บทที่ 35 เทพเจ้าแห่งการฆ่านามว่าไป๋ฉี่

ข่าวที่ว่าเซียวเฉวียนได้เลี้ยงดูทาสคุนหลุนก็ไปถึงขุนนางต้าซือหนงในเมือหลวง

ในบรรดาสามองคมนตรีเก้ารัฐมนตรี ต้าซือหนงคือหนึ่งในนั้นเขาจัดการทะเบียนบ้านของผู้คนในเมืองหลวงเป็นหลักซึ่งเทียบเท่ากับที่ว่าการอำเภอในสังคมสมัยปัจจุบัน

ในสมัยโบราณของจีน ต้าซือหนงเปรียบเหมือนคนอ้วนที่มีฐานะดีมาก ต้าซือหนงมีอำนาจเหนือ ไท่ชาง จวินซู ผิงจวิ่น โตวเน่ย และจี๋เถียนอู่หลิ้งเฉิงซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดเก็บธัญพืช การจัดหาวัสดุ การปรับราคา คนงานเก็บเงินในคลัง และการทำฟาร์มส่วนตัวของฮ่องเต้และกิจการอื่น ๆ ตามลำดับ

อย่างไรก็ตาม ต้าซือหนงแห่งแคว้นต้าเว่ยดูแลเฉพาะทะเบียนบ้าน การรวบรวมและจัดการวัสดุซึ่งเป็นงานที่ดูร่ำรวยน้อยกว่า แม้ว่าจะมีสถานะสูง แต่ก็มีอำนาจที่แท้จริงเพียงเล็กน้อย ดังนั้นเจ้าหน้าที่ของต้าซือหนงจึงเกียจคร้านมากเมื่อเทียบกับผู้คนในกระทรวงอื่น ๆ

หากมีอะไรใหม่ๆ เกิดขึ้นในเมืองหลวง ต้าซือหนงจะอยู่แถวหน้าของข้อมูลที่ทันสมัย ​​ทุกวันนี้ ทาสหลุนคุนกลายเป็นประเด็นร้อนสำหรับต้าซือหนง

เซียวเฉวียนเลี้ยงทาสหลุนคุนไว้ในฐานะองครักษ์ ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงต้องมาที่ต้าซือหนงเพื่อกำจัดสถานะทาสหลุนคุนและเปลี่ยนสัญชาติให้กับเขา

ในฐานะที่เป็นบุคคลที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในเมืองหลวงเมื่อเร็ว ๆ นี้ เจ้าหน้าที่ทุกแผนกในต้าซือหนงต่างตั้งตารอ พวกเขาต่างสงสัยว่าเซียวเฉวียนมีหน้าตาเป็นอย่างไร

"เขากำลังมา!"

ยามที่ประตูสะดุดและวิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น "เขามาแล้ว!"

เจ้าหน้าที่ระดับสูงที่สุดในต้าซือหนงคือซวีชูผิง อยู่ในระดับสองและเขามีชื่อเสียงในด้านความเป็นมิตรต่อผู้คน ยามตะโกนและเดินเข้ามา เขาไม่ได้ตำหนิ แต่ดวงตาของเขาเป็นประกาย "เซียวเฉวียนอยู่ที่นี่แล้วหรือ"

"เป๊ะ!เป๊ะ!"

ตามคำกล่าวที่ว่า คานบนไม่ตรง คานล่างคด และการแสดงออกของยามก็เกือบจะเหมือนกับของซวีชูผิง เขาพยักหน้าอย่างลนลานจนหัวแทบแหลก

“ดี ดี ข้าเข้าใจแล้ว” ซวีชูผิงรีบยืดเครื่องแบบของเขาให้ตรง กระแอมในลำคอ “ทุกคนไปประจำที่!”

“ขอรับ!” เจ้าหน้าที่ทั้งใหญ่และเล็กวางถั่วลิสงและเมล็ดแตงโม มองไปที่ประตูอย่างกระวนกระวายอย่างเงียบ ๆ

ในวันธรรมดา มีคนน้อยมากที่มาที่ต้าซือหนง ดังนั้นแม้ว่าคนธรรมดามา พวกเขาก็รู้สึกสดชื่น

เซียวเฉวียนนำเว่ยมู่ไป่เข้าไป และทันทีที่เท้าของเขาเหยียบถึงธรณีประตูที่สูงของต้าซือหนง เขาก็ดึงมันกลับมาโดยไม่รู้ตัว

ที่นี่เงียบเกินไป

ต้าซือหนงและคนอื่น ๆ ที่ไม่มีอะไรทำกำลังถูมืออย่างตื่นเต้น

เซียวเฉวียนเองยังเป็นผู้เป็นหนึ่งตัวน้อยๆ เขามาเปลี่ยนสัญชาติของทาสคุนหลุนนี่เป็นคนแรกในต้าเว่ย!

ทันทีที่เขาปรากฏตัว ทุกคนต่างกลั้นหายใจและตาเป็นประกาย!

เซียวเฉวียนสูงและหล่อ แม้ว่าเสื้อผ้าของเขาจะไม่หรูหรา แต่ก็สะอาดและเหมาะสม คิ้วของเขาไม่เพียงดูเข้มขลัง แต่ยังมีพลัง ดวงตาของเขาไหลลื่น ราวกับว่าเขาสามารถมองทะลุจักรวาลได้อย่างรวดเร็ว

เขายืนอยู่บนประตูที่สูงและใหญ่ มองลงมายังโลกจริงๆ

เซียวเฉวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ก้าวย่างก้าวใหญ่เข้ามา ซวีชูผิงดึงสติกลับมา ทักทายเขาด้วยรอยยิ้มและพูดว่า "ท่านมีธุระอันใดอย่างนั้นหรือ"

ตราที่เอวของบุคคลนี้เป็นตราสีเงินและริบบิ้นสีเขียวซึ่งเป็นหนึ่งในเก้าขุนนางผู้ใหญ่ เซียวเฉวียนทำความเคารพและพูดว่า "ข้ามาพบซวีซือหนง"

ก่อนมาที่นี่ เซียวเฉวียนทำการบ้านมามาก เพราะการเปลี่ยนสัญชาติเป็นเรื่องใหญ่และเขาต้องคิดขั้นตอนล่วงหน้า

แต่ครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่า เซียวเฉวียนไม่ได้คาดหวังว่าเจ้าหน้าที่ของต้าซือหนงจะกระตือรือร้นขนาดนี้ ซึ่งแตกต่างจากกระทรวงอื่นมาก

"อา อา" ทันทีที่เซียวเฉวียนพูด ซวีชูผิงก็ซ่อนความประหลาดใจและคำชมของเขาไว้ไม่ได้ "ทำไมดวงตาของเซียวผู้เป็นหนึ่งถึงสดใสจนสามารถจำได้ในทันที ใช่ ใช่ วันนี้ท่านมาที่นี่เพื่อ ทาสคุนหลุนของท่าน ทำทะเบียนบ้าน มา มา ข้าจะจัดการให้เซียวผู้เป็นหนึ่งเป็นการส่วนตัว”

เซียวเฉวียนยิ้ม คนๆ นี้จำเขาได้อย่างชัดเจนตั้งแต่แรกเห็น แต่แสร้งทำเป็นถามว่าเขามาทำอะไรที่นี่ ถามเองแล้วตอบเองอีกด้วย

เซียวเฉวียนตอบเพียงประโยคเดียว ซวีชูผิงพูดไปแล้วห้าหรือหกประโยค ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าเขาเป็นคนช่างพูด ค่อนข้างน่าสนใจทีเดียว