บทที่ 32 คนรู้ใจ ยากที่จะพบ

เซียวเฉวียนเช็ดหน้าอย่างลวก ๆ และออกไปนอกหอจืออี้เพื่อขอพบตงฟางซู

โดยไม่คาดคิด สาวใช้ชุดสีเหลืองส่ายหัวของนาง "เซียวผู้เป็นหนึ่ง ยังไม่ถึงเวลาของการท่องบทกวี ตามกฎแล้ว เจ้าจะยังไม่มีทางได้เจอตงฟางซูแน่นอน"

"เซียวรู้กฎของหอจืออี้ แต่เซียวเตรียมไว้แล้ว พี่สาวได้โปรดส่งต่อให้ข้าด้วย"

เซียวเฉวียนหยิบบทกวีออกมาจากแขนเสื้อ กฎก็คือกฎ แต่ไม่มีอะไรมากไปกว่าความรู้สึกของมนุษย์ที่อยู่นอกเหนือกฎ

แม้ว่าตงฟางซูจะไม่ค่อยพบกับผู้รู้หนังสือและนักกวี แต่ถ้ามีบทกวีที่ยอดเยี่ยม ตงฟางซูก็ยินดีที่จะพบปะ

สาวใช้ชุดสีเหลืองรู้ว่าเซียวเฉวียนมีพรสวรรค์และมีปากที่ไพเราะ นางหน้าแดงทันที รับบทกวีและพูดเบา ๆ ว่า "ท่านเป็นคนสุภาพ รอสักครู่ ข้าจะนำบทกวีนี้ไปถึงตงฟางซู”

"ขอบคุณท่านมาก"

เซียวเฉวียนกุมมือของเขา และสาวใช้ชุดสีเหลืองเดินเข้าไปในห้องโถงของหอจืออี้อย่างเขินอายด้วยรูปร่างที่สง่างาม

อาจจะใช้เวลาครึ่งชั่วโมง

เซียวเฉวียนกำลังรออยู่ข้างนอก ดวงอาทิตย์เริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แต่โชคดีที่ดวงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ร่วงไม่ร้อนสักเท่าไหร่ และมันก็ยังคงเป็นที่น่าพอใจอยู่

เว่ยมู่ไป่มาที่หอจืออี้เช่นกัน แต่เขามักจะเฝ้าดูจากด้านข้าง ดูคนอื่นแสดงความสามารถของพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง โดนไม่ได้ขยับไปไหน

ดวงตาของเขากระตือรือร้น เซียวเฉวียนเห็นความปรารถนาในดวงตาของเขา "เจ้าแต่งบทกวีได้ไหม"

เว่ยมู่ไป่ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว "เด็ก ๆ รู้เพียงวิธีต่อยและเตะ บทกวีต่อให้รู้ ก็รู้เพียงเล็กน้อย ดังนั้น จึงไม่กล้าพูดต่อหน้าผู้ใหญ่"

เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว “อายอะไรที่สามารถเขียนบทกวีได้ พรสวรรค์ก็เหมือนไก่ออกไข่ ใครจะบอกได้ว่ามีไข่อยู่ในท้อง? เมื่อไข่ออกแล้ว คนอื่นจะรู้ว่าเจ้ามีไข่ เข้าใจไหม ? ?”

สิ่งที่เซียวเฉวียนพูดนั้นเข้าใจง่าย แต่ก็ไม่ละเอียดนัก ซึ่งแตกต่างจากผู้รู้คนอื่นๆ

เว่ยมู่ไป่พยักหน้า

เซียวเฉวียนตบไหล่เขา "ในเมื่อเจ้าเรียกข้าว่านายแล้ว ข้าจะสอนวิธีหวีแสกกลางให้เจ้า! ในอนาคต พี่ชายอย่างข้าจะปล่อยให้เจ้าไปท่องบทกวีและครองใจผู้ชม!

ท่องบทกวีอย่างนั้นหรือ?

