บทที่ 462 ถูกลิขิตไว้ให้ผิดใจ

ขาของจ้าวจินไหลอ่อนแรง ล้มลงกับพื้น ศักดิ์ศรีของโอรสสวรรค์...

ในสายตาของขุนนางเก่าแก่อย่างจ้าวจินไหล ฮ่องเต้คือสิ่งที่พวกเขาเฝ้าดูเติบโตขึ้น ตั้งแต่เด็กจนมาถึงทุกวันนี้

นอกจากนี้เว่ยเชียนชิวยังครองอํานาจมาโดยตลอด และในสายตาของขุนนางเก่าแก่ฮ่องเต้ก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น

ยิ่งกว่านั้นฮ่องเต้ถูกบงการโดยเว่ยเชียนชิวมาเป็นเวลานาน เว่ยเชียนชิวสามารถควบคุมฮ่องเต้ได้ แล้วจะมีผู้ใดอีกที่เขาจะจัดการไม่ได้?

ดังนั้นจ้าวจินไหลจึงค่อยๆลืมไปว่าไม่ว่าลูกเสือจะตัวเล็กเท่าใดมันก็เป็นเสือเช่นกัน และไม่ว่าโอรสสวรรค์จะอ่อนแอและไร้ความสามารถเพียงไหน ก็ยังคงเป็นโอรสสวรรค์ดังเดิม

ฮ่องเต้เติบโตขึ้นและมีอํานาจอยู่ในมือแล้ว เขาไม่ใช่เด็กน้อยที่สามารถจัดการอย่างไรก็ได้ในสายตาของจ้าวจินไหลอีกต่อไป

เป็นถึงฮ่องเต้ที่องอาจ เขาจะยอมให้ขุนนางเก่าควบคุมได้อย่างไร?

แม้ว่าในสมัยก่อนขุนนางเก่าคนนี้จะมีความสามารถเพียงใดและมีส่วนช่วยสนับสนุนมากเท่าไหน ตราบใดที่เขาก้าวก่ายอำนาจของฮ่องเต้ คนผู้นี้ก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้

ยิ่งไปกว่านั้น จ้าวจินไหลยังทำการอุกอาจเกินไป

สงครามที่รัฐไป๋ลู่มีความสําคัญอย่างยิ่ง และจ้าวจินไหลไม่พอใจเซียวเฉวียนเป็นการส่วนตัว ดังนั้นเขาจึงขอให้ฮ่องเต้ไว้ชีวิตเว่ยเชียนชิวต่อหน้าทุกคน

ช่างอัปยศยิ่งนัก!

เซียวเฉวียนก็ดีใจที่เขาได้รับชัยชนะ มิฉะนั้นชั่วชีวิตของฮ่องเต้จะถูกเหยียบย่ำอยู่ภายใต้อำนาจของคนเหล่านี้อย่างสมบูรณ์!

"ใต้เท้าจ้าว การลดตำแหน่งท่านและปล่อยให้ท่านเดินขบวนไปตามถนน ถือเป็นพระกรุณาธิคุณของจักรพรรดิแล้ว"

เซียวเฉวียนให้เน้นคำว่า ‘เมตตากรุณา’ สองคำนี้อย่างหนักแน่น เพราะฮ่องเต้ไม่ได้ฆ่าล้างตระกูลจ้าว เพราะเห็นแก่คุณความดีที่ผ่านมาของจ้าวจินไหล

"ท่านพ่อ! ท่านคุกเข่าได้อย่างไร!"

