บทที่ 267 ปากว่ามือเขียน

เซียวเฉวียนยังคงนิ่งเฉย

ภายในใจของเซียวเฉวียนเต็มไปด้วยอาวุธ เขาเช็ดซุปออกจากมือของเขาโดยไม่สนใจฉินซูโหรว: "ถ้าเจ้ารีบ ก็กลับไปเถอะ"

"เจ้า!"

เซียวเฉวียนเพิกเฉยนางถึงขนาดนี้แล้วหรือ?

ฉินซูโหรวมีความคิดแบบผู้หญิงทั่วไป สามีของนางมีปัญหากับนาง แต่เขาจำเป็นต้องไม่แยแสขนาดนี้งั้นรึ? เขาเกลียดนางงั้นรึ? เขาไม่ต้องการให้อภัยฉินเฟิงงั้นรึ? หรือเขาแค่ล้อเล่น? ต้องทำอย่างไรเขาถึงจะพอใจ? พอแล้ว! พอแล้ว! พอกับคนอย่างเซียวเฉวียนซะที!

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนไม่รับรู้ถึงความคิดของนาง ในใจของเขามีเพียงสองคำก็ท่านั้น: อาวุธ

ฉินซูโหรวโกรธจัด เห็นได้ชัดว่านางได้ทำซุปหกใส่เขา แต่สำหรับคนที่ไม่รู้ คงคิดว่าเซียวเฉวียนเทน้ำเดือดใส่นาง

เซียวเฉวียนเลิกคิ้ว "นี่ ฉินซูโหรว อย่าทำหน้างอเป็นปลาทูคอหักสิ"

“เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นรึ?”

เมื่อเห็นว่าในที่สุดเขาก็ให้ความสนใจ ฉินซูโหรวก็ระงับความโกรธของนางและเตือนว่า: "พรุ่งนี้ 15 ค่ำ ฮ่องเต้ ขุนนางและเหล่าทหารจะไปต้อนรับฤดูใบไม้ผลินอกประตูเมือง! เจ้าอย่าลืมด้วย!"

“นี่คือชุดเทศกาลฤดูใบไม้ผลิที่ราชสำนักส่งมาให้วันนี้!”

ฉินซูโหรวโยนชิ้นส่วนของชุดชิงอีด้วยความรังเกียจ การสวมชุดชิงอีเพื่อต้อนรับฤดูใบไม้ผลิเป็นธรรมเนียมในฮว๋าเซี่ยและเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดว่าจะมีในต้าเว่ย

ขุนนางและทหารของฮว๋าเซี่ยต้อนรับเทศกาลฤดูใบไม้ผลิในวันส่งท้ายปีเก่า แต่ต้าเว่ยเฉลิมฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิในวัน 15 ค่ำ

คนโบราณเชื่อว่าทุกสิ่งจะเติบโตในฤดูใบไม้ผลิ ท้องฟ้าและโลกปกคลุมไปด้วยสีเขียวขจี ดังนั้นสีของฤดูใบไม้ผลิที่ตรงกันจึงเป็นสีเขียว

ทิศทางของลมฤดูใบไม้ผลิคือทิศตะวันออก ดังนั้นเราจึงไปที่ประตูตะวันออกของเมืองหลวงเพื่อต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ

เลือกเสื้อผ้าสีเขียว ผ้าโพกศีรษะสีเขียว และธงสีเขียว มันเป็นฤดูใบไม้ผลิที่โลกทั้งใบเป็นสีเขียว และดวงตาของทุกคนจะเต็มไปด้วยสีเขียว นี่คือสีแห่งความหวัง

คนโบราณเลี้ยงชีพด้วยการเพาะปลูก การเจริญเติบโตอันเขียวชอุ่มของพืชหมายถึงการเก็บเกี่ยวที่ดี ซึ่งหมายความว่าผู้คนมีอาหารกินและสามารถอยู่รอดได้

ดังนั้นผู้คนจึงรักสีเขียว

เซียวเฉวียนไม่ชอบสีเขียว มันก็แค่สีเขียวไม่ใช่เหรอ?

เขาสวมผ้าโพกหัวสีเขียวบนหัวของเขา

เซียวเฉวียนมองดูเสื้อผ้าสีเขียวด้วยความรังเกียจ: "ข้าไม่อยากสวมมันเลย"

เมื่อสวมชุดนี้ มันดูเหมือนร่างกายมีแต่สีเขียวตั้งแต่หัวจรดเท้า สีเขียว สีเขียวและสีเขียวมากจนเซียวเฉวียนขยะแขยง

“นี่คือเครื่องแบบของราชสำนัก! มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับความชอบของเจ้า!” ฉินซูโหรวขมวดคิ้ว: “ชุดนี้ทำจากผ้าไหมเนื้อดี หากเจ้าไม่ใช่ลูกเขยของตระกูลฉิน คิดว่าฮ่องเต้จะมอบผ้าเนื้อดีเช่นนี้มาให่หรือ?"