เซียวเฉวียนเป็นตัวของตัวเองเมื่ออยู่ต่อหน้าคนใกล้ชิด เปิดเผยธรรมชาติของคนสมัยใหม่ออกมา อาสือซึ่งคุ้นเคยกับมัน แต่เว่ยมู่ไป่เพิ่งมาถึงจึงรู้สึกสับสนเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจสิ่งที่เซียวเฉวียนพูดมากนัก แต่เขาสามารถบอกได้ว่าเซียวเฉวียนกำลังทำเพื่อเขา...ดีจัง "นายท่านข้าล้อเล่น เด็ก ๆ จะมีความสามารถในการท่องบทกวีได้อย่างไร"

ที่นี่เป็นสถานที่สำหรับผู้ใฝ่รู้ และคนหยาบกระด้างไม่คู่ควรกับสถานที่นี้

เซียวเฉวียนจับไหล่เขา เด็กคนนี้ซื่อสัตย์และขี้อาย ไม่แปลกใจเลยที่เขาสามารถแสดงความว่องไว แต่กลับถูกกลุ่มคนไม่มีสมองรุมทำร้ายจนเกือบตาย

"เจ้าทำได้ เจ้าควรเชื่อใจข้า" เซียวเฉวียนตบไหล่หนาของเขา ในที่สุดประตูของหอจืออี้ก็เปิดออกอีกครั้ง

“เซียวผู้เป็นหนึ่ง ตงฟางซูเชิญเข้าพบ” สาวใช้ชุดสีเหลืองยิ้ม

“ขอบคุณมากพี่สาว” เซียวเฉวียนขอให้เว่ยมู่ไป่รออยู่ข้างนอกและเดินเข้าไปคนเดียว

สาวใช้ชุดสีเหลืองพาเซียวเฉวียนไปที่ห้องโถงใหญ่ ซึ่งตงฟางซูรออยู่

นางยังคงคลุมด้วยผ้าโปร่ง และเมื่อนางเห็นเซียวเฉวียน นางยืนขึ้นและทำความเคารพ และพูดว่า " เซียวผู้เป็นหนึ่งมาถึงแล้ว ข้าขอต้อนรับท่าน"

ตงฟางซูเป็นข้าราชการหญิงที่หายากในแค้นต้าเว่ย และเป็นอาจารย์ขององค์ชาย อาจกล่าวได้ว่านางหายากยิ่งกว่าไข่มุก แต่นางก็สุภาพอ่อนน้อมถ่อมตนและน่านับถือ ซึ่งหายากจริงๆ

"ข้าไม่รู้ว่าวันนี้เซียวผู้เป็นหนึ่งมาที่นี่ เกิดอะไรขึ้น ทำไมใบหน้าของท่าน…” ตงฟางซูชี้ไปที่ใบหน้าของเขา มีคราบเลือดจาง ๆ บนใบหน้าของเซียวเฉวียนที่ยังไม่ได้ลบออกไป

ในเวลาเดียวกัน มีกลิ่นเลือดจางๆ บนร่างกายของเขา ราวกับว่าเขาเพิ่งต่อสู้กับใครมา

“รอยขีดข่วนโดยไม่ตั้งใจน่ะ ข้าไม่เป็นไร” เซียวเฉวียนพูดอย่างเฉยเมย “เซียวมาที่นี่เพราะต้องการถามท่านตงฟางซูเกี่ยวกับบางสิ่ง”

ดวงตาที่สดใสของตงฟางซูเป็นประกาย และนางพยักหน้าเป็นสัญญาณให้เขาพูดต่อ

“เมื่อเร็ว ๆ นี้ เซียวมีปัญหาในการนอนหลับและรับประทานอาหารเพราะสิ่งหนึ่ง เมื่อมองไปที่ต้าเว่ย ข้าเกรงว่าจะมีเพียงอาจารย์ตงเท่านั้นที่สามารถแก้ปัญหาความสับสนของเซียวได้ ดังนั้นข้าจึงถือโอกาสมาเยี่ยม”