ตอนที่ 282
บทที่ 282 สืบทอดโรงเรียนชิงหยวน
October 21, 2026
วันนี้ได้อยู่ใกล้ขนาดนี้ ในที่สุดเซียวเฉวียนก็มองเห็นตราประทับเหวินอิ้นสีแดงได้อย่างชัดเจน
ตราประทับเป็นหนึ่งในตัวแทนของวัฒนธรรมจีนโบราณ ทำจากวัสดุอย่าง หยก โลหะ ไม้ หิน เป็นต้น
ตราประทับเหวินอิ้นทำมาจากหยกภูเขาคุนหลุน ซึ่งคล้ายกับตราประทับหยกฮั่นของจีนหวาเซี่ย
ตราประทับหยกนั้นเป็นประเภทที่ล้ำค่าและหายากมากในบรรดาตราประทับโบราณ
ตราประทับเหวินอิ้นของราชวงศ์ต้าเว่ยนี้เหมือนกับตราประทับหยกของราชวงศ์ฮั่น สมกับที่ว่าเคร่งขรึมสง่างาม หนักแน่นมั่นคง เก่าแก่สวยงาม
สิ่งที่เป็นอันตรายถึงชีวิตในสายตาของฉินเฟิงนี้ เป็นเพียงวัตถุล้ำค่าที่เปล่งประกายด้วยแสงสีทองในสายตาของ เซียวเฉวียน มันดูมีค่าจริงๆ
เว่ยชิงตะคอกอย่างเย็นชา พลังอาฆาตกระเพื่อม มองดูสายตาส่องแสงอย่างสุนัขของเซียวเฉวียน กลัวล่ะสิใช่ไหม!
เซียวเฉวียนและเว่ยชิง คนหนึ่งถือตราประทับและอีกคนถือพู่กัน จ้องเขม็งกันด้วยแรงอาฆาต
รัศมีอาฆาตอันเยือกเย็นวนเวียนอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสอง พอได้อาวุธแล้วสภาพก็เปลี่ยนไป ตอนนี้พอเซียวเฉวียนเกิดมีเจตนาฆ่า แม้ลมหายใจก็มีพลังดุร้าย
ในสายตาของเว่ยชิง เซียวเฉวียนล่วงเกินชั้นระดับสูง!
แต่เซียวเฉวียนคิดว่า ศิษย์พี่น้องประลองกันเอง เป็นเรื่องปกติ
สามชีวิตของตระกูลสวี่ ความยุติธรรมต่อตระกูลสวี่ บุญคุณการช่วยชีวิตของนางสวี่ตัวน้อยผู้ใจดีอ่อนโยน!
เซียวเฉวียนจะตอบสนองคืนในวันนี้!
ที่นาข้าวทางตะวันออกของเมือง
ปีศาจกวีกำลังปักต้นกล้าข้าว
หลี่มู่อยู่ข้างๆ เขา ลูบมือเกาเท้าอย่างใจร้อน ขณะที่เหวินคุนกำลังยุ่งอยู่อย่างชิวๆ
ปีศาจกวี กวีผู้ยิ่งใหญ่แท้ๆ ไฉนมาทำงานเช่นนี้ในทุ่งนา?
แน่นอนหลี่มู่คิดไม่ออกไม่เข้าใจ พึมพำในปาก "ฉันเตือนใต้เท้าเซียวแล้ว ถึงแม้เขาจะมีอาวุธแล้ว เขาก็ยังสู้เว่ยชิงไม่ได้!"
แต่เซียวเฉวียนไม่เชื่อฟัง ถือพู่กันจินหลุนเฉียนคุนออกไปอย่างดีอกดีใจ! ห้ามก็ห้ามไม่อยู่!
”ใช่แล้ว ลูกวัวเกิดใหม่ไม่กลัวเสือ” มือของเหวินคุนกำลังดำนาอย่างคล่องแคล่ว ทั้งมือและเท้าเต็มไปด้วยดินโคลน “เป็นเรื่องปกติธรรมดาที่ศิษย์พี่น้องประลองกันเอง”
“เหวินคุนเจี้ยวยวี่ นี้......”
แต่ตราประทับเหวินอิ้นเกิดมาเพื่อปราบปรามปัญญาชน นี่มันประลองกันซะที่ไหน? จะประลองกัน ทั้งคู่มันต้องมีกำลังสูสีกัน!
พู่กันจินหลุนเฉียนคุนจะเป็นคู่ต่อสู้ของตราประทับเหวินอิ้นได้อย่างไร! เซียวเฉวียนกำลังจะไปรนหาที่ตาย!
