บทที่ 33 สุภาพบุรุษแห่งคุนหลุน

ตงฟางซูมีสถานะที่โดดเด่น นางเป็นองค์หญิงองค์ที่ 5 ของภูมิภาคตะวันตก ผู้คนในภูมิภาคตะวันตกเรียกนางด้วยความเคารพว่าองค์หญิงอันกุยและนางเป็นราชทูตที่ส่งมาจากภูมิภาคตะวันตกเพื่อแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกับต้าเว่ย ฮ่องเต้เห็นว่านางมีฐานะดี อ่านออกเขียนได้ จึงตั้งนางเป็นราชครูขององค์ชายและพระราชทานนามสกุลตงให้กับนาง

ตง คำนี้หมายความว่าต้าเว่ยและภูมิภาคตะวันตกรวมเป็นหนึ่งและขอให้ดีตลอดไป

โดยส่วนตัวแล้ว เหล่าสาวใช้ต่างให้เกียรตินางในฐานะองค์หญิงต้าตง

บทกวีของเซียวเฉวียนมีเพียงครึ่งแรกเท่านั้น

เราอาศัยอยู่คนละซีกโลก ถ้าต้องการส่งห่านส่งหงส์เพื่อขอบคุณ มันคงจะไปไม่ถึง

เหล้าหนึ่งแก้วในสายลมฤดูใบไม้ผลิ ชมผลของลูกท้อลูกพลัม ท่ามกลางฝนกลางคืนในแม่น้ำและทะเลสาบสิบปี

บทกวีนี้มาจาก หวงติงเจียน เป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนกวีนิพนธ์มณฑลเจียงซีซึ่งรุ่งเรืองมากในช่วงเวลาหนึ่ง เขาเป็น "หนึ่งในบรรพบุรุษสามโรงเรียน" เป็นที่รู้จักในชื่อตู้ฝู เฉินซื่อเตา เฉินหยูอี้ ซึ่งหวงติงเจียนก็เป็นหนึ่งในนั้น

โคลงบทนี้ว่ากวีคิดถึงเพื่อนที่อยู่ห่างไกลอยากติดต่อหาแต่ไกลกัน ทะเลฟ้ากว้าง อักษรไปไม่ถึง เพื่อนทั้งสองท่องไปในแม่น้ำและทะเลสาบ และทุกคืนที่ฝนตก หันหน้าเข้าหาแสงไฟเดียวดาย คิดถึงกัน และนอนไม่หลับในตอนกลางคืน สถานการณ์นี้ดำเนินต่อไปเป็นเวลาสิบปี

เมื่อองค์หญิงได้อ่าน นางรู้สึกว่านางโดดเดี่ยวมากในต่างแดน และนางก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ ดังนั้นนางจึงนึกถึงเซียวเฉวียน

บทกวีในอดีตของเซียวเฉวียนมีความกล้าหาญและเร่าร้อน แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะเขียนบทกวีเช่นนี้ด้วยความกระตือรือร้นและความเห็นอกเห็นใจ ต้องเป็นเพราะความเห็นอกเห็นใจของเขาที่ทำให้เขาสามารถแต่งบทกวีได้

มีการเคลื่อนไหวเล็กน้อยในหัวใจของนาง และทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่านางและเซียวเฉวียนหลุดเข้าในบทกวีนี้ ทั้งสองเป็นคนแปลกหน้าในต่างแดนเพียงลำพัง นางคิดว่าควรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน นางจึงพูดขึ้นว่า “ค้นหาให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเซียวผู้เป็นหนึ่งโดยเร็ว และอย่าทำอะไรผิดพลาด”

สำหรับพริก เซียวเฉวียนต้องเสี่ยงโชคกับตงฟางซูที่คิดถึงบ้าน แน่นอนว่าเขาไม่รู้ถึงบทกวีที่ทำให้องค์หญิงร้องไห้อย่างเงียบๆ เขารีบออกจากหอจืออี้ ในเวลานี้กลุ่มเหล่าบัณฑิตกำลังชี้ไปรอบ ๆ เว่ยมู่ไป่ มองเขาขึ้นและลงอย่างรังเกียจ

“คนเช่นนี้มาที่นี่ได้อย่างไร”

"นี่! ที่นี่เป็นสถานที่สำหรับผู้รู้เท่านั้น เจ้าไม่ควรจะทำให้พื้นที่นี่สกปรก!"

"ดูรูปร่างหน้าตาที่ไร้ค่าของเขาสิ โลกนี้มีรูปลักษณ์ที่ต่ำต้อยเช่นนี้อยู่ด้วยอย่างนั่นหรือ!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า! แม่เฒ่าของเขาต้องเป็นคนต่ำต้อยขนาดไหน ถึงมีลูกหลานเช่นนั้น!"

เซียวเฉวียนได้เรียนรู้เกี่ยวกับฝีปากที่ชั่วร้ายของคนพวกนี้แล้ว แต่เว่ยมู่ไป่เป็นคนขี้อาย และหลังจากถูกเยาะเย้ยเช่นนี้ ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำ และถอยกลับไปอยู่ที่มุม

แต่คนเหล่านั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยเขา เยาะเย้ยเว่ยมูไป่ด้วยภาษาลามกอนาจารเหมือนสัตว์ หวังให้เขาถอดเสื้อผ้าออกและเดินออกไปที่ถนน!

ไม่มีความอยุติธรรมหรือความเกลียดชังใดๆ แต่คำพูดของคนเหล่านี้เลวร้ายมาก!

“บังอาจ!” เซียวเฉวียนตะโกน ทำให้กลุ่มคนตกใจ

ทุกคนที่มาที่หอจืออี้ได้เห็นพลังของเซียวเฉวียน บทกวีของเขามีพลังและทรงพลัง เขายังมีความทะเยอทะยาน เขาดูเหมือนนักปราชญ์แต่เขาก็เป็นคนธรรมดาทั่วไป

"พวกเรา...เซียวผู้เป็นหนึ่งมาแล้ว” ทุกคนทำความเคารพทีละคน เมื่อเห็น เขาไม่พอใจมาก พวกเขาจึงดูสับสนเล็กน้อย

"มานี่สิ" เซียวเฉวียนขอให้เว่ยมู่ไป่ยืนอยู่ข้างหลังเขา แต่เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเซียวเฉวียนและลดศีรษะลงเพราะกลัวว่าจะทำให้เซียวเฉวียนอับอาย

เซียวเฉวียนขมวดคิ้วและตะโกนว่า "มานี่!"

ทุกคนตกใจ บัณฑิตคนหนึ่งถือพัดกระดาษก้าวไปข้างหน้า "เซียวผู้เป็นหนึ่ง รู้จักคนแบบนี้ด้วยหรือ"

พร้อมท่าทางดูแคลนเหมือนเห็นสิ่งโสโครก

“เขาเป็นองครักษ์ของข้า ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า”

ทุกคนโห่ร้องพร้อมกัน ตกใจราวกับแผ่นดินไหว "เซียวผู้เป็นหนึ่งเลี้ยงทาสคุนหลุนจริงหรือ"

ในเวลานี้ ทุกคนส่ายหัวกันถ้วนหน้า หัวของเซียวเฉวียนรู้สึกเจ็บแปลบทันที และเรื่องราวของทาสคุนหลุนพุ่งพล่านอยู่ในใจของเขา!

ความจำเดิมของร่างนี้ยังมาไม่ครบ! เซียวเฉวียนรู้ว่าปัจจุบันเขามีเพียงความทรงจำเพียงบางส่วนของเซียวติ้ง!