บทที่ 517 โอกาสมาแล้ว

ตำแหน่งที่ปรึกษาค่อนข้างพิเศษ แม้จะมีสิทธิ์แนะนำองค์ฮ่องเต้ แต่...ฐานะอยู่ในขั้นเจ็ดเท่านั้น

ขั้นเจ็ดเป็นระดับขั้นต่ำสุด เฉพาะผู้ที่มีความสามารถเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่จะเข้ารับตำแหน่งนั้นอย่างเป็นทางการ

เซียวเฉวียนอยู่ขั้นสี่แล้ว แม้เขาจะต้องการตำแหน่งที่เป็นทางการเพิ่มอีกหนึ่งตำแหน่ง ตราบใดที่เซียวเฉวียนยังเป็นคนปกติ ตำแหน่งอย่างเป็นทางการที่เขาต้องการควรอยู่ในระดับเดียวกันหรือสูงกว่า

ทำไมถึงต้องการตำแหน่งขุนนางขั้นเจ็ด?

ที่ปรึกษาซึ่งเมื่อครู่มีพลังมากพอที่จะพ่นเซียวเฉวียนจนตาย ยามนี้คอและใบหน้าของเขาแดงไปหมดจนไม่สามารถกลั้นไว้ได้ ครู่หนึ่งเขาไม่รู้ว่าจะบ่นเกี่ยวกับเซียวเฉวียนอย่างไร

เหล่าที่ปรึกษาไม่ได้คิดเรื่องนี้ด้วยซ้ำ นอกจากความสงสัยอันใหญ่หลวงในใจแล้ว พวกเขายังตกใจมากขึ้น อะไรนะ เซียวเฉวียนจะมาเป็นสหายร่วมงานของพวกเขาหรือ?

แม่ฉินส่ายหัว ฮ่าๆ นางคิดว่าเซียวเฉวียนมีความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่อะไรเช่นนี้ ที่ปรึกษา ฮ่าๆ!

หากชีวิตของลูกๆ ของนางไม่อยู่ในมือของเซียวเฉวียน คนเช่นนี้จะคู่ควรให้นางร้องขอได้หรือ?

องค์ฮ่องเต้ยังไม่ฟื้นคืนสติเช่นกัน ความคิดริเริ่มที่จะไปกองราชองครักษ์ก่อนหน้านี้ก็เลวทรามเพียงพอแล้ว ตอนนี้เขาคิดว่าเซียวเฉวียนกำลังจะการแสวงหาสิ่งที่สูงกว่า สุดท้ายแล้ว ที่ปรึกษาหรือ?

ฮ่องเต้และเฉาสิงจือมองหน้ากันอย่างเงียบๆ เฉาสิงจือสูญเสียการมองเห็น ตอนนี้เขามีความสุขเล็กน้อย โดยคิดว่าในที่สุดเซียวเฉวียนก็คิดออกและต้องการเข้ามาอยู่ภายใต้ร่มธงของเขา

สุดท้ายแล้วก็เป็นที่ปรึกษาหรือ?

ใช่แล้ว มันคือที่ปรึกษา

เย่าเหล่าเคยกล่าวไว้ว่าถ้าเจ้าต้องเรียนรู้ที่จะใช้พลังแห่งถ้อยคำ ที่ปรึกษาคือตำแหน่งที่ดีที่สุด

ในฐานะที่ปรึกษาในที่สาธารณะ ประการแรกเจ้าสามารถเป็นนักพูดที่ยอดเยี่ยม กล่าวโทษผู้มีอำนาจ และตักเตือนองค์ฮ่องเต้ได้

ประการที่สองขุนนางทุกคนมีคารมคมคายและพูดจาไพเราะสามารถเป็นสนามฝึกให้กับเซียวเฉวียนได้เป็นอย่างดี ความสามารถด้านบทกวีของเซียวเฉวียนนั้นเพียงพอแล้ว แต่พลังงานและจิตวิญญาณของเซียวเฉวียนยังไม่เพียงพอ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถใช้พลังแห่งถ้อยคำได้

แก่นแท้ที่เรียกว่าปราณเทพบริสุทธิ์ ตามคำอธิบายในหนังสือคุนหลุนโบราณ สิ่งนี้เกิดจากหัวใจ จากริมฝีปาก และเปล่งออกมาจากสวรรค์และโลก

กล่าวอีกนัยหนึ่งเหตุผลที่เซียวเฉวียนไม่สามารถใช้พลังแห่งถ้อยคำได้ก็เพราะว่าหัวใจของเขายังปั่นป่วนวุ่นวาย เขาล้มเหลวในการรวมสวรรค์และโลกเข้าด้วยกัน

ปีศาจกวีไล่ตามความเป็นหนึ่งเดียวกันของสวรรค์และมนุษย์มาโดยตลอด เส้นทางนับเป็นสิ่งสูงสุด เซียวเฉวียนยังเด็กเกินไปดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วระดับการฝึกฝนของเขายังไม่อาจเทียบปีศาจกวีได้

