บทที่ 436 ภัยพิบัติใกล้เข้ามาแล้ว

“ข้าไม่อยากแต่งให้เฉินอี้! แต่เซียวเฉวียนกลับกล่าวว่าหากไม่แต่งให้เขา ท่านและท่านพี่ย่อมมีภัย!”

ฉินซูโหรวคับข้องใจต่อทุกด้านจนหลั่งน้ำตา

ฉินเซิงส่ายหัว คร่ำครวญถึงความโชคร้ายของตนและโกรธที่ไม่อาจโต้เถียงได้ เสียงของเขาเข้มงวดมาก “ก่อนหน้านี้เซียวเฉวียนเคยมอบพระราชโองการให้เจ้ามาก่อนแล้ว! ข้าอยากพาเจ้าออกจากวัง! เป็นเจ้าไม่ใช่หรือที่ไม่ยินยอม?”

“ข้า...”

ฉินซูโหรวลังเล แต่เมื่อฉินเซิงเห็นเช่นนั้น เขาก็รู้ว่าสิ่งที่ต่งจัวพูดนั้นเป็นเรื่องจริง วิสัยทัศน์ของเขามืดลง อีกนิดเขาแทบจะยืนไม่ไหวแล้ว

ในเวลานั้นต่งจัวได้มอบพระราชโองการไปยังฉินเซิงอย่างลับๆ และเมื่อเขามาเพื่อขอรับตราประทับ เขาก็กล่าวอย่างเจาะจง “เดิมทีใต้เท้าเซียวต้องการช่วยคุณชายใหญ่ฉินและท่านหญิงออกไป แต่ท่านหญิงกลับไม่เต็มใจ คนในราชวงศ์มีหูตามากมาย ไม่ง่ายเลยที่ใต้เท้าเซียวจะควบคุมได้”

“ใต้เท้าเซียวกล่าวว่าเนื่องจากท่านหญิงยืนกรานจะไม่จากไป เช่นนั้นก็ทำได้เพียงเข้าสู่ห้องโถงสักการะเพื่อทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินตามความปรารถนาของจอมยุทธ์”

“แม่ทัพฉินโปรดวางใจ ใต้เท้าเซียวบอกว่าท่านหญิงแค่เข้าห้องโถงสักการะเพื่อทำพิธี เขาจะไม่ยอมให้เฉินอี้แตะต้องท่านหญิง”

“เพียงแค่ใต้เท้าเซียวส่งเฉินอี้เพื่อไปตามหาประมุขน้อยในวันรุ่งขึ้น มันเป็นเวลาที่ดีที่สุดสำหรับเจ้าที่จะช่วยเด็ก ดังนั้นจงอย่ารอช้า”

คำพูดของต่งจัวที่กล่าวในเวลานั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขา ฉินเซิงมองลูกสาวที่รักของตนอย่างกราดเกรี้ยว “ทำไม? ทำไมเจ้าถึงไม่เต็มใจที่จะให้เซียวเฉวียนช่วยแม้จะเห็นพระราชโองการแล้ว?”

“ท่านย่าและแม่ของเจ้าทำเจ้าเสียนิสัยมากถึงเพียงใด! พระราชโองการออกมาแล้ว! รับสั่งฮ่องเต้ก็มีอยู่! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงคิดทำทุกสิ่งที่เจ้าต้องการ!”

ฉินเซิงกระแทกโต๊ะ ขณะที่ฉินซูโหรวตกใจกลัว “ท่านพ่อ...ข้า...”

“ยามนี้มันเป็นสนามรบแล้ว! ไม่มีพ่อหรือลูกสาวในสนามรบ! อย่าเรียกข้าว่าพ่อ! เจ้าต้องเรียกข้าว่าท่านแม่ทัพ!” ฉินเซิงตะโกนด้วยความโกรธ ดวงตาเขาแดงก่ำ เขาโกรธมาก

ฉินซูโหรวไม่ควรปรากฏตัวที่นี่ตั้งแต่แรก นางควรดูแลลูกของนางอย่างดีในห้องของนางในเมืองหลวง

