บทที่ 284 คนต่ำช้า

ที่หอปี้เซิ่ง

เว่ยชิงคำราม "ข้าจะดูว่าเจ้าจะทนอยู่ได้นานแค่ไหน!"

เวลานี้ ฉินเฟิงได้หมดสติไปแล้ว

เว่ยชิงอารมณ์เดือด เซียวเฉวียนลูกหลานจากตระกูลยากจนทนอยู่ได้นานขนาดนี้! เหวินอิ้นมีอะไรบกพร่องหรือเปล่า?

หรือเซียวเฉวียนแข็งแกร่งเกินไป?

ไม่ เป็นไปไม่ได้ที่เซียวเฉวียนจะแข็งแกร่งได้!

น่าจะมีปัญหาเกิดขึ้นกับตราประทับเหวินอิ้น!

ตามอนุภาพดั้งเดิมของตราประทับเหวินอิ้น เซียวเฉวียนป่านนี้น่าจะกลายเป็นกองเลือดไปแล้ว!

เว่ยชิงไม่รู้ว่าพู่กันจินหลุนเฉียนคุนมาจากเทือกเขาคุนหลุนเช่นกัน ถึงจะไม่ทรงพลังเท่ากับเหวินอิ้น แต่ก็สามารถต้านทานจำพวกเหวินอิ้นได้

บวกกับเซียวเฉวียนเก่งเรื่องบทกวี อย่าว่าแต่ทนได้ถึงตอนนี้ อยู่ต่อไปอีกสักพักหนึ่งก็ยังสบายมาก!

ตราประทับนั้น ดูใกล้จะถูกทำลายแล้ว!

เซียวเฉวียนกัดฟันและยืนกราน!

เว่ยชิงกัดฟันและบีบกด!

ตายเถอะ!

ไปตายซะเถอะ!

เซียวเฉวียน!

เจ้านี่อะเหรอ?

คิดจะมาชิงองค์หญิงกับข้า?

คิดจะมาเป็นลูกศิษย์ของปีศาจกวี?

ไอ้ตัวโอหัง!

เว่ยชิงอารมณ์โกรธผุดขึ้นจากหัวใจ เสียงดัง "แกรก" พู่กันเฉียนคุนผลักตราประทับถอยหลัง หลังคาของร้านอาหารกำลังจะแตกระเบิด!

จากระยะไกล ฉินหนานและฉินเป่ยมองเห็นร้านอาหารที่ปิดสนิทซึ่งห้อมล้อมไปด้วยกลิ่นไออาฆาต!

พวกเขาเพิ่งไปที่จวนว่าการชั้นในกลับมา ทำไมวุ่นวายได้ถึงขนาดนี้แล้ว?

ฉินหนานร้อนใจดั่งไฟเผาทรวง ขณะนี้มีขันทีกระโจมเข้ามาไวอย่างกะวิ่งร้อยเมตร ดูท่ากำลังจะกระโจมเข้าไปแล้ว!

ฉินหนานคว้าตัวเขาไว้ "อยากตายหรือไง? เหวิงอิ้นกำลังออกศึก ทุกคนต้องถอยห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตรถึงจะปลอดภัย!"

ขันทีเป็นคนของเว่ยชิง เขาเพิ่งรีบออกมาจากสวนหรงหยวน!

เขาเหลือบมองคนที่มาขวางเขา เป็นคุณชายของตระกูลฉินนี่เอง!

ดวงตาของขันทีแสดงความรังเกียจออกมาทันที แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร!

เขาหันไปถามสาวใช้ของวังที่รออยู่ข้างนอกว่า “ท่านอ๋องเข้าไปนานแค่ไหนแล้ว?”

”นานมากแล้ว” สาวใช้ในวังตอบอย่างกังวล “ท่านอ๋องจะเป็นอะไรหรือเปล่า?”

ท่านอ๋องจะเป็นอะไรได้อย่างไร?

มีแต่เซียวเฉวียนเท่านั้นที่จะถูกบดจนละเอียด!

ตอนนี้ มีเรื่องที่สำคัญมากยิ่งกว่าเซียวเฉวียนอีก!

วันนี้ เรื่องแรกคือปีศาจกวีสังหารพวกนักพเนจรมาตลอดทาง

เรื่องต่อมา ฝ่าบาททรงสั่งให้แม่ทัพฉินเซิ่งแห่งตระกูลฉิน ก็คือพ่อของคุณชายทั้งสามคนที่อยู่ตรงหน้านี้ ให้จับกุมชาวนักพเนจรเป็นจำนวนมาก!

หกสิบเปอร์เซ็นต์ของชาวนักพเนจรในเมืองหลวงทั้งหมด ล้วนได้รับการเลี้ยงดูจากเมืองไป๋ลู่!

ฝ่าบาทกำลังทรงถอนขนของเมืองไป๋ลู่ออก!

แต่ท่านอ๋องกลับมาพัวพันกับคนไม่มีนัยสำคัญอย่างเซียวเฉวียน!

นี่ไม่ใช่เอาแตงโมลูกใหญ่มาแลกเมล็ดงาหรือ?

ชาวนักพเนจรเกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ ท่านอ๋องจำเป็นต้องตัดสินใจอะไรสักอย่าง!

ท่านอ๋องเหมือนถูกปีศาจเข้าสิงจริงๆ เมื่อใดที่เขาอยู่ต่อหน้าเซียวเฉวียน เขาจะอารมณ์เสียจนสูญเสียบุคลิกของความเป็นเจ้าอ๋องไป

เหมือนเสียสติสัมปชัญญะไป!

ขันทีแอบกลอกตาไปที่ฉินหนานและฉินเป่ย หรือว่านี่เป็นเพราะเซียวเฉวียนและตระกูลฉินสมคบกันมาทำร้ายท่านอ๋อง?

ช่างมันเถอะ!

ขันทีกระทืบเท้า แล้วรีบกระโจมเข้าไปทันที โดยไม่สนใจการขาดขวางของทุกคน!

“ท่านอ๋อง! ท่านอ๋อง! แย่แล้ว! แย่แล้ว!”

ขันทีวิ่งเข้าไป พลางตะโกนกันไป!

"ไม่......อย่า......นะ......"

ขณะที่ตะโกนกันไป ร่างกายของขันทีก็อ่อนยวบลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!

เหมือนกับหุ่นเชิดที่สายดึงขาด มันก็ทรุดตัวลงกองกับพื้นอย่างรวดเร็ว!

"แกรก"

กระดูกในร่างกายแตกหักไปหมด!