บทที่ 350 มิอาจแก้ตัวได้

”เขาไม่เพียงแต่เป็นดาวไม้กวาด (ตัวซวย) เท่านั้น! เขายังมีดวงกินเมียด้วย!”

คนอื่นๆ รีบคล้อยตาม "หากเจ้าหญิงยังคงอยู่กับเซียวเฉวียน ไม่รู้ว่าจะเกิดภัยอะไรขึ้นอีกในอนาคต!"

“ใช่แล้วๆ ! วันนี้เขาได้เป็นราชบุตรเขย เป็นเหตุทำร้ายเจ้าอ๋องเมืองไป๋ลู่ อัครเสนาบดีจูก็สิ้นชีวิตไป องค์หญิงก็ล้มหายตายจากไปด้วย คนอย่างนี้ ไม่มงคลเลย!”

"เราต้องไม่ปล่อยให้บุคคลเช่นนี้อยู่ในจวนฉิน"

เป็นอะไรไม่ทราบ บรรดาเจ้าหน้าที่พลเรือนและทหารต่างมีความกระตือรือร้นเป็นพิเศษในวันนี้

อาจเป็นเพราะสิ่งที่น่าตกใจซึ่งเซียวเฉวียนได้ทำไว้ ปลุกเร้าความโกรธแค้นของสาธารณชน

เซียวเฉวียน ลูกหลานจากตระกูลยากจน สอบได้เป็นจ้วงหยวน แต่มักทำตัวโดดเด่น ยังเปิดร้านอาหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเงินตรา เป็นผู้รู้หนังสือทำการค้า ประพฤติตัวเช่นนี้แย่มาก!

ทำเสียหน้าของผู้รู้หนังสือไปหมด!

บุคคลเช่นนี้ยังเอื้อมสูงเกาะบนยอดกิ่งบ้านตระกูลฉิน เหวินฮั่นและปีศาจกวียิ่งชื่นชอบเอาด้วย

สิ่งดีๆ ทั้งหมดในโลก ล้วนถูกเซียวเฉวียนที่นิสัยแย่ๆ ยึดครองเอาหมด บรรดาข้าหลวงทั้งหลายไม่สามารถรับสภาพนี้มานานแล้ว!

หากองค์หญิงต้าถงไม่สิ้นพระชนม์ในวันนี้ พวกเขาคงอิจฉาจนเลือดแทบกระเด็น

ยกเว้นสวีซูผิงผู้ซึ่งประทับใจในตัวเซียวเฉวียนเป็นอย่างดี คนอื่นๆ ล้วนเหยียบย่ำเซียวเฉวียนอย่างมีความสุขทุกเสียงล้วนกล่าวหาว่าเซียวเฉวียนเป็นคนอัปมงคล

ยังมีอีกหนึ่งคน ก็ยังปิดปากเงียบ

เฉาสิงจือดื่มเหล้าอยู่เงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

นับตั้งแต่วินาทีที่เขานั่งลง เฉาสิงจือก็ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ตามองแก้วเหล้าอย่างเหม่อลอย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่พูด แต่ใจของเขายังคงถูกกระทบกระเทือนไม่หาย สติยังไม่ได้ฟื้นกลับมาเป็นเวลานาน

อัครเสนาบดีตายแล้ว ตายในจังหวะที่ดีเสียด้วย!

ตายต่อหน้าสาธารณชน!

ตายด้วยน้ำมือของจูโชง หลานในไส้ผู้อัปยศ!

แต่เซียวเฉวียนและจักรพรรดิไม่พัวพันอย่างขาวสะอาด ฆ่าคนชนิดมองไม่เห็น ไม่ทิ้งร่องรอย และยังได้ทรัพย์สมบัติของอัครเสนาบดีจูด้วย!

ถึงเว่ยเจียนกั๋วอยากจะโกรธและบันดาลโทสะ เขาก็ยังหาเหตุผลมาแอบอ้างไม่ได้

เป็นฆาตกรรมที่สมบูรณ์แบบ!

แม้ทุกคนจะรู้ว่ามีปัจจัยอื่นที่เกี่ยวข้อง แต่ใครมีหลักฐานบ้าง?

ใครๆ ก็ไม่มีหลักฐาน

พฤติกรรมของเซียวเฉวียนเหมือนกับของเว่ยเจียนกั๋วทุกประการ! เว่ยเจียนกั๋วชอบพูดคำนี้มากที่สุด เจ้ามีหลักฐานไหม?

คนน้อยมากที่สามารถจับจุดอ่อนของเว่ยเจียนกั๋วได้ ดังนั้น เว่ยเจียนกั๋วจึงทำสิ่งชั่วร้ายมากมาย องค์จักรพรรดิก็ทรงทำอะไรไม่ได้

เซียวเฉวียนใช้ฟันต่อฟัน และตาต่อตา วิธีนี้ก้าวหน้ามากจน......น่าหวาดกลัว

เฉาสิงจือจิบเหล้าอีกที คนกลุ่มนี้พูดกล่าวหาเซียวเฉวียนอย่างโจ่งแจ้ง แล้วเซียวเฉวียนจะสนองคืนมันอย่างไรในอนาคต?

“เจ้าหญิง! ไม่ต้องเขินอาย! จงรีบตกลงกับฝ่าบาทเถอะ! แยกทางกันไปดีกว่าเหลือหลาย!”

”ใช่ ๆ ๆ ท่านสามารถเลือกคุณชายผู้มีตระกูลคนใดก็ได้ในเมืองหลวง พวกเขาดีกว่าคนที่อัปมงคลอย่างเซียวเฉวียนมากมาย”

"ถูกต้อง!"

ฉินซูโหรวดูสับสนแทบจะร้องไห้ ไม่นะ ฉันไม่อยากหย่า! หยุดพูดซะที! อย่าพูดอีกเลย!

"แยกทางไป แยกทางไปเลย!"

"กระหม่อมสามารถแนะนำชายหนุ่มที่มีพรสวรรค์ดีที่สุดในเมืองหลวงให้เจ้าหญิงได้!"

”ใช่แล้ว ใครๆ ก็เก่งกว่าเซียวเฉวียน”

“เจ้าหญิง ท่านเกลียดเซียวเฉวียนมากขนาดนั้น! อยู่กับเซียวเฉวียน น้ำหนักท่านจะลด นั่นมันไม่ดี! ผู้หญิงต้องดูมีน้ำมีนวล!”

เจ้าหน้าที่อาวุโสบางคนที่คุ้นเคยกับตระกูลฉิน ทำตัวเหมือนผู้หลักผู้ใหญ่ ทำท่ารังเกียจเซียวเฉวียน พวกเขาแทบอยากจะปั๊มลายนิ้วมือลงบนหนังสือแยกทางกันแทนฉินซูโหรว

"ฉัน......"