บทที่ 343 ไม่ใช่ปัญหา

วันตาย?

วันตายอะไร!

ร่างชราของอัครเสนาบดีจูสั่นเทา “เซียวเฉวียนหยุดพูดไร้สาระได้แล้ว! อย่านำฝ่าบาทมากล่าวอ้างเพื่อทำให้ผู้คนหวาดกลัวในทุกวัน! เจ้าสามารถทำให้คนอื่นกลัวได้ แต่เจ้าไม่สามารถทำให้ตัวข้าอัครเสนาบดีกลัวได้!”

“ข้าอยู่ในราชสำนักมาหลายปี มีพายุแบบใดที่ยังไม่เคยเห็นบ้าง?” อัครเสนาบดีจูคิดว่าเซียวเฉวียนไร้สาระมาก “ยามข้าก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง มีกี่คนที่เสียชีวิตใต้ฝ่าเท้าของข้า ข้าคืบคลานอยู่บนกระดูกของคนหลายล้านคนเข้ามาอยู่ในตำแหน่งนี้!”

“วันนี้ข้ามาที่นี่เพื่อร้องขอเจ้า นั่นคือคำสั่งของฝ่าบาท! ไม่เช่นนั้นเซียวเฉวียนเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร เจ้ามีดีอะไรถึงสามารถมาเผชิญหน้ากับข้าได้!”

“ยังถึงเวลาตายอีกหรือ?” อัครเสนาบดีจูพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง “เจ้าเข้าวังพร้อมข้าเดี๋ยวนี้! ไปเป็นพระราชบุตรเขยแห่งซินเจียง!”

“มิเช่นนั้น...”

“มิเช่นนั้นอะไร?” เซียวเฉวียนมองอัครเสนาบดีจูผู้โกรธแค้นเงียบๆ คำพูดไม่พอใจของอัครเสนาบดีจูนั่นอย่ากล่าวว่าเซียวเฉวียนหวาดกลัวเลย ไม่มีแม้แต่การสั่นสะท้าน

“มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าเจ้า!” อัครเสนาบดีจูเปรียบเสมือนหญิงสาวยามไม่พอใจที่หากตนไม่ได้รับก็เพียงแค่ทำลายให้สิ้น เป็นเหมือนเจ้าหนูไร้รสนิยมที่แก่แล้วก็ยังทำเช่นนี้!

เซียวเฉวียนเบื่อหน่ายกับทัศนคติเย่อหยิ่งของผู้มีอำนาจจริงๆ!

เขาคำรามอย่างเย็นชา “ยังไม่ถึงตาท่านที่จะตัดสินใจว่าข้า เซียวเฉวียนต้องตายหรือไม่!”

“ตรงกันข้ามเป็นท่าน! ท่านล้มเหลวในการจัดงานประลองยุทธเลือกคู่ นี่เป็นการละทิ้งหน้าที่ไปแล้ว! หากองค์หญิงสิ้นพระชนม์ ท่านก็สมควรตาย!”

“ท่านคิดว่าท่านสามารถหลบหนีไม่บุบสลายด้วยการคิดกลยุทธ์ที่ดีได้หรือ?” เซียวเฉวียนเปิดเผยไพ่เด็ดของอัครเสนาบดีจูโดยตรง “ข้าขอบอกท่าน ท่านช่างไร้เดียงสา!”

“ฝ่าบาททรงทราบว่าท่านกำลังมองหาใครเป็นแพะรับบาป” เซียวเฉวียนจงใจยิ้มอย่างน่ากลัว ทำให้ชายชราอย่างอัครเสนาบดีจูกลัวไม่น้อย “เจ้าพูดอะไร?”

เซียวเฉวียนพูดอย่างเย็นชา “หากพวกท่านสังหารองค์หญิง ท่านจะต้องโทษตระกูลจ้าวเป็นแน่ ลูกชายทั้งสองของเขาเข้าร่วมการประลองยุทธเลือกคู่ แต่พวกเขาล้มเหลวทั้งคู่ จ้าวซิ่นเป็นคุณชายที่แปลกประหลาดและสุดโต่ง ท่านจะต้องใส่ร้ายคุณชายรองตระกูลจ้าวอย่างจ้าวซิ่นว่าเป็นผู้สังหารองค์หญิงเป็นแน่ จากนั้นจ้าวจินไหลจะปกปิดมันเพื่อปกป้องลูกชายของเขา”

