บทที่ 463 ตั๋วเหล็กตันชู

"ไม่ใช่อย่างนั้นขอรับนายท่าย"

เป็นพี่ชายทั้งสองขององค์หญิงต้าถงที่อยู่ในวังต้าเว่ย องค์หญิงได้ขอเข้าเฝ้าหลายครั้ง แต่เจ้าชายทั้งสองปฏิเสธ

องค์หญิงร้องไห้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ไม่จําเป็นต้องพูดก็รู้ว่าพี่เขยทั้งสองไม่พอใจเซียวเฉวียน จึงระบายโทสะไปที่องค์หญิง

นับตั้งแต่เซียวเฉวียนได้เป็นพระราชบุตรเขย เขามีหลายสิ่งที่ต้องจัดการ จึงทำให้ละเลยองค์หญิงไป ถ้าไม่ใช่เพราะไป๋ฉี่พูด เซียวเฉวียนก็คงไม่ได้สังเกตจริงๆ

"ขอบใจมาก" เซียวเฉวียนตบไหล่ของไป๋ฉี่ "ข้าจะทำให้ให้พี่เขยทั้งสองยอมรับให้ได้"

"นายท่าน" เมื่อเห็นเซียวเฉวียนมั่นใจมาก ไป๋ฉี่ก็พูดด้วยความลำบากใจว่า "พวกเราค่อยเป็นค่อยไปเถิด ข้าน้อยได้ยินมาว่าองค์ชายทั้งสองไม่เพียงแต่ไม่พอใจท่านเท่านั้น"

"อะไรนะ พวกเขายังต้องการตีข้าให้ตายด้วยหรือ？"

ทันทีที่เซียวเฉวียนพูดจบ ไป๋ฉี่ก็หัวเราะแห้ง

"อยากจะตีข้าจริงๆหรือ？"

ไป๋ฉี่พยักหน้า

ใครปล่อยให้เซียวเฉวียนไม่สนใจใยดีองค์หญิงผู้สูงส่งแห่งซินเจียงกันล่ะ

แน่นอนว่าไม่ควรทำให้น้องสาวที่มีพี่ชายขุ่นเคืองใจ แต่องค์หญิงนั้นอ่อนโยนและใจดี เพื่อรักษาเกียรติ์ขององค์หญิงที่มีพี่ชายดุขนาดนี้ เซียวเฉวียนควรจะควรจะไปเข้าเฝ้าสักครั้ง

เซียวเฉวียนสั่งให้ไป๋ฉี่เตรียมของบางอย่าง ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ไป๋ฉี่ไม่เข้าใจ

บทกวี, พริก, อาหารจานโปรดของเจ้าหญิง, ขนม

"นายท่าน ตระกูลเซียวของเรามีสมบัติหายากมากมาย ท่านไปพบพี่เขยของท่าน นําไปแค่สิ่งเหล่านี้หรือ"

"ใช่แล้ว เท่านี้แหละ โดยเฉพาะพริก ขาดไม่ได้เด็ดขาด "

"ขอรับ ข้าน้อยจะเตรียมของให้พร้อม"

"ใช่แล้ว วันนี้ข้าเข้าไปในวัง และได้พบมั่วสี่" เซียวเฉวียนหยิบจดหมายออกมาและยื่นให้ไป๋ฉี่ "นางฝากจดหมายมาให้เจ้า"

ไป๋ฉี่รับจดหมายอย่างมีความสุข "ขอบคุณขอรับนายท่าน!"