เข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม! การต้อนรับเทศกาลฤดูใบไม้ผลิถือเป็นงานใหญ่ และฝ่าพระบาททรงให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง! "

ฉินซูโหรวเก็บเสื้อผ้าของนางไว้ข้างๆ

คนสมัยก่อนไม่เพียงแต่มีภาวะโภชนาการที่ไม่ดีเท่านั้น แต่ความสวยงามของเสื้อผ้าก็น่าเป็นห่วงเช่นกัน

ฉินซูโหรวกลอกตาของนาง เซียวเฉวียนไม่เต็มใจที่จะใส่ หรือเขาไม่ชอบผ้าดีๆเช่นนี้?

ความเย่อหยิ่งสูงเสียดฟ้า!

ฉินซูโหรวเพิกเฉยต่อเซียวเฉวียน และจากไปพร้อมกับอาเซียง ถ้าเซียวเฉวียนไม่ใส่ชุดนี้พรุ่งนี้เขาจะดูดีที่สุด!

ด้วยความตื่นตาตื่นใจอย่างสุดซึ้งกับเสื้อผ้าสีเขียวของเซียวเฉวียน ทำให้เขาหมดอารมณ์ที่จะกินหรือนอนไปหมด

จวนฉินยกอาหารอร่อยมาให้ ทำไมวันนี้มันถึงรสชาติแย่ขนาดนี้ล่ะ?

ทำไมไม่มีชามบะหมี่ที่องค์หญิงมอบให้ข้าตอนเป็นอัมพาตันนะ?

ตอนนี้องค์หญิงจะทำอะไรอยู่?

พรุ่งนี้นางจะไปต้อนรับเทศกาลฤดูใบไม้ผลิด้วยหรือไม่?

เซียวเฉวียนคำนวณด้วยการนับนิ้วของเขาว่าหลังจากที่องค์หญิงแอบเข้ามาครั้งสุดท้าย มันกี่วันแล้วที่เขาไม่ได้พบนาง

บัดนี้เป็นวันที่ 15 ค่ำของเดือนแรก และนางต้องไปหาว่าที่สามีที่กำลังจะแต่งด้วยกันในวันที่ 9 เดือนสาม

เซียวเฉวียนรู้สึกขมขื่นในใจโดยไม่รู้ตัว

อันที่จริงเขาต้องการมีส่วนร่วมในการประลองเพื่อแต่งงานกับองค์หญิง แต่เขาแต่งงานแล้วและไม่สามารถทำร้ายผู้หญิงที่ดีเช่นนางได้

คนโบราณสามารถมีภรรยาสามคนและนางสนมสี่คน แต่ทั้งภรรยาสามคนและนางสนมสี่คนนั้น ไม่ได้มาจากการแต่งงานตามใจ

เซียวเฉวียนมีลูกสาวของท่านนายพลเป็นภรรยาอย่างเป็นทางการของเขา และเขายังสามารถแต่งงานกับอีกคนมาเป็นนางสนมของเขาได้

ถ้าเซียวเฉวียนขอให้องค์หญิงมาเป็นนางสนมของเขา เว่ยเจียนกั๋วคงจะฆ่าเขาเสียก่อน

ไม่รู้เหมือนกันว่าไอเด็กเหลือขอคนไหนที่จะได้แต่งงานกับองค์หญิงผู้สูงส่ง มีคุณธรรม และมีความสามารถเช่นนี้

คนสวยก็หาไม่ได้

อาวุธก็ยังหาไม่ได้

เซียวเฉวียนลุกขึ้นนั่งด้วยความงุนงง เขารู้สึกว่าตั้งแต่เป็นศิษย์เหวินคุนเขาก็โชคไม่ดีมาเรื่อยๆ!

ใครๆ ก็พูดถึงว่ากวีปีศาจนั้นยิ่งใหญ่และทรงพลังเพียงใด แต่จริงๆ แล้วนี่เป็นแอปเปิ้ลอาบยาพิษ

ใครชอบอาจารย์เช่นนี้ก็เอาไปเถอะ!

“อ๊ะ! อาวุธข้า!”

เซียวเฉวียนตะโกนอย่างสิ้นหวัง ซึ่งเสียงของเขาทำให้นกบนต้นไม้ตกใจและบินหนีไป