บทที่ 516 พูดพล่าม

สาเหตุที่ทำให้หลายคนตื่นตระหนกไม่ใช่เพราะสิ่งอื่นใด แต่เป็นเพราะเซียวเฉวียนมีท่าทีอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาไร้การควบคุมและปล่อยตัวตามสบาย

แต่ก่อนนั้นการเข้ามาทำหน้าที่ในราชสำนักถือเป็นงานใหญ่

การเข้าสู่ราชสำนักในช่วงเช้า เหล่าขุนนางจะต้องตื่นนอนตั้งแต่เที่ยงคืนและเดินทางผ่านครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงมายังประตูวังหลวง

ช่วงเวลาประมาณตีสาม ขุนนางจะต้องมาถึงและรออยู่ด้านนอกประตูวัง เมื่อเสียงกลองบนหอคอยประตูดังขึ้น บรรดาขุนนางจะเข้าแถว

เมื่อระฆังดังขึ้นประมาณห้าโมงเช้าประตูวังก็เปิดออก ขุนนางหลายร้อยคนเข้ามาทีละคน แล้วไปรวมกลุ่มกันด้านใน

หากขุนนางคนใดไอ ถ่มน้ำลาย หรือเดินไม่มั่นคง เหตุการณ์ทั้งหมดจะถูกบันทึกโดยขุนนางที่รับผิดชอบ และรอดำเนินการ

โดยปกติแล้ว ยามองค์ฮ่องเต้เข้าสู่พระราชวังฉางหมิง ขุนนางทุกคนต้องคุกเข่าลงและคำนับสามครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้นมีเพียงขุนนางขั้นสี่ขึ้นไปเท่านั้นที่มีโอกาสเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ขุนนางรายงานกิจการในราชสำนักต่อฮ่องเต้ และฮ่องเต้จะทรงสักถามหรือตอบคำถาม

แม้ในใจขุนนางของต้าเว่ยไม่ได้ให้ความเคารพต่อฮ่องเต้มากนัก แต่พวกเขาก็พิถีพิถันมากในระบบมารยาท

นอกจากนี้ยังมีขุนนางหญิงในต้าเว่ยด้วย ขุนนางหญิงก็ต้องเข้าท้องพระโรงเช่นกัน แต่มีไม่มากนัก

แม่ฉินก็ถือว่าเป็นหนึ่งในขุนนางเช่นกัน ในแง่ของระดับชั้นนั้น นางถือเป็นแม่ทัพท่านหนึ่ง แม้สถานะของนางจะไม่สูงเท่าฉินเซิง แต่นางก็ยังคงอยู่ในระดับที่สุดยอดเช่นกัน

นอกจากนี้แม่ฉินยังเป็นบุตรสาวบุญธรรมของฮ่องเต้องค์ก่อนและเป็นองค์หญิงใหญ่แห่งต้าเว่ย ดังนั้นนางจึงเดินอยู่หน้าขบวนในทุกครั้งเมื่อนางเข้าท้องพระโรง

สิ่งเดียวที่ยอมรับได้มากขึ้นเกี่ยวกับต้าเว่ยก็คือถ้าผู้หญิงดีพอและทำงานหนักเพียงพอ พวกนางก็สามารถมีที่ในราชสำนักได้

การพิจารณาคดีในวันนี้ก็ไม่ต่างจากครั้งก่อนๆ แม่ฉินยังคงสวมเครื่องแบบราชการและเดินอยู่หน้าขบวนด้วยจิตวิญญาณอันเปี่ยมล้น

ที่มุมหนึ่งเซียวเฉวียนผู้รอคอยการเริ่มว่าราชการมาเป็นเวลานาน กำลังรออยู่แล้ว เมื่อมองแวบเดียวเขาก็เห็นแม่ฉินผู้ภาคภูมิใจ

ไม่น่าแปลกใจที่นางดูถูกเซียวเฉวียนมากขนาดนี้ เมื่อตำแหน่งอย่างเป็นทางการของเซียวเฉวียนต่ำกว่าขั้นห้า เขาไม่มีเจ้าสมบัติเข้าท้องพระโรงด้วยซ้ำ ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง แม่ฉินย่อมไม่ชอบเซียวเฉวียนในทุกวิถีทางที่เป็นไปได้

แต่แล้วอย่างไร?

