแค่ไม่รู้เรื่องสามัญทั่วไป

เห็นได้ว่าเซียวเฉวียนไม่ได้สื่อสารกับตระกูลฉิน และตระกูลฉินไม่ได้บอกสิ่งเหล่านี้แก่เขา

“ข้าคิดว่าท่านไม่ต้องการอาวุธ” โย่วควนกระแอมอย่างแผ่วเบา ปรากฎว่าไม่ใช่ไม่ต้องการอาวุธ แต่ไม่รู้ต่างหาก

เป็นเรื่องปกติที่คนทั่วไปและบัณฑิตจะไม่มีอาวุธ

แต่เซียวเฉวียนเป็นจอหงวน และเป็นขุนนางระดับห้า หากเขาไม่มีอาวุธ เซียวเฉวียนจะต่อสู้กับคนอย่างเถ๋าจี๋ได้อย่างไร?

เซียวเฉวียนระงับความตื่นตระหนกในใจของเขา: "ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แค่อาวุธ ง่ายมาก ข้าจะไปที่ศาลาคุนหวู่ ให้อี้กุยจัดการให้ แล้วข้าจะได้อาวุธทุกอย่างที่ต้องการ"

ถ้าไม่พูดก็คงไม่มีอะไร แต่ในเมื่อพูดขึ้นมาแล้ว โย่วควนก็พยักหน้าให้: "พี่เซียว อาวุธของปัญญาชน ไม่มีใครซื้อกันหรอก"

อาวุธของปัญญาชนจะต้องสอดคล้องกับจิตใจของตนเองจึงจะสามารถใช้งานได้อย่างสะดวก

“เดี๋ยวนะ!” เซียวเฉวียนตกใจ ด้วยความสงสัย: “อาวุธ? มันก็แค่อาวุธ ทำไมมันถึงเกี่ยวข้องกับจิตใจด้วย? ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย แล้วทำไมต้องมีผลต่อจิตใจด้วย?”

“ฮุบ” ไป๋ฉี่อดไม่ได้ที่จะกลั้นขำ แน่นอนว่านี่เกินความคาดเดาของผู้อารักขา

“ดูสิ เขาหัวเราะเยาะข้า”

เซียวเฉวียนหัวเราะเบา ๆ และโย่วควนก็ถอนหายใจออกมา : "พี่เซียว ท่านดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อนเลย"

ปัญญาชนและผู้อารักขาสามารถเชื่อมโยงขั้นเทพได้ และพวกเขายังสามารถเชื่อมโยงอาวุธได้อีกด้วย

ข้อสันนิษฐานก็คืออาวุธนี้ เช่นเดียวกับผู้อารักขาที่จำเป็นต้องจดจำเจ้าของได้

อาวุธมีความศักดิ์สิทธิ์ เพราะในต้าเว่ย วัตถุดิบหลักของอาวุธส่วนใหญ่มาจากเทือกเขาคุนหลุน

เช่นเดียวกับทาสคุนหลุนผู้มีความสามารถ อาวุธนั้นเกิดมาพร้อมแรงสังหาร

ด้วยการเชื่อมโยงขั้นเทพเข้ากับอาวุธ ปัญญาชนใช้บทกวีเพื่อใช้พลังมหาศาลของอาวุธในระหว่างการสู้รบได้ เช่นเดียวกับผู้อารักขา

เช่นเดียวกับจราประทับเหวินอิ้นของเว่ยชิง หยกจากคุนหลุน และด้วยสายเลือดของราชวงศ์ ตราบใดที่เว่ยชิงใช้บทกวีขับเคลื่อนตราประทับเหวินอิ้น เขาก็จะอยู่ยงคงกระพัน

"ถ้าอย่างนั้นเว่ยชิงก็แข็งแกร่งที่สุดงั้นหรือ?”

“เอาล่ะ เราไม่สามารถทำอะไรกับเรื่องนี้ได้ ตราบประทับเหวินอิ้นนั้นสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ”

แม่งเอ้ย!

เซียวเฉวียนสถบอยู่ในใจ ลูกหลานของผู้มีอำนาจ ก็ต้องพึ่งพาอาวุธของบรรพบุรุษของพวกเขา!

“ท่านต้องมีอาวุธของท่านเอง ท่านไม่สามารถพึ่งพาผู้อารักขาในการต่อสู้ได้ตลอดเวลา”

โย่วควนพูดจริงจัง เมื่อตำแหน่งของเซียวเฉวียนสูงขึ้น ความสามารถในการก่อปัญหาของเขาก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หากไม่มีอาวุธ เขาก็เป็นแค่ลูกแกะที่พร้อมจะถูกเชือด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าสมาชิกของราชวงศ์เช่นเว่ยชิง มันเหมือนกับวิ่งเข้าสู่ที่อันตรายโดยไม่มีเกราะป้องกัน

แต่เซียวเฉวียนไม่จำเป็นต้องเหมือนกับคนอื่นๆ เขาเป็นคนประเภทที่ยอมตายด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

“ทำไมเจ้าเด็กน้อยอี้กุยไม่บอกข้า”

เซียวเฉวียนวางแก้วเหล้าลง หรือเป็นเพราะว่าเขานิสัยไม่ดี?

“ตระกูลเซียวมีกระบี่ฉุนจุน และพี่เซียว ท่านมีดาบชิงหุน ทุกคนเห็นนั้นก็ต้องคิดว่าท่านมีอาวุธ”

โย่วควนยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ไม่ใช่ว่าทุกคนไม่พูด แต่ทุกคนคาดไม่ถึงว่าเซียวเฉวียน...จะไม่รู้

แม้จะไม่ใช่เพื่อการเผชิญหน้าแบบตาต่อตาระหว่างเซียวเฉวียนและเว่ยชิง ไม่ว่าจะเป็นเพื่อองค์หญิงหรือเพื่อโค่นล้มขุนนาง เซียวเฉวียนก็ต้องมีอาวุธ

ปัดโธ่เอ่ย！

จะทำอย่างไรดีล่ะทีนี้!

"ไป๋ฉี่! ไปกันเถอะ!"

เซียวเฉวียนจำเป็นต้อง! โดยทันที! ตอนนี้! ต้องค้นหาอาวุธของตัวเอง!