บทที่ 518 เห็นอนาคต

จวนตระกูลเซียว

“ขั้น! เจ็ด?”

ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้ามองเซียวเฉวียนอย่างว่างเปล่า การไปศาลในวันแรกช่างเป็นเรื่องน่ายินดีมาก แต่ทำไมเขาถึงถูกลดขั้นไปอยู่ขั้นเจ็ด?

ฝนตกหนักในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง เซียวเฉวียนจิบชาและพูดอย่างสบายๆ ว่า “ขั้นเจ็ดแล้วอย่างไร ใช้เวลาเพียงเดือนเดียวซึ่งดีมาก”

“นายท่าน เราทุกคนแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แต่ท่านอยู่ในโลกของเล่ห์เหลี่ยม นี่ไม่ปกติ”

เหมิงเอ้าพูดอย่างหยาบคายขณะถือสมุดบันทึกขนาดเล็กและจดลงในสมุดบันทึกด้วยความไม่พอใจ

แม้ว่าเหมิงเอ้าจะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เซียวเฉวียนทำในวันนี้ แต่เนื่องจากนายท่านได้ทำไปแล้ว ในฐานะผู้ติดตาม เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับมัน

เขาเขียนอย่างเลอะเทอะเกี่ยวกับสิ่งที่เซียวเฉวียนทำในวันนี้ และยิ่งเขาเขียนมากเท่าไร เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น “ท่านต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการบรรลุภารกิจทางทหาร และในที่สุดก็กลายเป็นขุนนางขั้นสี่ และยามนี้ท่านยิ่งใช้ชีวิตก็ยิ่งถดถอย! ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านกำลังวางแผนอะไร!”

วางแผนอะไร?

เซียวเฉวียนมองดูควันบนถ้วยชา เขาวางแผนปลดปล่อยเจ้าและผู้อารักขาคนอื่นๆ ให้มีชีวิตที่อิสระ

ไป๋ฉี่เคยรวมกำจัดผนึกจูเสิน แน่นอนว่าเขารู้ว่าเซียวเฉวียนกำลังทำอะไรอยู่ เหมิงเอ้าเต็มไปด้วยความรู้สึกของความอยุติธรรม ไป๋ฉี่ทนฟังไม่ได้อีกต่อไป “เหมิงเอ้าหยุดพูดได้แล้ว นายท่านไม่มีทางเลือก”

“เจ้าก็แค่ปกป้องเขา!” เหมิงเอ้าจ้องมองเขา ตอนนี้เขาพูดอย่างไม่เป็นทางการมากขึ้น “เจ้าจะไม่หยุดยั้งนายท่านจากการทำเช่นนี้! หากขุนนางเหล่านั้นต้องการจัดการกับเขา แม้แต่ตำแหน่งของชิงหยวนก็ไม่อาจรับประกันได้!”

“เจ้าอยากกลับไปไถนาจริงๆ หรือ?”

“คนพวกนั้นจะปล่อยให้นายท่านได้มีชีวิตอยู่เพื่อไถนาอีกครั้งหรือไม่?”

“ฝันไปเถอะ! พวกมันจะกินแม้แต่กระดูกนายท่านด้วยซ้ำ!”

ท้ายที่สุดแล้วเหมิงเอ้าก็ยังคงกังวลเรื่องของเซียวเฉวียน

นายท่านสังหารผู้มีอำนาจไปหลายคน ซึ่งทำให้ผู้มีอำนาจตื่นตระหนก และนายท่านก็มีความสามารถเช่นกัน ในปีที่ผ่านมาเขาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วซึ่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่

ทั่วทั้งเมืองหลวง ผู้คนนับไม่ถ้วนล้วนอิจฉา และมีอีกกี่คนที่อยากให้เซียวเฉวียนตกจากที่สูงลงไปในโคลนตมด้วยหวังว่าเขาจะไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีกต่อไป!

เมื่อไม่กี่วันก่อนนายท่านเกือบถูกแม่ฉินและขุนนางกลุ่มหนึ่งฆ่าตาย ยามนี้นายท่านรีบเร่งตามทันอีกครั้ง เหมิงเอ้าพ่นเสียงอย่างเย็นชา เขาไม่ต้องการที่จะมองเซียวเฉวียนด้วยซ้ำ

เซียวเฉวียนไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี แต่เขาไม่ได้พยายามโน้มน้าวอีกฝ่าย เขาจิบชาอย่างสบายๆ เหมิงเอ้าจึงยิ่งโกรธและหันกลับไปโดยสิ้นเชิง ทิ้งให้เซียวเฉวียนที่มีรูปร่างสูงใหญ่แข็งแรงและโศกเศร้าเอาไว้

ไป๋ฉี่ยืนอยู่ข้างกายเซียวเฉวียนอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

เช่นเดียวกับที่ฮ่องเต้พูดยามมอบป้ายทองละเว้นโทษตาย หลังจากนั้นในต้าเว่ยนี้มีแต่จะยากขึ้นเรื่อยๆ

ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่ต้องกังวล

มีวิธีแก้ไขปัญหาอยู่เสมอ

เซียวเฉวียนสามารถทำนายสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตได้ ในสถานการณ์ในยามนี้ของเขา เขาถอยกลับไปเป็นขุนนางขั้นเจ็ด ย้อนกลับไปในยุคที่เขาถูกขุนนางระดับสูงไล่ล่า

พวกเขาจะไม่พลาดโอกาสสังหารเซียวเฉวียน

แต่เขาไม่กลัว

เนื่องจากเซียวเฉวียนกล้าที่จะตัดสินใจเช่นนี้ โดยธรรมชาติแล้วเขาย่อมต้องเตรียมพร้อม

หลังจากความสำเร็จนี้ เขาจะกระโดดข้ามขั้น

ข้ามไปยังขั้นสอง

หากแผนของเซียวเฉวียนเป็นไปด้วยดี ไม่เพียงแต่เขาสามารถเรียนรู้ที่จะใช้พลังแห่งถ้อยคำได้เท่านั้น ตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่เก้าตำแหน่งนั้นไม่ต้องสงสัยเลย ตำแหน่งซานกงก็จะอยู่ใกล้แค่เอื้อม

“คุณหนู!”

“คุณหนู!”

ขณะที่นายและคนรับใช้ทั้งสามต่างมีความคิดของตนเอง เสียงของชิงกั่วก็ดังขึ้น “ท่านเห็นคุณหนูรองหรือไม่?”

จิงเอ๋อร์?

เมื่อเซียวเฉวียนยืนขึ้นพร้อมเสียงดังปัง เหมิงเอ้าก็ยืนขึ้นด้วยความตื่นตระหนกเช่นกัน เซียวจิงหายไปหรือ?

ในเวลานี้อวิ๋นกั่วรีบเปิดประตูลานบ้านแล้วเข้ามารายงาน “คุณชาย คุณหนูรองบอกว่านางจะออกไปซื้อขนมเกล็ดหิมะและพาคนรับใช้สองคนไปด้วย แต่มันก็นานมากแล้ว ข้ายังไม่เห็นคุณหนูรองกลับมา ฮูหยินผู้เฒ่าและองค์หญิงเป็นกังวลมาก”

เริ่มต้นรวดเร็วยิ่งนัก

ดวงตาเซียวเฉวียนจมลง วันนี้เป็นวันแรกของเขาในฐานะขุนนางขั้นเจ็ดและมีบางอย่างผิดปกติ

มันเป็นใคร?