เมื่อแก่นแท้และจิตวิญญาณรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสวรรค์และโลกโดยการสัมผัสกวีสมุทรคุนหลุน เซียวเฉวียนจึงจะสามารถเรียนรู้พลังแห่งถ้อยคำได้

ด้วยวิธีนี้จึงมีความหวังที่จะทำลายผนึกจูเสิน

พู่กันเฉียนคุนได้ทักษะการเขียนพู่กันผ่านการเขียนชื่อ

พลังแห่งถ้อยคำนั้นเซียวเฉวียนจะต้องเรียนรู้เองผ่านการฝึกฝน

คำพูดมาจากใจ มีเพียงในตำแหน่งที่ปรึกษาเท่านั้นที่เซียวเฉวียนจะตระหนักได้ถึงความสัมพันธ์ของธรรมชาติและมนุษย์ที่จำเป็นสำหรับพลังแห่งถ้อยคำ

เซียวเฉวียนไม่เข้าใจสิ่งที่เย่าเหล่าพูดและไม่ต้องการสนใจ เขารู้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น การเป็นที่ปรึกษาย่อมสามารถฝึกฝนตัวเองได้ เขายังสามารถเป็นนักรบด้านคำพูดและสังหารผู้อื่นได้อย่างเปิดเผย เขาชอบตำแหน่งนี้มาก

ส่วนสวรรค์และโลกจะเป็นหนึ่งเดียวกันเมื่อใด นานเพียงใดกว่าจะเรียนรู้ที่จะใช้พลังแห่งถ้อยคำได้นั้นเขายังไม่ทราบ

นิยายหลายเล่มเขียนแบบนี้ ถ้าเจ้าต้องการได้รับความสามารถบางอย่างนอกเหนือจากการทำงานหนัก เจ้าต้องมองหาโอกาสด้วย

สิ่งที่เรียกว่ามองหาโอกาส หากแต่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่าผู้เขียนนิยาย เช่นนั้นนี้มันไม่บ้าไปหรือ

ตามประสบการณ์ของเซียวเฉวียน หากต้าเว่ยเป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ผู้เขียนคงเป็นคนโง่ในระดับหนึ่ง เขาไม่คาดคิดว่าโอกาสจะมาถึงเร็วกว่านี้ เขาแค่หวังว่ามันจะมาถึงในเวลาที่เหมาะสม

“ขอฝ่าบาทโปรดให้โอกาสกระหม่อมได้ใช้ปากเป็นปืน…ไม่สิ มีโอกาสเป็นที่ปรึกษา”

เซียวเฉวียนกล่าวคำนับอย่างดีเยี่ยม ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ทุกคนล้วนมีสีหน้าไร้อารมณ์ ด้วยคิดว่าเซียวเฉวียนกำลังล้อเล่น

มีเพียงเหล่าที่ปรึกษาเท่านั้นที่กำลังจะร้องไห้

พวกเขารู้เพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับอุปนิสัยของเซียวเฉวียน เดิมทีผู้ที่ทำหน้าที่เป็นขุนนางของราชสำนักมีมติเป็นเอกฉันท์ในการพูดคุยกับโลกภายนอก มีทั้งธุรกิจและความเข้าใจ

ถ้าเซียวเฉวียนเข้าร่วมจริงๆ เกรงว่าทุกอย่างจะพลิกคว่ำ

ดังนั้นราวกับว่าพวกเขาเห็นผี เหล่าที่ปรึกษาจึงเริ่มโจมตีทีละคน “ฝ่าบาท! ในต้าเว่ยไม่เคยเกิดกรณีที่บุคคลหนึ่งคนจะดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการสองตำแหน่ง ในเวลานี้ไม่เหมาะสมอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ”

“ใช่ใช่! ฝ่าบาทขอพระองค์ทรงพระราชดำริให้ดี หากทุกคนประพฤติเช่นนี้ คำสั่งในราชสำนักจะเกิดความวุ่นวาย!”

หลังจากฟังคำพูดเหล่านี้แล้ว เหลียงไหวโหรวก็ยิ้มอย่างสง่างาม ด้วยความดูถูกในสายตา ขั้นเจ็ด ฮ่าๆ

ดูเหมือนว่าหลังการต่อสู้เซียวเฉวียนจะเกิดความสับสน

ไม่มีใครรู้ว่าแผนการของเซียวเฉวียนนั้นกว้างใหญ่แค่ไหน

ไม่มีใครกล้าคิดว่าการเคลื่อนไหวของเซียวเฉวียนคือการท้าทายสวรรค์และทำลายผนึกจูเสินที่มีอยู่เมื่อหลายพันปีก่อน

ไม่มีใครคิดว่าทุกการเคลื่อนไหวของเซียวเฉวียนที่อายุยังน้อยและหัวรั้นคนนี้มุ่งเป้าไปที่เว่ยเชียนชิว

เขากำลังวางแผนและทำสิ่งที่ไม่มีใครกล้าทำหรือไม่มีใครสามารถทำได้

พวกเขาแค่เยาะเย้ย คิดว่าเขาเป็นบ้า และหัวเราะเยาะเขาที่ทำลายอนาคตของตนเอง