”ไม่น่าแปลกใจที่ลูกศิษย์ของข้าบอกว่าเจ้านี้ซื่อ” เหวินคุนยืดตัวขึ้นโดยเหลือต้นกล้าสุดท้ายอยู่ในมือ "ข้าคิดว่าเจ้าไม่เพียงแต่ซื่อเท่านั้น แต่ใช้สมองไม่ค่อยจะเป็นอีกด้วย"
หลี่มู่ตกตะลึง ยังไงเขาก็เป็นหัวหน้ากองอารักขา เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสี่ของราชสำนัก ตอนนี้เหงินคุนว่าเขาเป็นคนโง่ มัน...... ไม่ง่ายไปหรือ?
ชาวบ้านที่อยู่ใกล้เคียงต่างปิดปากและหัวเราะ แต่หลี่มู่ก็ไม่กล้าคัดค้าน เหวินคุนมองดูอย่างพึงพอใจ "ต้นกล้าในนาข้าวของตระกูลสวี่ข้าจัดการให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว"
หลี่มู่จึงรู้สึกตื่นตัว เมื่อสองวันก่อน บิดาวัยชราของสามีภรรยาตระกูลสวี่เสียชีวิตที่นี่เอง
”บาปกรรม ช่างบาปกรรมจริง” เหวินคุนปัดโคลนในมือแล้วพึมพำกับตัวเองที่หน้าทุ่งนา “ครอบครัวพวกเจ้าสามคนต้องมารับเคราะห์ร้ายนี้เพราะลูกศิษย์ของข้า ไม่ต้องห่วง
ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้าต้องรับเคราะห์ฟรีๆ อย่างแน่นอน "
หลี่มู่ดูมึนงง
ที่เซียวเฉวียนกระทำถึงเช่นนี้ เพราะปีศาจกวีเห็นชอบนี่เอง!
อาจารย์และลูกศิษย์คู่นี้กำลังจะทำอะไรอยู่?
เหวินคุนเดินขึ้นมาจากนาข้าว หลี่มู่เพิ่งสังเกตว่าปีศาจกวีกำลังดำนาอย่างจริงจังและไม่ได้แค่แสดงให้ดูเฉยๆ เขาเดินเท้าเปล่า ไม่ต่างอะไรจากชาวนาทั่วไป
เมื่อปีศาจกวีทำจริงจัง ก็คือมีอะไรจะเกิดขึ้นในเมืองหลวง!
"แตก!"
ปีศาจเหยียบบนพื้นด้วยเท้าทั้งดินเหนียว แล้วหัวเราะ "ทำไม รังเกียจเท้าของข้าสกปรกเหรอ? มนุษย์เกิดมาก็ไม่ได้สวมรองเท้า ตายไปก็เอามันติดตัวไปไม่ได้ จะสวมรองเท้าไปทำไมล่ะ?"
“ข้าน้อยมิบังอาจ”
“เจ้าไม่กล้า แต่ในใจเจ้ารังเกียจดินโคลนนี้” ปีศาจเหลือบมองเขาอย่างเบาๆ “เจ้าเข้ารับราชการในราชสำนักมาหลายปีแล้ว เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว ย้อนกลับไปตอนนั้นเจ้าเป็นเหมือนเซียวเฉวียน ทั้งลมทั้งไฟ ไม่เคยเกรงกลัวเลย”
หลี่มู่ก้มศีรษะลงและฟังคำสั่งสอนของปีศาจกวี
”แต่เดิม ข้าคิดว่าเจ้าหลี่มู่สามารถนำไพร่คุนหลุนให้ออกมาได้ ไม่คิดว่า คนที่นำไพร่คุนหลุนออกจากอ้านหยวนจะเป็นเซียวเฉวียน”
“เจ้าทำให้ข้าผิดหวังมาก”
หลี่มู่กัดฟันไม่กล้าตอบแม้แต่คำเดียว
“เจ้าตอนนี้ ไม่เหมือนเมื่อก่อน”
ปีศาจกวีตะคอกอย่างเย็นชา "แค่ตราประทับเหวินอิ้นอันเดียวก็ทำให้เจ้ากลัวได้แบบนี้"
ไม่ใช่ว่าหลี่มู่ใจไม่สู้ แต่เพราะว่าพลังนั้นมันแตกต่างกันลิบลิ่ว เซียวเฉวียนตกอยู่ในสถานะเสียเปรียบอย่างแน่นอน!
“อาจารย์เหวินคุน......เซียวเฉวียนจะตายเอาได้”
”ทุกคนจะต้องตาย ตายเร็วและตายทีหลังมันต่างกันตรงไหน?”
......
......
หลี่มู่ไม่สามารถปฏิเสธเรื่องนี้ได้
”ถ้าเซียวเฉวียนแสวงหาความยุติธรรมให้กับครอบครัวสามคนนี้ได้ ถึงตายก็คุ้ม! เขาก็คู่ควรมาเป็นศิษย์ของข้า!”
หลังของปีศาจยืดตรงมาก ราวกับว่าเขาแสดงความภาคภูมิใจกับการตายของลูกศิษย์ไว้ล่วงหน้าแล้ว