“ด้วยวิธีนี้ ท่านไม่เพียงแต่กำจัดพระราชบุตรเขยขององค์หญิงเท่านั้น แต่ยังกำจัดขุนนางผู้ยิ่งใหญ่อย่างจ้าวจินไหลด้วย ท่านยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว มหัศจรรย์ ช่างมหัศจรรย์เสียจริง”

เซียวเฉวียนนำแผนการที่ใช้เวลากว่าครึ่งปีในการวางแผนอย่างรอบคอบโดยกลุ่มของเว่ยเจียนกั๋วออกมาด้วยคำพูดไม่กี่คำ

ยิ่งเขาพูดมากเพียงใด ดวงตาของเซียวเฉวียนก็ยิ่งเย็นลงเท่านั้น

องค์หญิงต้าถงเป็นสตรีที่ดีผู้หนึ่ง นางสุภาพอ่อนโยน และไม่เคยทำร้ายใครเลย

ทุกวันนี้คนเหล่านี้ฆ่าใครก็ตามที่พวกเขาต้องการเพียงเพื่อผลประโยชน์ของตนโดยไร้ศีลธรรม เซียวเฉวียนพูดออกมาทีละคำ “ข้าเซียวเฉวียนจะไม่ยอมให้ท่านประสบความสำเร็จอีกต่อไป!”

เซียวเฉวียนได้ส่งบางอย่างไปให้สิบทั้งคนที่อยู่ในหอจืออี้

คราวนี้เมื่อฝ่ายเว่ยเจียนกั๋วลงมือ อย่าพูดถึงการจับเต่าในโกศ[1] เซียวเฉวียนสามารถตุ๋นเต่าในหม้อที่มีน้ำเดือดได้ด้วยซ้ำ!

อัครเสนาบดีจูชายผู้อ้างว่าเคยเห็นพายุมาทุกรูปแบบหน้าซีด เขาไม่เคยเห็นคลื่นลมที่ชั่วร้ายเหมือนเซียวเฉวียน!

เสียงอัครเสนาบดีสั่นเล็กน้อย “หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว! เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับข้า! มีหลักฐานไหม?”

หลักฐาน?

ช่างน่าขัน

“ไม่มี” เซียวเฉวียนพูดอย่างเย็นชา “ข้าไม่ต้องการมันเช่นกัน”

“เจ้า! เจ้าช่างเย่อหยิ่ง! เจ้าคิดจะใส่ร้ายข้าด้วยคำพูดหรือ?” อัครเสนาบดีจูโกรธมาก “หยุดพูดเรื่องไร้สาระ! มาพาตัวเขาเข้าวัง!”

ร่างใหญ่ของเซียวเฉวียนมีท่าทีสง่างาม “ส่งอาจารย์ของข้ามา!”

ทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน จู่ๆ เซี่ยวเฟิงก็ลุกขึ้นยืน!

“โฮก!”

เซี่ยวเฟิงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวจนเกิดลมพัดแรง หากเป็นคนอื่นคงอาเจียนเป็นเลือดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่อัครเสนาบดีจูและต่งจัวกลับไม่ขยับเลย!

มีเพียงผู้คุมเท่านั้นที่ทนเสียงคำรามไม่ได้และบินออกไป

เซียวเฉวียนจ้องมอง ชายชราคนนี้และต่งจัวทั้งสองมีกึ๋นจริงๆ

อัครเสนาบดีจูผู้มีผมสีขาวเห็นว่าเซียวเฉวียนไม่กลัวเลย เขายังไม่ยอมแม้เพียงครึ่งก้าวจึงตะโกนอย่างตรงไปตรงมา “ผู้กระทำความผิดจะถูกฆ่าอย่างไร้ความปรานี!”

“หากเจ้าพูดจาหยิ่งยโส เจ้าจะถูกฆ่าอย่างไร้ปรานี!”

“เพิกเฉยต่อเรื่องในราชสำนักต้องฆ่าอย่างไร้ปรานี!”

“เซียวเฉวียน! วันนี้เจ้าต้องตาย! เซี่ยวเฟิงก็แค่สัตว์ร้ายธรรมดาๆ ต่อหน้าชาวยุทธ์แท้!” อัครเสนาบดีจูแสดงความเห็นอกเห็นใจและความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่อย่างมีสติ “หากเจ้าเข้าวังอย่างเชื่อฟังและยอมเป็นพระราชบุตรเขย เจ้าจะสานสัมพันธ์มิตรภาพระหว่างต้าเว่ยกับซินเจียง วันนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไป!”

“ถ้าเจ้ายืนกรานว่าไม่ต้องการ แม้เจ้าจะตาย ข้าก็จะทำให้เจ้าต้องแต่งงาน!”