จ้าวหลานที่ติดตามมาตลอดทางเห็นจ้าวจินไหลคุกเข่าพยายามจะพยุงขึ้นทันที แต่เขาไม่ยอมลุกขึ้น

ไม่พบกันนาน จ้าวหลานก็ยังคงเป็นชายหนุ่มรูปงาม

"เจ้าทําอะไรกับท่านพ่อของข้า! เจ้า..." จ้าวหลานกําลังจะโจมตีเซียวเฉวียน แต่จ้าวจินไหลคว้ามือลูกชายของเขาและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "กลับจวน พวกเรากลับจวนเถอะ รีบกลับจวน"

ตอนนี้จิตใจของจ้าวจินไหลเต็มไปด้วยความกลัวหลังจากทําให้ฮ่องเต้ขุ่นเคือง

ในที่สุดลูกเสืออย่างฮ่องเต้ก็กลายเป็นเสือที่ดุร้าย

ไม่น่าล่ะ จ้าวจินไหลกรอกตาของเขา อัครเสนาบดีจูตายแล้ว ซ่งจือก็ตายเช่นกัน เถ๋าจี๋ก็ด้วย กำลังพลในค่ายของเว่ยเชียนชิวล้วนตายกันหมด ที่แท้ฮ่องเต้ก็เริ่มโจมตีมานานแล้ว

และทั้งหมดนี้เริ่มต้นขึ้นหลังจากการทดสอบของเซียวเฉวียน เขาเป็นเครื่องมือสร้างอํานาจของฮ่องเต้!

ฮ่องเต้และเซียวเฉวียน ชายหนุ่มสองคนที่ไม่เคยเคลื่อนไหวใดๆมาก่อน กลับสามารถต่อกรกับขุนนางเก่าแก่ที่ทรงพลังคนหนึ่ง และทุกคนล้วนอยู่ในกำมือพวกเขา!

ช่างน่ากลัว!

น่าหวาดกลัวเสียจริง!

จ้าวจินไหลเป็นคนฉลาดและหลังจากถูกปลุกโดยเซียวเฉวียน เขาก็เข้าใจทุกอย่าง และส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง "ไป ไป ไป! อย่ายุ่งกับเขา! ไปกันเถอะ!"

"ขอรับ! ท่านพ่อ! กลับไปกันเถอะ!"

จ้าวหลานพยุงจ้าวจินไหลลุกขึ้นและเดินกะเผลกกลับไป

ก่อนจากไป จ้าวหลานก็จ้องมองเซียวเฉวียนอย่างดุเดือด

ชิงหลงยักไหล่ "ดูเหมือนว่าจะมีคนเกลียดท่านอีกแล้ว "

"เรื่องเล็กน้อย"

เซียวเฉวียนหรี่ตาลงไม่ว่าเขาจะทําอะไร ก็ถูกลิขิตให้ขุ่นเคืองกับตระกูลจ้าวอยู่แล้ว และตอนนี้เขาไม่เกรงกลัวจ้าวหลานอีก

"กลับ กลับจวน"

เซียวเฉวียนเหลือบมองไปหลังเขา เมื่อเร็วๆนี้มีคนติดตามเขามาตลอด ติดตามทั้งในวังและนอกวัง แม้แต่จวนเซียวก็ด้วย

ไป๋ฉี่บอกว่าเป็นคนที่ฉินหลังส่งมา

ในฐานะกุนซือของเว่ยเชียนชิว ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ฉินหลางจะจ้องมองตัวเขา แต่มีเหตุผลอะไรที่จะจับตาดูเขา

เป็นไปได้หรือไม่ที่เว่ยเชียนชิว สังเกตเห็นว่าเซียวเฉวียนปิดบังบางสิ่งจากกวีสมุทรคุนหลุน ？

แต่คนสะกดรอยตามของฉินหลังไม่ฉลาดเสียเลย และถูกเซียวเฉวียนค้นพบได้ง่ายๆ

ความเป็นจริงแล้วไม่ใช่ว่าผู้นั้นด้อยสามารถ ฉินหลังได้ส่งสายลับที่เก่งกาจที่สุดแล้ว

หลังจากที่เซียวเฉวียนสัมผัสกวีสมุทรคุนหลุน วรยุทธ์ของเขาก็แข็งแกร่งขึ้น เขามองเห็นและได้ยินจากทุกทิศทาง ดังนั้นสายลับจึงถูกค้นพบได้อย่างง่ายดาย

การลงโทษจ้าวปาฟาง ทําให้ทั้งขุนนางและผู้คนตกตะลึง

เห็นได้ชัดว่าคราวนี้ฮ่องเต้ทรงเด็ดขาดอย่างมาก