“แล้วเหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่” ฉินเซิงจ้องลูกสาวของตน ฉินซูโหรวตกใจมาก นางไม่กล้าพูดว่านางกำลังช่วยเว่ยเชียนชิวค้นหายาอายุวัฒนะ

นางก้มหน้าลงโดยไม่พูดอะไร นางสะอื้นไห้ หลังจากนั้นไม่นานนางก็โต้เถียง “ยามเซียวเฉวียนต้องการพาตัวข้าไป เขาไม่ได้บอกว่าข้าต้องแต่งให้เฉินอี้ ถ้าเขาบอกข้าก่อนหน้านี้ ข้าย่อมไปกับเขาแน่”

ข้อแก้ตัวนี้ฟังดูไร้สาระอย่างยิ่งในหูของฉินเซิง

ในฐานะลูกสาวของแม่ทัพ ฉินซูโหรวเมินเฉยต่อพระราชโองการแห่งองค์ฮ่องเต้

ฉินเซิงส่ายหัว “ฉินซูโหรว เจ้าเอาแต่ใจเกินไป! ตราบใดที่ยังมีพระราชโองการของฝ่าบาทอยู่ ไม่ต้องพูดถึงเหตุผลที่เซียวเฉวียนอยากช่วยเจ้า แม้เซียวเฉวียนต้องการให้ตระกูลฉินของเราตาย เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตาย!”

“ในฐานะคนของราชวงศ์! เหตุใดเจ้าไม่เข้าใจว่าคำสั่งของฝ่าบาทนั้นยิ่งใหญ่กว่าสวรรค์!”

“ในฐานะท่านหญิง! เหตุใดเจ้าถึงไม่รู้ว่าพระราชโองการของฝ่าบาทไม่ต่างจากฝ่าบาทเสด็จมาด้วยองค์เอง?”

“เจ้าวางแผนที่จะกบฏ?”

คำพูดลึกล้ำของฉินเซิงทำให้ฉินซูโหรวสั่นสะท้านด้วยความตกใจ ดวงตาฉินเซิงดุร้าย นี่ไม่เหมือนเขากำลังดุลูกสาวของตน แต่มันราวกับว่าเขากำลังสอบปากคำนักโทษ

ฉินซูโหรวตกใจมากจนพูดไม่ออก อาชญากรรมการกบฏนั้นร้ายแรงมาก! นางไม่สามารถรับมือได้!

ฉินเซิงสมควรที่จะเป็นแม่ทัพในสนามรบด้วยความกระตือรือร้นอย่างยิ่ง เขาจ้องมองลูกสาวและพูดทีละคำ “เจ้ามาที่นี่ทำไม”

การแต่งงานกับเฉินอี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ฉินเซิงโกรธ นั่นก็เพราะฉินซูโหรวทำให้ตระกูลฉินต้องอับอาย

ยามนี้งานแต่งงานของฉินซูโหรวและเฉินอี้ถูกแพร่กระจายกลับไปยังเมืองหลวงผ่านสายลับต่างๆ และทุกคนล้วนทราบเรื่องนี้

ฉินเซิงสามารถทนต่อการสูญเสียหน้าได้ แต่มันก็เป็นแค่เรื่องซุบซิบ และตระกูลฉินของเขาก็อยู่อย่างสงบสุข

สิ่งที่เขาสนใจจริงๆ คือทำไมฉินซูโหรวถึงมาปรากฏตัวที่นี่? นางมีจุดประสงค์แอบแฝงอะไรหรือไม่?

“เป็นเพราะเซียวเฉวียนหรือเปล่า?”

ฉินเซิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม ในเขตสงคราม ฉินเซิงได้สอบปากคำอาชญากรสงครามหลายคน มีทั้งสายลับและเชลยศึก การจัดการกับฉินซูโหรวหญิงสาวในตระกูลของตน ฉินเซิงยังคงมั่นใจ ไม่ต้องพูดถึงว่านางยังเป็นลูกสาวของเขา

“ฉิน...ท่านแม่ทัพ...ข้าไม่ ข้าไม่ การมาที่นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับเซียวเฉวียน...” ฉินซูโหรวคอแห้ง นางดูน่าสงสาร

...