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉียนและมั่วสี่พบกันอย่างเร่งรีบ นางต้องการบอกบางอย่างกับเขา แต่เขารีบไปพบจ้าวจินไหล ดังนั้นเขาจึงไม่ทันได้คุยกับนางมากนัก

"นางมีชีวิตที่ดีอยู่ในวัง และเป็นพระสนมคนโปรดแล้ว" ดวงตาของเซียวเฉวียนเป็นประกาย สิ่งที่เขาไม่ได้พูดกับไป๋ฉี่คือ มั่วสี่มีเสน่ห์มากขึ้นเรื่อยๆ และนางก็มีสง่าราศีของพระสนมมากขึ้นเรื่อยๆ

ผู้คนในต้าเว่ยยังคงคล้ายกับเทวรูปฮว๋าเซี่ยมาก

เมื่อเซียวเฉวียนและเหมิงเอ้ากําลังพูดถึงมั่วสี่ อยู่ๆก็มีบ่าววิ่งเข้ามาโดยไม่เคาะประตู "นายท่าน นายท่าน! เกิดเรื่องแล้ว! ช่างเป็นเรื่องใหญ่! "

นั่นคือคนบ้าบิ่นเหมิงเอ้า

เซียวเฉวียนมองเขาอย่างกังวลเล็กน้อย ทำไมเทพสงครามตอนหนุ่ม ไม่มีกาละเทศะเลยซักนิด น่ารําคาญจริง?

ไป๋ฉี่จ้องมองไปที่เหมิงเอ้า แต่เขาไม่เห็นจึงกระโดดขึ้นลงเหมือนลิง "สุดยอดไปเลย! นายท่าน!"

"พูดมา มีเรื่องอะไร"

"ท่านเดาถูกแล้วว่าพวกเราไม่ต้องลงมือกับจ้าวจินไหลเพราะเขาฆ่าตัวตายเอง!"

"เร็วขนาดนี้เลยหรือ?"

เซียวเฉวียนตกใจและเหมืองเอ้าพยักหน้าซ้ำ "แต่ตระกูลจ้าวไม่เพียงแต่ร้องไห้กันยกใหญ่!" "

"นอกจากจะร้องไห้แล้ว พวกเขายังโทษนายท่านอย่างบ้าคลั่งว่าเป็นฆาตกร!"

ปรากฎว่าหลังจากที่จ้าวจินไหลถูกเซียวเฉวียนปลุกขึ้นมา เขาก็รีบกลับจวน ปิดประตูห้องและฆ่าตัวตายด้วยการแขวนคอ

จ้าวหลานพยายามพังประตูแต่ก็ไม่สามารถช่วยจ้าวจินไหลได้

ตอนนี้ตระกูลจ้าวได้เตรียมไว้ทุกข์แล้ว ทุกคนในเมืองหลวงรู้ว่าหลังจากที่จ้าวจินไหลพบกับเซียวเฉวียน เขาก็กลับจวนและฆ่าตัวตายทันที

"พวกเขาตําหนินายท่านทุกอย่าง!"

นี่คือเหตุผลที่เหมิงเอ้ากังวลมาก นายท่านไม่สามารถแบกรับความผิดนี้ได้!

จ้าวจินไหลคือขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ที่ฝังรากลึก และนายท่านจะทําให้คนจํานวนมากขุ่นเคือง

"จวนฉิน เว่ยเชียนชิว อัครเสนาบดีจู จ้าวจินไหล..."

เหมิงเอ้านับนิ้วของเขา นายท่านทําให้ผู้คนขุ่นเคืองมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งกลายเป็นผลร้ายต่อนายท่านมากขึ้นเรื่อยๆ

"ฮ่องเต้ไม่รีบร้อน แต่ขันทีกลับรีบร้อน"

เซียวเฉวียนไม่ได้ทําอะไรในตอนแรก เขาเพียงแต่ตกกระไดพลอยโจน และทําให้ทุกคนขุ่นเคืองแล้ว

ตอนนี้เป็นเพียงโกรธเคืองอย่างชัดเจนและเซียวเฉวียนไม่สนใจเรื่องนี้

"นายท่าน! ไม่ต้องกลัวว่าเราจะไปล่วงเกินใคร อย่างมากก็แค่ต่อสู้กัน" เหมิงอ้าวตบหน้าอกของเขาและขมวดคิ้วมากขึ้น "ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถแบกรับความผิดที่ท่านไม่ได้ก่อไว้ได้ จ้าวจินไหลฆ่าตัวตายเอง ทำไมถึงโทษนายท่านล่ะ?"