ตอนที่ 34
บทที่ 34 คนดีมักถูกโจมตี
October 21, 2026
ด้วยระดับของเซียวเฉวียน แม้ว่าทาสคุนหลุนของเขาจะยังไม่สามารถฆ่าคนได้ แต่ก็มากเกินพอที่จะสอนบทเรียนให้พวกเขาได้!
ก่อนหน้านี้ เซียวเฉวียนคิดว่าสามร้อยบทกวีถังและซ่ง นั้นไร้ประโยชน์ยกเว้นการเลื่อนตำแหน่ง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกมันทำเงินได้มากมายจริงๆ!
ด้วยแก่นแท้ของจีนโบราณทำให้เขาได้รับรางวัลที่หนึ่งในการสอบ และเมื่อรวมกับความโปรดปรานของฮ่องเต้แล้ว เขาคู่ควรกับขั้นสี่เท่านั้น! ยิ่งไปกว่านั้น เป้าหมายของเขาไม่ใช่แค่ขั้นสี่ ไม่เพียงเป็นชายที่ร่ำรวยที่สุดคนแรกในต้าเว่ยเท่านั้น เขายังต้องการให้คนนับหมื่นอยู่ภายใต้เขาด้วย!
ด้วยวิธีนี้เขาจึงจะไม่ถูกใครรังแก!
“เอาเลย ฉีกปากเขาออกเป็นชิ้นๆ เลย” เซียวเฉวียนชี้ไปที่บัณฑิตตัวเหม็นแล้วพูด
ทาสคุนหลุนเกิดมาพร้อมกับความรู้สึกที่แข็งแกร่งต่อภารกิจ หลังจากมีนาย พวกเขาจะเชื่อฟังและทำภารกิจให้สำเร็จ
เมื่อเซียวเฉวียนออกคำสั่ง ความขี้ขลาดและความยับยั้งชั่งใจบนใบหน้าของเว่ยมู่ไป่ก็ถูกกวาดหายไป!
เว่ยมู่ไป่ตัวสูงและทรงพลัง เขาก้าวไปข้างหน้าด้วยพละกำลัง ทำให้ทุกคนถอยหนีและแยกย้ายกันไปด้วยความตกใจ!
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี บัณฑิตที่ต้องการหนี เว่ยมู่ไป่ยื่นมือออกไปจับไว้!
รูม่านตาของซิ่วไฉสั่นอย่างรุนแรง ดวงตาของเว่ยมู่ไป่เย็นราวกับน้ำแข็ง และหมัดของเขาก็ตรงเข้าที่ศีรษะนับครั้งไม่ถ้วน!
กำปั้นแข็งราวกับหิน!
สุดท้าย ปากของชายคนนั้นถูกหมัดชนเข้าอย่างจัง และเลือดก็กระเซ็นออกมาจากปากของเขา!
“อ๊ะ!” เขาคร่ำครวญอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ฟันสองซี่ของเขาเปรอะไปด้วยเลือด
"ฮึ่ม..." เว่ยมู่ไป่คำรามเสียงกระเส่า แต่เขาไม่ยอมปล่อย!
ชายร่างสูงกดคนผู้นั้นลงกับพื้น ด้วยความได้เปรียบของพละกำลังและตำแหน่ง เว่ยมู่ไป่ชกปากเขาได้สะดวกและทรงพลังยิ่งขึ้น!
ในขณะนี้ดวงตาของเว่ยมู่ไป่แดงก่ำ!
ทาสอย่างนั้นหรือ!
คนรากหญ้าอย่างนั่นหรือ!
โสโครกอย่างนั้นหรือ!
ต่ำอย่างนั้นหรือ!
นี่เป็นคำพูดที่เซียวเฉวียนอดทนฟังมาตลอด!
ตอนนี้ทุกกำปั้นแสดงว่าเซียวเฉวียนต้องการให้พวกเขากลืนคำเหล่านี้กลับเข้าไปในท้อง!
ให้พวกมันทุกหน้าไม่กล้าคายออกมาอีกชั่วชีวิต!
ความแข็งแกร่งของเว่ยมู่ไป่ทำให้คนอื่นประหลาดใจ!
ทุกคนรู้ว่าทาสคุนหลุนเกิดมาเป็นนักรบ แต่เนื่องจากไม่ค่อยมีคนเรียกใช้ คนส่วนใหญ่จึงไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของทาสคุนหลุน!
"อ๊ะ! อ๊ะ!" ชายคนนั้นกำลังพ่นเลือดสีแดงออกมาจากการถูกชกด้วยหมัด ปากของเขาเต็มไปด้วยฟันผุ และกรีดร้องเหมือนไก่ที่กำลังจะถูกฆ่า
ร่างกายที่อ่อนแอของบัณฑิตไม่สามารถรับแรงมหาศาลเช่นนี้ได้ ชายผู้นี้ถูกทุบตีจนเจ็บปวด ตาขาวโพลน ขาหมดเรี่ยวแรงและเป็นลมหมดสติไป
เว่ยมู่ไป่ยืนขึ้นอย่างไร้ความรู้สึกโดยมีเลือดไหลออกมาจากมือ กุมมือแล้วพูดว่า "มู่ไป่กลับมาแล้ว"
เลือดไหลออกมาจากนิ้วมือหนาๆ ทั้งสิบของเขา เลือดแดงใสจนน่าตกใจ
หากเว่ยมู่ไป่ทำให้ตกตะลึง เซียวเฉวียนก็คงทำให้พวกเขารู้สึกความเย็นชาในใจ
ในระหว่างกระบวนการทั้งหมด เซียวเฉวียนสงบนิ่งและรู้สึกสดชื่น ดวงตาของเขาจับจ้อง ร่างกายของเขาตั้งตรง ไม่มีเจตนาฆ่าใดๆ ยากที่จะมองผ่านและคาดเดาได้
คนเหล่านี้จ้องไปที่เซียวเฉวียนอย่างว่างเปล่า กลัวว่าคนต่อไปที่เซียวเฉวียนจะจัดการด้วยจะเป็นพวกเขาเอง
เซียวเฉวียนแค่หวังว่าคนเหล่านี้จะเรียนรู้ที่จะหุบปากและรู้ว่าอะไรควรพูดและอะไรไม่ควรพูด เพราะครั้งหน้าหนังสือของพวกเขาอาจจะถูกยัดเข้าไปในปากของตัวเองก็ได้
และเซียวเฉวียนไม่ได้ตั้งใจที่จะจัดการกับใครต่อไป แค่เชือดไก่ให้ลิงดูก็น่าจะเพียงพอแล้ว
หอจืออี้สงบอยู่เสมอ แต่กลับมีความโกลาหลขึ้นในวันนี้ สาวใช้ชุดสีเหลืองรีบออกไปดู "ใครส่งเสียงเอะอะอะไรกัน"
เมื่อคนเหล่านั้นเห็น ความขี้ขลาดเมื่อกี้ก็ถูกโยนขึ้นไปบนท้องฟ้าทันที! ตงฟางซูเกลียดคนที่ส่งเสียงดังและสร้างปัญหา แม้ว่าเซียวเฉวียนจะได้รับการชื่นชมอย่างมากจากฝ่าบาท แต่ตงฟางซูก็เช่นกัน
เป็นผลให้ความกล้าหาญของพวกเขากลับมาอีกครั้ง
“เจ้าหน้าที่หญิงคนนี้คือเซียวผู้เป็นหนึ่งที่ใช้แรงและสร้างปัญหาที่นี่ รังแกผู้อื่น!”