ตอนที่ 283
บทที่ 283 การต่อสู้ของปัญญาชน
October 21, 2026
โรงเรียนชิงหยวนเปิดโดยราชสำนัก แต่เจ้าของเป็นพี่น้องเหวินคุนและเหวินฮั่น
ปีศาจกวีไม่พอใจกับโรงเรียนชิงหยวนในปัจจุบันมานานแล้ว เขาต้องการส่งมอบให้ใคร ก็สามารถสืบทอดได้
เหวินคุนผู้มีนิสัยหัวแข็งอารมณ์ร้อนไม่เคยดูแล ในขณะที่เหวินฮั่นผู้มีอารมณ์อ่อนโยนดูแลจัดการโรงเรียนชิงหยวนมาหลายปี เขาไม่แก่งแย่งกับใคร ไม่แยแสกับชื่อเสียงโชคลาภ ไม่ขัดแย้งผู้มีอำนาจ ตั้งแต่เริ่มแรกโรงเรียนชิงหยวนสอนไม่เลือกประเภท ตอนหลังกลายเป็นโรงรียนเฉพาะสำหรับลูกหลานของผู้ร่ำรวยมีอำนาจ
ตราประทับลายมือของโรงเรียนชิงหยวนเทียบเท่ากับตราประทับหยกขององค์จักรพรรดิ
ในโรงเรียนชิงหยวน ใครก็ตามที่มีตราประทับนี้อยู่ในมือก็คือหัวหน้าของโรงเรียนชิงหยวน และการงานทุกอย่างต้องฟังคำสั่งของผู้ที่ถือตราประทับ
จงกุ้ยขมวดคิ้ว แต่ไม่กล้ารอช้าจึงรีบกลับไปที่พระราชวัง
ปีศาจกวีจ้องมองนักพเนจรอ้วนกลมในมือของเขา "เอาเจ้านี่แหละมอบเป็นของขวัญให้กับลูกศิษย์ของข้า เป็นวาสนาของเจ้าที่ได้พบเขา นักพเนจรพวกเจ้ามักเป็นที่รู้กันว่ากล้าหาญ จะให้ดูลูกศิษย์ของข้าสิ แล้วจะรู้ว่าความกล้าหาญที่แท้จริงคืออย่างไร"
นักพเนจรนั้นตัวสั่นและฉี่รดกางเกง ไม่จำเป็นต้องดู เขาเคยได้ยินชื่อเสียงของเซียวเฉวียนและไป่ฉี......
ทางนี้ ปีศาจกวีกำลังภูมิใจที่เซียวเฉวียนจะตายอย่างกล้าหาญ
ทางโน้น เซียวเฉวียนคำรามด้วยโทสะ "อา!"
ตราประทับสีแดงกลายเป็นสัญลักษณ์ประกายสีแดงและเริ่มกดลงมาจากเพดานของหอปี้เซิ่ง!
อัดลงมาที่เซียวเฉวียนโดยตรง!
พู่กันจินหลุนเฉียนคุนลอยอยู่กลางอากาศ!
ยันตราประทับไว้อย่างสุดชีวิต!
เว่ยชิงโมโหโทโส "เซียวเฉวียน! เจ้าต้องตายแน่นอน! ไม่ต้องดิ้นรน!"
เซียวเฉวียนจะตายหรือไม่ เซียวเฉวียนไม่รู้ แต่ฉินเฟิงกำลังจะถูกเหวินอิ้นกดอัดจวนจะตายอยู่แล้ว!
ตราประทับสีแดงยักษ์ใหญ่ ร้อนแรงมากสุดๆ !
เสมือนโดนภูเขาทั้งลูกค่อยๆ กดทับลงมา!
อา!
เจ็บปวด!
ฉินเฟิงคำรามด้วยความเจ็บปวด!
เขาเป็นข้าราชสำนักทั้งบู๊และบุ๋น!
เหวินอิ้นกดอัดมาอย่างหนักหน่วง!
ส่วนที่กดทับฉินเฟิงไว้ตอนนี้เป็นเพียงขอบริมๆ ของตราประทับ ฉินเฟิงก็ปวดหัวแทบแตกอยู่แล้ว!
ไม่ต้องพูดถึงเซียวเฉวียนที่อยู่ตรงกลางของตราประทับ!
เซียวเฉวียนเหงื่อแตกและรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่กระดูกสันหลัง!
ราวกับว่ามีมือยักษ์ใหญ่อยากจะขยี้หัวและร่างกายของเขาให้ระเบิด!
จริงด้วย! เหวินอิ้นสมชื่อตามที่เล่าลือ!
สิ่งนี้เกิดมาเพื่อปราบปรามพวกปัญญาชน!
มีรากเหง้าแห่งการฝึกตนยิ่งแข็งแกร่ง ความเจ็บปวดก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้น!
”ตุบ!” ฉินเฟิงคุกเข่าลงบนพื้น คลุมศีรษะแล้วคำราม “อา!”