เซียวเฉวียนส่ายหัว แม่ฉินก็ดูน่าประทับใจเช่นกัน เมื่อวานนี้ นางถูกขอให้ค้นหาบัตรผ่านซินเจียง แต่นางปฏิเสธ

ตระกูลฉินล้วนมีชื่อเสียงในที่สาธารณะ แต่ถูกเว่ยเชียนชิวบดขยี้อยู่เบื้องหลัง แม้แต่เหลียงไหวโหรก็ทรงอำนาจอยู่ในจวนตระกูลฉิน แม่ฉินไม่มีทางทำอะไรกับมันได้

ในการวิเคราะห์ขั้นสุดท้าย พวกเขาล้วนรังแกคนที่อ่อนแอกว่าแต่กลัวคนที่แข็งแกร่ง

ท้องพระโรงช่วงเช้ามักจะสิ้นสุดเวลาเก้าโมง ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ รวมถึงองค์ฮ่องเต้จะหารือกันอย่างเป็นระเบียบ ยกเว้นเซียวเฉวียนในปัจจุบัน

ในพระราชวังฉางหมิง องค์ฮ่องเต้ใกล้จะประกาศสลายการรวมตัวแล้ว จากนั้นเซียวเฉวียนก็เข้ามาพร้อมกับหาวอย่างสบายๆ

เขาไม่ได้สวมเครื่องแบบราชการ แต่กลับแต่งกายด้วยเสื้อผ้าประจำวัน ทั้งยังสวมเกือกแตะซึ่งเป็นเพียงรองเท้าเกี๊ยะซึ่งส่งเสียงติ๊กติ๊กขณะที่เขาเดินบนพื้นพระราชวังฉางหมิง

ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ต่างก็ขมวดคิ้ว ศักดิ์ศรีเช่นไร! สง่างามเช่นไรกัน!

เมื่อมองดูท่าทางไร้ความเอาใจใส่และไร้กังวลของเซียวเฉวียน เขาก็เป็นเพียงหลอกลวงที่สุภาพและเป็นคนพาลในท้องถิ่น!

นี่ไม่ใช่ตลาด นี่คือพระราชวัง!

ทั้งยังเป็นพระราชวังฉางหมิง!

เป็นเรื่องปกติที่เซียวเฉวียนจะไม่สวมเครื่องแบบทางการ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าท้องพระโรงทั้งที่ยังสวมเกือกแตะใช่ไหม?

ความโกรธในสายตาของคนโบราณที่อวดรู้เหล่านี้เกือบจะทำให้เซียวเฉวียนหัวเราะ มันเป็นเพียงเกือกแตะคู่หนึ่งที่ทำให้ดวงตาของพวกเขาหดหู่ด้วยความโกรธ

แม่ฉินขมวดคิ้วมากยิ่งขึ้น เซียวเฉวียนอาศัยความรักและการปกป้องของฝ่าบาทเพื่อกลายเป็นคนนอกกฎหมายมากขึ้นเรื่อยๆ!

“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท!”

แม้เสื้อผ้าของเซียวเฉวียนจะไม่เหมาะสม แต่มารยาทของเขาก็ยังน่าเกรงขาม

เนื่องจากฮ่องเต้ยกเว้นเขาจากการคุกเข่า แม้เซียวเฉวียนจะไม่ได้คุกเข่า แต่เขาก็ยังคงโค้งคำนับสามครั้งเพื่อแสดงความเคารพ

“เซียวอ้ายชิง” องค์ฮ่องเต้เห็นเขาพูดและทำเช่นนี้ต่อหน้าทุกคน แต่เขาไม่ได้จริงจัง “เจ้าป่วยหนัก ข้าอนุญาตให้เจ้าลาป่วยได้ ทำไมเจ้าถึงยังอยู่ที่นี่?”

พระราชดำรัสจากฮ่องเต้ สิ่งนี้ทำให้เซียวเฉวียนมาสายได้อย่างชัดเจน ขุนนางพวกนั้นกำลังจะพูดพล่าม แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่ฮ่องเต้ตรัสแล้ว พวกเขาก็ทำได้เพียงกลืนคำพูดลงไปเท่านั้น

เซียวเฉวียนเหลือบตามองพวกเขาและหัวเราะในใจอย่างลับๆ

“ฝ่าบาท กระหม่อมป่วยอยู่ที่บ้านและไม่มีอะไรทำ หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ผู้ชายไม่สามารถอยู่แต่ในบ้านและเพลิดเพลินกับโชคลาภเพียงเพราะเขามีผลประโยชน์ทางการทหารได้”

เซียวเฉวียนพูดอย่างชอบธรรม “ข้าอยากมาทำงาน โอ้ ไม่ใช่ อยากมาทำบางอย่างให้ราชสำนัก ข้าอยากทำอย่างอื่น”