เจ้านี่มันโคตรโง่เลย!” เซียวเฉวียนจะเตะเจ้าโง่ฉินเฟิงให้ตาย สู้เขาไม่ได้ วิ่งไม่เป็นหรือไง “เจ้าหนีให้พ้นจากตราประทับไม่ได้เหรอไง?”
ท่ามกลางความเจ็บปวดฉินเฟิงไม่ลืมที่จะกลอกตาให้เซียวเฉวียน!
เขาต้องการหลบหนี!
แต่ภายในระยะสิบเมตรจากตราประทับ ไม่มีทางหนีรอดได้!
พลังมหาศาลกำลังกดทับบนตัวเขา เขาจะถอยออกอย่างไร?
กระดูกของเขากำลังจะแหลกสลาย!
”เซียวเฉวียน ยอมตายซะเถอะ!” ดวงตาของเว่ยชิงแดงก่ำ “ข้าสามารถแผ่ความเมตตาและรักษาร่างกายของเจ้าให้ครบถ้วน!”
เว่ยชิงหัวเราะอย่างหยิ่งผยอง!
เห็นแก่ชาวบ้านสามคน เซียวเฉวียนกล้าจะมาให้เว่ยชิงชดใช้ชีวิตของพวกเขา!
มันเป็นอะไร!
เขาเป็นเจ้าอ๋องครองเมืองทั้งคน!
ชดใช้ชีวิตให้ชาวบ้านสามคน?
ถุย!
ดวงตาของเว่ยชิงแดงก่ำ มีหลี่มู่มาห้ามเขาครั้งที่แล้ว เลยไม่ได้ใช้ตราประทับ
ช่วยเซียวเฉวียนไป!
เที่ยวนี้เซียวเฉวียนไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คิดว่าได้อาวุธมาแล้วจะมาท้าทายเขาได้!
เขาจะต้องแสดงให้เซียวเฉวียนรู้ว่า ตราประทับเหวินอิ้นนั้นเป็นที่สูงสุดไร้เทียมทาน!
เมื่อมีตราประทับเหวินอิ้นอยู่ในมือ ปัญญาชนจะต้องก้มศีรษะให้และยอมจำนน!
มิฉะนั้น จะตายไม่เหลือซาก!
มันจะเหลือเพียงเลือดกองหนึ่งเท่านั้น!
”ไปตายซะ! คนหยิ่งผยอง!” เว่ยชิงคำรามด้วยความโมโห ในหอปี้เซิ่ง ลมอาฆาตกระเพื่อมขึ้นเป็นระลอกๆ !
มันพัดจนใบหน้าของเซียวเฉวียนและฉินเฟิงเจ็บแสบไปหมด!
พู่กันจินหลุนเฉียนคุนแกว่งอย่างบ้าคลั่งบนกลางอากาศ ลมแรงมากจนแทบจะพัดมันให้พลิกตัวไป!
เซียวเฉวียนกลั้นลมหายใจ ตั้งสมาธิโดยครุ่นคิดว่าบทกวีแนวไหนเหมาะสม เพราะบทกวีสามารถขับเคลื่อนพู่กันจินหลุนเฉียนคุนได้
เว่ยชิงหัวเราะ หัวเราะเซียวเฉวียนไร้เดียงสา! อ่อนหัด!
”เซียวเฉวียน! เจ้าคิดว่าเรากำลังแข่งท่องบทกวีอยู่หรือ? มีตราประทับเหวินอิ้นอยู่ในมือ ท่องบทกวีอะไรก็ไร้ประโยชน์!”
เว่ยชิงหัวเราะเสียงดัง!
“เจ้าเป็นคนอาศัยเขากิน เป็นผู้ชายที่ไม่สามารถดูแลแม้ภรรยาของตัวเองได้! ยังบังอาจมาต่อสู้กับข้า!”
“เจ้าบอกว่าโชคชะตามันขึ้นอยู่กับเจ้าไม่ขึ้นอยู่กับสวรรค์! วันนี้ข้าอ๋องอยากจะแสดงให้เจ้าเห็นว่า ชีวิตนี้ขึ้นอยู่กับเจ้า! หรือขึ้นอยู่กับข้า!”
เว่ยชิงผู้เย่อหยิ่งเปรียบเทียบตัวเองเป็นสวรรค์
ในสมัยโบราณ มีเพียงจักรพรรดิเท่านั้นที่มีคุณสมบัติพอจะเปรียบเทียบตัวเองกับสวรรค์ได้!
เว่ยชิงซึ่งมีตราประทับเหวินอิ้นอยู่ในมือ ได้ลืมตัวตนของเขาไปแล้ว!
”ฆ่าเจ้าแล้ว ข้าก็จะได้เป็นศิษย์เพียงคนเดียวของปีศาจกวี!”
เว่ยชิงพูดอย่างเย็นชา เขาต้องการผูกขาดวิชาของปีศาจกวีที่สะสมมาตลอดชีวิต!
เขาอยากเป็นมนุษย์ที่อยู่เหนือมนุษย์!